ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 219

เขาพูดจบก็สลบไสลอีกครั้ง

หลิวอวิ๋นเซียงสูดหายใจเข้าลึก ไม่ใช่ว่านางไม่รู้ว่าลู่ฉางอันคิดอะไรกับนาง แต่นางไม่อาจตอบแทนน้ำใจนี้ได้

นางใช้ผ้าเช็ดหน้าลู่ฉางอัน เพิ่งจะออกมาจากห้อง พ่อบ้านเข้ามาเรียนว่ามีคนมาหานาง

“มาหาข้า?” หลิวอวิ๋นเซียงตกตะลึง ใครรู้ว่านางอยู่ที่นี่

“ถามหรือไม่ว่าเป็นใคร”

“ผู้หญิงอุ้มเด็กขอรับ”

หลิวอวิ๋นเซียงคิดนิดหนึ่งก็พูดกับพ่อบ้าน "พาพวกนางเข้ามาเถอะ"

ไม่นานก็มีคนเข้ามาแต่เป็นเด็กเล็กวิ่งเตาะแตะเข้ามา เมื่อเห็นนางก็ล้มลงกับพื้น

หลิวอวิ๋นเซียงจำเด็กคนนี้ได้ คือเด็กที่นางเห็นตอนวันที่เข้าเมือง ทั้งหน้าตาดีทั้งน่ารัก

“เยี่ยนเกอร์ ช้าหน่อย!”

เสียงนี้...

หลิวอวิ๋นเซียงใจเต้นแรง รีบมองไปที่ประตู เห็นจิ่นเยียนรีบเข้ามา เห็นเด็กชายไม่เป็นอะไร จิ่นเยียนก็เงยหน้าขึ้น

ทั้งสองสบตากัน ทั้งคู่ก็ตกตะลึง

“จิ่น...จิ่นเยียน!”

"นายหญิง!"

นายบ่าวไม่ได้พบหน้ากันหนึ่งปีกว่า กอดกันอย่างตื่นเต้น

“นายหญิง ในที่สุดจิ่นเยียนก็ได้พบท่าน!”

“จิ่นเยียน เจ้าลำบากแล้ว!”

“นายหญิง…” จิ่นเยียนไม่อาจกลั้นสะอื้นได้

หลิวอวิ๋นเซียงกอดจิ่นเยียน ดวงตาแดงก่ำ

ในเวลานี้ เด็กชายตัวจ้อยเข้าไปดึงชายเสื้อจิ่นเยียน "เยียนเอ๋อร์ ร้องไห้ทำไม"

เมื่อหลิวอวิ๋นเซียงเห็นเด็กชาย ก็ตระหนักได้ทันที "เด็กคนนี้...สิงจือของข้าหรือ"

เมื่อนึกถึงเด็กชาย จิ่นเยียนรีบเช็ดน้ำตา ดันตัวเด็กชายมาตรงหน้า "นายหญิง จิ่นเยียนทำตามที่ท่านฝากฝังเต็มที่เจ้าค่ะ"

หลิวอวิ๋นเซียงนั่งลง สายตามองเด็กชายตรงหน้า มิน่าแวบแรกที่เห็นเขาก็รู้สึกมีใจผูกพัน

นี่คือลูกชายของนาง ลูกชายที่นางเสี่ยงชีวิตให้กำเนิด!

“สิงจือ...”

หลิวอวิ๋นเซียงตกตะลึงครู่หนึ่ง "พ่อ?"

