ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 240
หลิวอวิ๋นเซียงมองการแสดงของเซี่ยจื่ออันด้วยความสนใจ รอเขาร้องไห้พอประมาณแล้ว ก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เซี่ยจื่ออัน ข้าก็คิดว่าเจ้าตายแล้ว”
“เซียงเซียง ได้เจอเจ้าอีกครั้งดีจริง ๆ” เซี่ยจื่ออันกล่าวด้วยความตื่นเต้น
“แต่ทำไมเจ้ายังไม่ตายล่ะ?”
“เซียงเซียง…”
“แล้วก็เจ้าเสแสร้งอะไร พวกเราสองคนหย่ากันแล้ว”
เมื่อหลิวอวิ๋นเซียงพูดคำนี้ เหล่าประชาชนที่ยังซาบซึ้งเมื่อสักครู่ ตอนนี้มึนงงแล้ว
ไม่ใช่รักใคร่กันไม่ทิ้งกันมิใช่หรือ ทำไมหย่ากันแล้วล่ะ?”
บทละครไม่ได้เขียนแบบนี้มิใช่หรือ?
ท่ามกลางความสงสัยของคนบริเวณรอบ ๆ เซี่ยจื่ออันคุกเข่าลงต่อหน้าหลิวอวิ๋นเซียง
“เซียงเซียง เมื่อก่อนไม่ว่าข้าจะเคยทำอะไร ขอร้องเจ้าอภัยให้ข้าเถอะ”
“ข้าไม่หย่ากับเจ้า วันหน้าข้าจะปฏิบัติกับเจ้าอย่างดีแน่”
“เซียงเซียง แยกจากเจ้า ข้าก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้แล้ว”
คำพูดนี้พูดได้กินใจนัก แต่หลิวอวิ๋นเซียงฟังแล้วมันดูไร้ยางอายมาก
มีประชาชนซึ่งไม่รู้อะไรหยอกล้อ “ลูกผู้ชายคนหนึ่ง เขาคุกเข่าให้เจ้าแล้ว ต่อให้เมื่อก่อนจะเคยทำเรื่องผิดจริง ๆ เจ้าก็อภัยให้เขาเถอะ”
“ใช่ ความรักที่จิ้งอันโหวมีต่อฮูหยิน พวกเราเห็นล้วนเห็นตำตา”
“หากเจ้าไม่อภัยให้เขา เรื่อง ‘มวยผมยุ่งเหยิง‘ ก็ไม่สมบูรณ์น่ะสิ พวกเราแฟนละครไม่ยอมนะ！”
หลิวอวิ๋นเซียงมุมปากกระตุก หากนางไม่คืนดีกับเซี่ยจื่ออัน คนที่เสียใจที่สุดก็คือคนเข้ามาร่วมสนุกอย่างพวกเจ้าหรือ?
คร้าจะร่วมแสดงกับเซี่ยจื่ออัน หลิวอวิ๋นเซียงหันหลังจะจากไป เซี่ยจื่ออันก็เข้ามาดึงมือของนาง แต่ขณะเดียวกันจื่อจินก็เตะเขาออกไป
“เฮ่ย ทำไมตีคนล่ะ”
“สาวใช้ของเจ้าเข้ามายุ่งทำไมกัน”
“ตบตีคนผิดกฎหมาย ระวังพวกเราเอาเจ้าส่งทางการ”
คนกลุ่มหนึ่งล้อมจื่อจินไว้ และเซี่ยจื่ออันดันตัวเองลุกขึ้นมา หันหลังให้คนพวกนั้น เขายิ้มชั่วร้ายให้นาง
“เวียงเวียง กลับบ้านกับข้าเถอะ”
ประโยคนี้ราวกับมีเสียงสะท้อนกลับว่า : *กลับบ้านกับข้า ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างอนาถ*
หลิวอวิ๋นเซียงถอยหลังสองก้าว หันหลังรีบเดิน แต่เซี่ยจื่ออันพุ่งไปข้างหน้า จับแขนของนางไว้ แล้วลากนางเข้าไปในตรอก
“เซี่ยจื่ออัน คนมากมายมองอยู่ เจ้ากล้าหรือ!”
“ข้าพาฮูหยินของตัวเองกลับบ้าน ใครจะก้าวก่ายได้!”
เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ มีแค่จื่อจินที่ร้อนใจอยากจะพุ่งเข้าไป แต่โดนประชาชนเหล่านั้นขวางไว้ คนอื่น ๆ ล้วนมีท่าทางยินดีที่เห็นเขาประสบความสำเร็จ
ทันใดนั้น ลู่ฉางอันก็ปรากฏตัว ดึงนางออกมาจากมือของเซี่ยจื่ออัน และเอานางไว้ข้างหลัง
เซี่ยจื่ออันเห็นลู่ฉางอัน ก็หรี่ตาลง “ลู่ซื่อจื่อ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว “ข้ามีหนังสือหย่า”
“หากเขาขอความประสงค์กับฝ่าบาท หนังสือหย่าของเจ้าก็ไร้ประโยชน์”
ถ้าหากเซี่ยจื่ออันต้องการเล่นสกปรก นางก็ยากจะป้องกัน
“ดังนั้นเจ้ารีบพาลูกทั้งสองไปจากเมืองเซิ่งจิงเถอะ”
หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วแน่น “เวลานี้ไม่ใช่ว่าข้าอยากไปก็ไปได้แล้ว”
ในที่ลับเต็มไปด้วยคนสอดแนมจากทุกด้าน ทุกการเคลื่อนไหวของนางอยู่ในการควบคุมขอคนพวกนั้น
“ซื่อจื่อ ข้ายังต้องใช้สถานะอนุภรรยาของท่าน แบบนี้ถึงจะเก็บเยี่ยนเอ๋อร์ไว้ข้างกายได้
“ข้าเข้าใจ” ลู่ฉางอันพยักหน้า
ในเมื่อต้องแสดงละคร แน่นอนว่าต้องแสดงให้เหมือน คืนนั้นลู่ฉางอันค้างคืนที่บ้านหลิวอวิ๋นเซียง
วันต่อมา ป้าจางซื้อกับข้าวกลับมา สีหน้าแย่อย่างยิ่ง
“พวกคนบนถนนไม่รู้อะไรเลย ทำไมถึงด่าคนมั่วซั่วนะ”
หลิวอวิ๋นเซียงถามอย่างช่วยไม่ได้ “ด่าข้าหรือ?”
ป้าจางถอนหายใจ “ด่าหยาบคายมากเจ้าค่ะ”
“ปล่อยพวกเขาด่าไปเถอะ ขอแค่ข้าไม่โกรธ…”
หลิวอวิ๋นเซียงยังพูดไม่จบ ข้างนอกก็มีคนเริ่มด่าแล้ว
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน