ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 210

เจียงหยวนหั่นขาแกะ แล้วยกมาวางตรงหน้าหลิวอวิ๋นเซียงกับองค์หญิงเก้า

“พี่เจ็ดข้าอยู่ไหนหรือ?” องค์หญิงเก้าถาม

“ผู้บัญชาการยังอยู่ที่ซั่วซีพ่ะย่ะค่ะ” เจียงหยวนตอบพลางหั่นเนื้อ

องค์หญิงเก้าทำปากยื่น “เขายังโกรธข้าอยู่รึ?”

หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้า “ไม่หรอก”

“ตอนข้าไป ไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกหรือไม่”

“เขาจะต้องมาส่งท่าน”

“ช่างเถอะ ข้ากลัวว่าจะร้องไห้ มันไม่เป็นมงคล”

“อืม”

ตอนนั้นเว่ยเทียนเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วเหล้าในมือ “ฮูหยิน เหล่าทหารให้ข้ามาขอบคุณท่านแทนพวกเขา รวมถึงเรื่องที่ท่านนำเสบียงออกนอกด่านไปช่วยผู้คนก่อนหน้านี้ เหล่าทหารต่างก็ชื่นชมท่านยิ่งนัก”

หลิวอวิ๋นเซียงให้เจียงหยวนช่วยรินเหล้าให้แก้วหนึ่ง “ที่จริงแล้วข้าต่างหากที่ควรขอบคุณทุกคน หากไม่ใช่พวกท่านมาถึงทันเวลา ข้าคงตายอยู่ในค่ายทหารเป่ยจินไปแล้ว”

พูดจบ นางก็ดื่มเหล้าหมดแก้ว

เมื่อเว่ยเทียนเห็นดังนั้น ก็รีบดื่มหมดแก้วเช่นกัน

เว่ยเทียนรินเหล้าอีกแก้ว แล้วหันไปมององค์หญิงเก้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกแก้วขึ้นคารวะ แล้วเงยหน้าดื่มเหล้าจนหมด จากนั้นก็เดินกลับไป

จะพูดอะไรได้เล่า การแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีครั้งนี้ ทุกคนก็ได้แต่เก็บความคับแค้นใจไว้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

องค์หญิงเก้าถอนหายใจเบา ๆ “ต้าหรงของเราอุดมด้วยภูเขาและน้ำ ผู้คนก็ใจดี”

“องค์หญิงเก้า...”

“เพราะแบบนั้น ข้าจึงไม่เสียใจที่ได้กลับมา”

ผ่านไปอีกกว่าสิบวัน คณะรับเจ้าสาวจากเป่ยจินก็เดินทางมาถึง โดยองค์ชายสามเป็นผู้มาต้อนรับด้วยพระองค์เอง

แต่ในใจลึก ๆ แล้ว หลิวอวิ๋นเซียงกลับหวังว่าเขาจะมาช้ากว่านี้ อีกสักหน่อยก็ยังดี

วันนี้อากาศแจ่มใส หลิวอวิ๋นเซียงช่วยองค์หญิงเก้าแต่งตัว ทาเครื่องประทินอย่างสวยงาม สวมชุดแต่งงานสีแดงสด ปิดหน้าด้วยผ้าคลุมสีแดง แล้วส่งนางออกจากศาลาพักม้า

หลิวอวิ๋นเซียงยังคงรู้สึกอาลัย จึงขึ้นรถม้า คิดจะไปส่งนางออกจากด่าน

“พี่หลิว พี่เจ็ดของข้ามิได้มาหรือ?”

หลิวอวิ๋นเซียงอึ้งไป “ข้ามิใช่”

“แต่ในใจของข้า ท่านคือพี่สะใภ้เจ็ด”

เมื่อมาถึงด่านเจิ้นเป่ย ข้างทางทั้งสองฝั่งและบนหอคอยเมือง เหล่าทหารยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ แต่บรรยากาศที่ควรจะรื่นเริงกลับเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและหนักอึ้ง

ฉินเฟยอวี่ยืนอยู่บนรถม้า เปิดผ้าคลุมหน้าออก โบกมือให้เหล่าทหาร แล้วยิ้มอย่างสดใส

พอออกนอกด่าน ขบวนต้อนรับเจ้าสาวของเป่ยจินก็รออยู่แล้ว

คนที่ขี่ม้าอยู่ข้างหน้านั่นน่าจะเป็นองค์ชายสาม ว่ากันว่าอายุมากกว่าฉินเฟยอวี่สิบกว่าปี มีหนวดแปดเส้น ถึงจะไม่ได้มีหนองเต็มหน้า แต่ก็ดูอัปลักษณ์จริง ๆ

เขานั่งอยู่บนหลังม้า ไม่ได้คิดจะลงมารับ สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง แต่พอเห็นฉินเฟยอวี่เดินมา ก็เหลือบมองรูปร่างของนาง ท่าทางสัปดนยิ่งนัก

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว เห็นฉินเฟยอวี่ขึ้นรถม้าของเป่ยจิน นางก็ได้แต่ถอนหายใจ

ขณะเดินกลับ หลิวอวิ๋นเซียงเห็นมีคนยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์

หลังจากเข้าเมือง นางเดินขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์ เดินไปข้าง ๆ เหยียนมู่ อยู่เป็นเพื่อนเขามองส่งขบวนเจ้าสาวของเป่ยจินไปไกล จนกระทั่งลับหายไปในทะเลทรายอันกว้างใหญ่

“จริง ๆ แล้วขบวนส่งตัวเจ้าสาวควรจะไปส่งถึงเมืองหลวงของเป่ยจิน แต่ไม่รู้ว่าทั้งสองฝ่ายตกลงกันอย่างไร พอส่งออกนอกด่านก็กลับมาแล้ว” คำพูดของหลิวอวิ๋นเซียงบ่งบอกถึงความกังวลอย่างสุดซึ้ง