ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 234

เด็กที่อยู่อ้อมแขนของเขายังเด็กนัก อายุประมาณหนึ่งขวบ เพลานี้กำลังตัวอ่อนปวกเปียกแล้ว เขาวางเด็กน้อยไว้หลังกองศพ จากนั้นนั่งลงและเฝ้ามองดู

สายฝนตกกระทบลงมาบนใบหน้าของเด็กน้อย เขาจึงยื่นมือออกไปป้องฝนเอาไว้ ทว่าสายฝนกลับผสมดินบนมือกลายเป็นโคลนไหลลงไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยแทน ทำให้ใบหน้าเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความสกปรก

เขาอยากเช็ดมันออกให้ แต่ทั้งร่างกายที่เต็มไปด้วยดินโคลนทำให้เขาตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นอย่างนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดบนใบหน้าของเด็ก ก่อนเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าดวงตาของเหยียนมู่กำลังแดงก่ำ โดยมีหมอกแห่งน้ำตาปกคลุมอยู่

จิตใจของชายคนนี้ไม่ได้แข็งกระด้าง แต่กลับอ่อนโยนมากจริงๆ

“ลูกสาวของข้าก็อายุเท่านี้เช่นกัน” เขาเอ่ยขึ้น

หลิวอวิ๋นเซียงตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังคิดบางอย่าง

“นี่ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติ แต่เป็นฝีมือของมนุษย์”

หลิวอวิ๋นเซียงมองเหยียนมู่ด้วยความตกใจ หรือว่ามีคนจงใจทำให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนี้?

หากมีใครวางแผนกระทำเรื่องแบบนี้จริงๆ หลิวอวิ๋นเซียงนึกไม่ออกว่าเลยว่าเขาคนนั้นต้องบ้าคลั่งเพียงใด

ไม่สิ เรียกว่าคนไม่ได้ แต่มันคือปีศาจต่างหาก

“รีบช่วยเด็กคนนี้เร็วเข้า”

เพลานั้นเองก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นจากซากปรักหักพัง

หลิวอวิ๋นเซียงหันมองไปยังต้นเสียงอย่างรวดเร็วเห็นว่าลู่ฉางอันกำลังอุ้มเด็กออกมาจากปากหลุมอย่างยากลำบาก และกำลังร้องขอความช่วยเหลือ ทหารบางคนที่เห็นจึงรีบรุดไปอุ้มเด็กออกมา แต่กลับทิ้งเขาไว้ที่เดิมอย่างนั้น

บัดนี้เขาได้แต่นอนอยู่ตรงนั้นอย่างเหนื่อยล้า ช่องว่างอันมืดมิดที่อยู่เบื้องหลังราวกับปากเปื้อนเลือดพยายามจะกลืนกินเขาลงไป

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นว่าคานไม้เหนือศีรษะของเขาต้านไว้ไม่อยู่ เริ่มเอียงลงมาช้าๆ นางจึงรีบวิ่งเข้าไปเอามือรับคานไม้นั้นไว้

คานไม้หนักมากจนต้องกางขาออก

ในขณะที่สายลมพัดกระโชกแรงสายฝนเริ่มโหมกระหน่ำมากขึ้น

หลิวอวิ๋นเซียงกวาดตามองผู้คนรอบตัวพบว่าพวกเขากำลังมองมาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า บางคนหัวเราะที่ได้ชมละครสนุกๆ บางคนก็หัวเราะเยาะเย้ย นางหันไปมองเหยียนมู่อีกครั้ง และพบว่าเขาเองก็กำลังยิ้มอย่างน่ารังเกียจไม่ต่างจากคนเหล่านั้น

หลิวอวิ๋นเซียงไม่สนใจเขา ก่อนจะหันกลับไปมองลู่ฉางอันที่นอนอยู่บนพื้น เห็นว่าเขาหายใจเร็ว ดวงตาปิดสนิทราวกับหมดสติไปแล้ว

“ซื่อจื่อ! ซื่อจื่อ!”

หลิวอวิ๋นเซียงตะโกนเรียกอยู่สองครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมตื่น

นางพลันสัมผัสได้ถึงหน้าผากที่เริ่มผุดเหงื่อ หากนางทนไม่ไหว คานไม้นี้ก็จะหล่นลงมาทับศีรษะของเขาเต็มๆ

“ลู่ฉางอัน! ลู่ฉางอัน มีสติหน่อยสิ รีบคลานออกไป!”

นางตะโกนเสียงดังไม่ใช่แค่เพราะรู้สึกร้อนใจ แต่ยังหลั่งน้ำตาออกมาอีกด้วย

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเหยียนมู่พร้อมกับขมวดคิ้ว “อย่าลืมสิ ว่าระหว่างสนมเสียวจินเฟยกับข้า ท่านเลือกนาง แล้วทอดทิ้งข้ากับสิงอี้”

เขากัดฟันกรอด “แล้วอย่างไรล่ะ”

“หึ เหยียนมู่ ท่านนี่มัน…” หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้าพลางหัวเราะ แต่น้ำตากลับไหลรินอย่างรวดเร็ว “ในสายตาของท่าน ข้าเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือ”

“ไม่ใช่…”

“ข้าอยู่กับลู่ฉางอันแล้ว!” นางแผดเสียงตะโกน

ใบหน้าของเหยียนมู่จึงเข้มขึ้นทันที “ไม่มีทาง เจ้าโกหกข้า”

“หลังจากที่ท่านไปจากเมืองเยี่ยนกุย ข้าถูกชาวเป่ยจินลักพาตัวไป ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าหวาดกลัวและสิ้นหวังเพียงใด” หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้า “ท่านไปช่วยสนมเสี่ยวจินเฟย แล้วข้าล่ะ”

เขาจึงปล่อยมือ และค่อยๆ ก้มหน้าลว

“ลู่ซื่อจื่อ ในใจของเขามีข้า เขาช่วยชีวิตข้าให้พ้นจากอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นข้าจึงยอมกลายเป็นภรรยานอกของเขา ใช้ชีวิตอย่างไรชื่อเสียงสถานะ ดีกว่ารักชายที่มีหญิงอยู่ในใจ แล้วชายคนนั้นยังทำให้ข้าต้องเสียน้ำตา”

หลังจากหลิวอวิ๋นเซียงพูดจบ นางก็ปาดน้ำตาเบาๆ จำเป็นต้องพูดตัดให้ขาด เพื่อสลัดสิ่งเหล่านี้ออกไปให้หมด

ทว่าเขาที่ก้มศีรษะลง นางไม่แน่ใจว่ามันคือสายฝนหรือสิ่งใดที่ไหลลงมาที่คาง แต่นางก็ยังรู้สึกเป็นทุกข์อยู่ดี

ไม่ว่าทุกข์เพียงใดมันจะผ่านเลยไป หากรักกันในชาตินี้ไม่ได้ ชาติหน้าเพียงแค่ปลดปล่อยตัวเองและปล่อยเขาไปก็พอ