ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 214

ขอทานเป็นคนเล่าสถานการณ์แนวหน้าเหล่านี้ให้หลิวอวิ๋นเซียงฟัง และสุดท้ายก็พูดว่ “เจ้าเจ็ดช่างเก่งกาจจริง ๆ ตอนที่รักษาการณ์ที่แนวรบซั่วซี เขาได้ร่วมมือกับซีเย่ว์เป็นอย่างดี ทั้งสองฝ่ายผ่อนปรนและรัดกุม โจมตีและป้องกัน ทำให้เป่ยจินวุ่นวายไปหมด ครั้งนี้เป่ยจินต้องสูญเสียอย่างหนัก คิดว่าสงครามนี้น่าจะจบลงในไม่ช้า”

ดังที่ขอทานคาดการณ์ไว้ ครึ่งเดือนต่อมา กองทัพเป่ยจินก็ถอนทัพจากทั้งสองด้าน กลับไปยังด่านของพวกเขา หลบซ่อนตัวอยู่ ไม่กล้าออกมาโอ้อวดอีกต่อไป

การต่อสู้ครั้งนี้ช่างสวยงาม ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นเต้นและมีกำลังใจ

ไม่นานก็ได้รับราชโองการจากราชสำนัก แต่กลับไม่ใช่การสรรเสริญกองทัพเจิ้นเป่ย แต่เป็นการสั่งให้เหยียนมู่รีบนำทัพกลับไปยังเมืองหลวง

เสิ่นอวิ๋นโจวถอนหายใจยาว “หากผู้บัญชาการเหยียนกลับไปเมืองหลวง การถูกปลดจากตำแหน่งแม่ทัพยังถือว่าเล็กน้อย เกรงว่าจะถูกเอาผิดในเรื่องสงครามด้วย โอกาสรอดมีน้อยมาก”

“เช่นนั้นก็ไม่กลับ” เว่ยเทียนกล่าว

เสิ่นอวิ๋นโจวมองไปที่เหยียนมู่ ดวงตาเบิกกว้าง “เว้นแต่…”

เหยียนมู่มองเสิ่นอวิ๋นโจวกลับ แววตาคมขึ้นเล็กน้อย

เสิ่นอวิ๋นโจวหัวเราะ “ในราชโองการยังมีอีกประโยคหนึ่งมิใช่หรือ ที่ให้ผู้บัญชาการเหยียนกลับไปเมืองหลวงก็เพื่อเข้าพิธีอภิเษก นี่นับเป็นเรื่องมงคล เราต้องแสดงความยินดีกับผู้บัญชาการเหยียน จริงไหม?”

งั้นหรือ?

เว่ยเทียนเงยหน้าขึ้น เห็นหลิวอวิ๋นเซียงยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าบึ้งตึง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าการที่ราชสำนักจะลงโทษเป็นเรื่องเล็ก แต่การทำให้ภรรยาโกรธเป็นเรื่องใหญ่กว่า

ผู้บัญชาการ รักษาตัวด้วย!

เว่ยเทียนและเสิ่นอวิ๋นโจวต่างก็จากไป หลิวอวิ๋นเซียงยืนอยู่หน้าประตู ส่วนเหยียนมู่ยืนอยู่ในห้อง

สายตาสบกัน เขาหลบตาลงอย่างรู้สึกผิด เหมือนเด็กที่ทำผิดรอรับโทษ

หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะเบา ๆ “ข้าก็ควรจะแสดงความยินดีกับท่านด้วยสินะ คิด ๆ ดูแล้ว นี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้ว”

“ข้า จะไม่แต่งงานกับนาง”

“ท่านตัดสินใจเองได้หรือ?”

“…”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านแต่งงานกับคนหนึ่ง ให้ตำแหน่งแก่นาง ในใจท่านมีอีกคน ให้ความรักแก่นาง แล้วข้าเล่า ท่านให้อะไรแก่ข้าบ้าง?”