จิ่นเยียนรีบอธิบายว่า "นายหญิง เรื่องนี้ยาวมาก บ่าวจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง ที่จริงบ่าวมาหาใต้เท้าลู่ เขาหายตัวไปสองวันแล้ว บ่าวได้ยินมาว่ามีคนช่วยชีวิตคนหนึ่งในทะเลสาบ ตามหาจนมาถึงที่นี่ พบว่าที่นี่คือร้านขายข้าวหลิงอวิ๋น สอบถามพนักงานที่นี่ บอกว่าช่วยผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ ยังบอกว่าเจ้านายหญิงเป็นคนช่วยเขา บ่าวเข้าใจว่าเป็นคนดูแลหญิงที่พี่จางจ้าง คาดไม่ถึงจะเป็นท่าน”

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นท่าทางจิ่นเยียนเป็นกังวล จึงพูดขึ้นก่อนว่า "ลู่ฉางอันอยู่ที่นี่จริงๆ เขายังคงหมดสติ รอหน่อยถึงจะฟื้น"

จิ่นเยียนได้ยินว่าลู่ฉางอันปลอดภัยก็ค่อยวางใจ

“พวกเจ้าน่าจะอยู่ที่หุบเขาราชาโอสถไม่ใช่หรือ” ชวีโม่หรานเอ่ยถาม ตอนนั้นนางให้เหล่าชวีส่งพวกเขาไปที่นั่น ต่อมาเหล่าชวีเขียนจดหมายมาหานาง แจ้งว่าพวกเขาไปถึงอย่างปลอดภัยแล้ว

พระอาทิตย์คล้อยต่ำลับขอบฟ้า ข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาว

หลิวอวิ๋นเซียงพาเด็กทั้งสองเข้าไปในห้องก่อน ให้ขนมพวกเขา ปล่อยให้พวกเขากินไปเล่นไป

จิ่นเยียนดื่มชา สงบสติอารมณ์แล้วเล่าว่า "ตอนนั้นเราไปที่หุบเขาราชาโอสถจริง แต่เราอยู่ที่นั่นแค่ครึ่งเดือน อาจารย์ป่วยเสียชีวิตกะทันหัน"

“เจ้าบอกว่าอาจารย์ข้า…” ชวีโม่หรานจ้องมองจิ่นเยียนเหลือเชื่อ “เขาตายแล้ว?”

จิ่นเยียนถอนหายใจ "ตอนขุดหาสมุนไพรแค่สะดุดล้ม แต่อายุมากเกินไป รักษาสองวันก็จากไป หลังจากนั้น ศิษย์หุบเขาราชาโอสถก็ทยอยจากไป ต่อมาเหล่าชวีก็หายตัวไป ข้าไม่มีทางเลือก จำต้องพาเยี่ยนเกอร์ออกมาหาหนทาง ตอนนั้นอากาศหนาวเหน็บ เยี่ยนเกอร์ก็ป่วย ข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าลู่ทำคดีที่ชิ่งโจว นึกขึ้นมาได้ว่านายหญิงเคยพูดว่าใต้เท้าลู่พึ่งพาได้ รีบเร่งเดินทางไปชิ่งโจว

นึกไม่ถึงถูกหมาป่าล้อมในป่า โชคดีที่ใต้เท้าลู่สืบคดีผ่านมาพอดี ช่วยเหลือพวกเรา ตอนนั้น หมาป่ากระโจนเข้ามา ใต้เท้าลู่ขวางหน้าเพื่อช่วยเยี่ยนเกอร์ ถูกหมาป่าซี่โครงหัก ต่อมาแม้ว่าจะหายแล้ว แต่สุขภาพก็แย่ลงกว่าเดิม”

หลิวอวิ๋นเซียงได้ฟังจิ่นเยียนเล่า ก็อุ้มลูกชายขึ้นมารู้สึกสงสาร ตอนนั้นเขาอายุแค่สามสี่เดือน กลับต้องตกระกำลำบากขนาดนี้

“ต่อมาเราก็ติดตามใต้เท้าลู่มาตลอด สถานะเยี่ยนเกอร์พิเศษ เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นสงสัยจึงบอกว่าเยี่ยนเกอร์เป็นลูกนอกสมรสของใต้เท้าลู่ มารดาเสียชีวิตตอนคลอดลูก ตั้งชื่อให้เขาว่าลู่เยี่ยนเจ้าค่ะ”