ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 221

เขาพูดแบบนี้จริง แต่ในสายตาสับสนอยู่บ้าง เขาดูลนลานต่อเผชิญหน้ากับเหอฮูหยินอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าไปพร้อมกับท่าน” หลิวอวิ๋นเซียงว่า

ลู่ฉางอันถอนใจโล่งอก “ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว”

มาถึงจวนเหอ เด็กรับใช้ที่เฝ้าหน้าประตูพาพวกเขาไปเรือนด้านหลัง เพิ่งเจ้าประตูฉุยฮวาก็ได้ยินเสียงดุด่า ในนั้นผสมเสียงร้องไห้อ่อนแอหนึ่ง เดินตรงเข้าไปเห็นเหอฮูหยินคนนั้นกำลังถือท่อนไม้ตีหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่ง

ท่อนไม้ในมือของเหอฮูหยินหนามาก กัดฟันออกแรงตี ส่วนหญิงสาวคุกเข่าที่พื้น ปล่อยให้ท่อนไม้ตีไปบนตัว ไม่กล้าหลบทำได้แค่ร้องไห้เท่านั้น

“นังชั้นต่ำ เจ้ายังคิดจะแบ่งทรัพย์สินกับข้าอีก เจ้าก็ไม่ดูตัวเองเป็นตัวอะไร!”

“เป็นแค่หญิงคณิกาคนหนึ่ง เจ้ายังมีหน้าแล้ว!”

“เหอจื่อเย่ว์ตายไปแล้ว ไม่มีใครปกป้องเจ้าอีกแล้ว ข้าทนมานานแล้ววันนี้จะตีเจ้าให้พิการให้ได้!”

เหล่าคนใช้เดินผ่าน ทำหน้าปกติเหมือนเคยชินแล้ว

เด็กรับใช้ที่พาพวกเขาเข้ามาเข้าไปรายงาน เหอฮูหยินคนนั้นเห็นพวกเขานี่หยุดตี

“อุ้ย ใต้เท้าลู่ทำไมท่านมาอีกแล้ว ค้นทุกคนในจวนเหอข้าหมดแล้ว ท่านยังอยากจะค้นหาที่ไหนอีก? อ๋อ จริงด้วย ท่านยังไม่ได้ค้นตัวข้าใช่ไหม อย่างนั้นก็ค้นเถอะ!”

เหอฮูหยินยืดหน้าอกไปที่ลู่ฉางอัน ลู่ฉางอันตกใจจนรีบไปหลบข้างหลังของหลิวอวิ๋นเซียงแล้ว

เหอฮูหยินคนนั้นหยุดไม่ทันชนไปที่ตัวของหลิวอวิ๋นเซียงโดยตรง

หลิวอวิ๋นเซียงถูกชนจนถอยหลังไปสองก้าว และรับรู้ถึงความดุร้ายของเหอฮูหยินก็กระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้

ลู่ฉางอันรีบทำความเคารพ “เหอฮูหยิน ข้ามาเพราะมีเรื่องจะถามแม่นางอิ๋งอิ๋ง”

เหอฮูหยินเลิกคิ้ว “นางหรือ?”

“ใช่”

เหอฮูหยินทำเสียงเหอะ ใส่ผู้หญิงที่คุกเข่าที่พื้น “ยังไม่รีบมาต้อนรับแขกอีก”

คำว่า ‘รับแขก’ ทำให้คนที่ได้ยินไม่สบายใจมาก หลิวอวิ๋นเซียงหันไปมองลู่ฉางอันเห็นเขาขมวดคิ้วเข้าหากัน ท่าทางเหมือนถูกรังแกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หญิงสาวที่พื้นพักหนึ่งถึงลุกขึ้น เดินเซเข้ามา หลิวอวิ๋นเซียงเห็นบนใบหน้าของนางมีรอยเลือดแห้งจากเล็บข่วนค่อนข้างลึกหนึ่ง ดูแล้วน่ากลัวนิดๆ

“หน้าของนางไปโดนอะไรมา?” หลิวอวิ๋นเซียงกระซิบถามลู่ฉางอัน

ลู่ฉางอันตอบเสียงเล็กว่า “เหอฮูหยินเป็นคนข่วน”

เอ่อ เหอฮูหยินคนนี้โหดร้ายมากจริงๆ

ผู้หญิงที่ชื่ออิ๋งอิ๋งคนนี้ดูอายุประมาณสิบเจ็ด สิบแปด และดูท่าทางเป็นคนขี้กลัว ก้มหน้าตัวสั่นอยู่ตลอดเวลา

ลู่ฉางอันยังคงทำความเคารพก่อนแล้วค่อยถามว่า “แม่นางอิ๋งอิ๋ง เจ้ารู้จักคนที่ชื่อหลี่ซื่อหรือไม่?”

อิ๋งอิ๋งชะงักไปก่อน จากนั้นก็พยักหน้า “รู้จักเจ้าค่ะ เขาเป็นพี่ชายของข้า”

เหอฮูหยินคนนั้นจะลงมือ ลู่ฉางอันให้เจ้าหน้าที่สองคนขวางเอาไว้

ส่วนเขาถามอิ๋งอิ๋งต่อไป “คืนที่ใต้เท้าเหอถูกฆ่า เจ้าอยู่ที่ไหน?”

“ขะ......ข้าอยู่ในห้องของฮูหยิน” อิ๋งอิ๋งพูดเสียงเล็ก

ลู่ฉางอันครุ่นคิดหันไปมองทางเหอฮูหยิน “ที่นางพูดเป็นความจริงใช่ไหม?”

เหอฮูหยินทำเสียงเหอะ “นางอยู่ในห้องของข้าจริงๆ อยู่มาตลอดจนถึงพ่อบ้านมาบอกว่าท่านพี่ถูกคนฆ่าตายในเรือนของเขาแล้ว พวกเรารีบไปเห็นท่านพี่นอนบนพื้น บนตัวมีแผลนับไม่ถ้วน และในบ้านเละเทะ สิ่งของหายไปมากมาย จะต้องเป็นฝีมือของโจรแน่ๆ”

ลู่ฉางอันทำหน้าอ่อนล้า หันไปมองทางอิ๋งอิ๋งอีกครั้ง “ที่ฮูหยินพูดเป็นความจริงใช่ไหม?”

อิ๋งอิ๋งพยักหน้า “ใช่ เจ้าค่ะ”

“ทำไมเจ้าถึงอยู่ในห้องนาง?”

“ฮูหยินลงโทษให้ข้าคุกเข่าทั้งคืน”

“ข้ากำลังสอนกฎระเบียบกับเจ้า!”

พวกคนใช้ก็ยืนยันได้ ในตอนนั้นฮูหยินกำลังด่าอิ๋งอิ๋ง และอิ๋งอิ๋งก็ร้องไห้ไม่หยุด

สอบปากคำถึงตรงนี้ อิ๋งอิ๋งมีแรงจูงใจในการฆ่าคน แต่มีหลักฐานไม่อยู่ในเหตุการณ์ชัดเจน โดยพื้นฐานสามารถหลุดจากผู้ต้องสงสัยแล้ว กลับถึงที่ว่าการ พี่ชายของอิ๋งอิ๋งที่ชื่อหลี่ซื่อคนนั้นถูกจับแล้ว เขาไม่มีหลักฐานไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ปฏิเสธการฆ่าเหอจื่อเย่ว์เสียงแข็ง

“เหอจื่อเย่ว์ถูกคนใช้หินฝนหมึกตีสงบก่อน จากบาดแผลน่าจะเป็นคนที่ตัวสูงกว่าเขา และมีแรงมากน่าจะเป็นผู้ชายคนหนึ่ง และหลังจากเขาล้มไปที่พื้น หน้าอกถูกมีดแทงหลายแผลทำให้ถึงชีวิต บาดแผลยุ่งเหยิง มีลึกมีตื้น น่าจะเกิดจากคนที่แทงไม่มีแรงและเล็งตำแหน่งไม่แม่นถึงแทงอยู่หลายครั้ง อ้างอิงจากพวกนี้ ข้าสันนิษฐานว่ามีผู้ร้ายสองคน เป็นหนึ่งชายหนึ่งหญิง” ลู่ฉางอันวิเคราะห์