“…”

“เหยียนมู่ ท่านรังแกข้ามาทั้งชีวิต ยังจะรังแกข้าอีกหรือ?”

แต่เหยียนมู่กลับก้มหน้าลง ไม่แม้แต่จะให้คำสัญญาใด ๆ

“นายท่านเจ็ด สนมเสี่ยวจินเฟยป่วยหนัก แต่ในวังไม่เพียงแต่ไม่ยอมให้หมอรักษา ยังให้พาองค์ชายห้าที่เพิ่งเกิดไปไหว้บรรพบุรุษที่เขาหลงอวี้ด้วยขอรับ”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว ราชสำนักมีรับสั่งมาหลายครั้งแล้ว เหยียนมู่ก็ยังไม่ออกเดินทาง สงสัยในวังคงร้อนใจ จึงใช้สนมเสี่ยวจินเฟยมาข่มขู่เขา

“องค์ชายสี่กับองค์ชายสามเป็นพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน องค์ชายสี่สนับสนุนองค์ชายสามมาโดยตลอด เดิมทีตำแหน่งรัชทายาทเป็นขององค์ชายสามอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้สนมเสี่ยวจินเฟยให้กำเนิดองค์ชายน้อย ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป ครั้งนี้ให้องค์ชายสี่พาสนมเสี่ยวจินเฟยกับลูกไปไหว้บรรพบุรุษ ระหว่างทางองค์ชายสี่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเพียงเล็กน้อย สนมเสี่ยวจินเฟยกับลูกก็ตกอยู่ในอันตราย องค์ชายสี่แค่บอกว่าสนมเสี่ยวจินเฟยสิ้นพระชนม์เพราะป่วย ก็ไม่มีใครว่าอะไรได้” ขอทานถอนหายใจ “แต่ถ้าเจ้ายกทัพกลับเมืองหลวงตอนนี้ ระหว่างทางต้องผ่านเขาหลงอวี้ ก็จะสามารถคุ้มครองสนมเสี่ยวจินเฟยกับลูกให้ปลอดภัยได้ ดังนั้นฝ่าบาทใช้ชีวิตของสนมเสี่ยวจินเฟยกับลูกมาบีบบังคับให้เจ้ากลับเมืองหลวงอย่างชัดเจน”

เหยียนมู่ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ใจของหลิวอวิ๋นเซียงกลับค่อย ๆ จมดิ่งลง

ในตอนนั้น สิงอี้กำลังเล่นกับเท้าเล็ก ๆ ของตัวเอง เผลอพลิกตัวไปที่ขอบเตียง แล้วกลิ้งตกลงไปที่พื้น

“อุแว้ อุแว้!” เด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้เสียงดัง

หลิวอวิ๋นเซียงเพิ่งรู้สึกตัว รีบอุ้มสิงอี้ขึ้นมา เด็กหญิงตัวน้อยเจ็บจากการตก จึงร้องไห้ไม่หยุด ราวกับจะขาดใจ

เหยียนมู่รีบวิ่งเข้ามา ถามหลิวอวิ๋นเซียงด้วยความร้อนใจว่า “เป็นอะไรไป? เป็นอะไรไป?”

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นเขาแล้ว ก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ น้ำตาไหลออกมา จากนั้นก็ส่งสิงอี้ใส่อ้อมแขนเขา แล้วหันไปนั่งร้องไห้บนเตียง

เด็กหญิงตัวน้อยสวมเสื้อผ้าหนา เตียงก็เตี้ย จะเจ็บจากการตกได้สักแค่ไหน ก็แค่ตั้งใจจะงอแงเท่านั้น พอเห็นพ่อมา ก็แกล้งร้องไห้ไปพักหนึ่ง แล้วก็ยิ้มแป้นแลบฟันน้อย

แต่พอหันกลับไปเห็นแม่ร้องไห้ เด็กหญิงตัวน้อยก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ชี้ไปที่เหยียนมู่ “ท่านแม่...เจ็บ...เป่า ๆ”