ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 241

“หลิวอวิ๋นเซียง หญิงสำส่อน ลูกชายข้าอยู่เป็นม่านเพื่อเจ้า เจ้ากลับไปมั่วกับชายอื่น ไร้ยางอายอย่างยิ่ง”

ฟังดูหยาบคายจริง ๆ!

จิ่นเยียนออกมาจากในห้อง รีบวิ่งไปที่ประตู มองออกไปผ่านซอกประตู กลับมาด้วยสีหน้าน่าเกลียดและกล่าวกับหลิวอวิ๋นเซียงว่า “คุณหนู คือฮูหยินเฒ่าจิ้งอันโหว”

หลิวอวิ๋นเซียงหรี่ตาลง ยายแก่คนนี้ก็มาผสมโรงด้วย!

“หลิวซื่อ จวนโหวของข้าปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี ตอนลูกชายข้าสู้รบอยู่ข้างนอก เจ้าไปคบองค์ชายเจ็ดคนนั้นก่อน ตั้งท้องกับเขา และคลอดลูกเวรออกมา บัดนี้เจ้ายังไปคลุกคลีกับซูผิงอ๋องซื่อจื่อ เจ้าไม่อายก็ช่างเจ้า แต่ทำให้จวนโหวของข้าขายหน้าหมดแล้ว ลูกชายข้าทำกรรมอะไร ถึงได้แต่งงานกับหญิงใจง่ายอย่างเจ้า

ป้าจางโกรธจนกระทืบเท้า “มิน่าล่ะข้างนอกถึงเล่ากันว่าท่านพัวพันกับชายสามคน ที่แท้ก็เป็นนางที่สร้างข่าวลือ”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว ลู่ฉางอันก็คนหนึ่งแล้ว จวนโหยงยังจะกล้าลากเหยียนมู่เข้ามาอีก พวกเขาใจกล้าหรือว่ามีจุดประสงค์อื่น

“คุณหนู ข้างนอกมีคนมาดูมากมาย” จิ่นเยียนกล่าว

ยายแก่เซี่ยยังด่าอยู่ ยิ่งด่าก็ยิ่งหยาบคาย ไม่น่าฟังอย่างยิ่ง

“จิ่นเยียน เอาน้ำซาวข้าวล้างปากนาง!” หลิวอวิ๋นเซียงกล่าวด้วยเสียงเย็นชา

จิ่นเยียนโกรธมากมานานแล้ว หันหลังเข้าไปในห้องครัวยกถังออกมา นางกับป้าจางร่วมมือกัน เมื่อป้าจางเปิดประตู นางก็สาดน้ำไปทางหญิงชรา

กลิ่นเหม็นฟุ้งกระจายทันที ทำเอาคนมาดูวิ่งหนี

ยายแก่เซี่ยคนนั้น ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองสิ่งที่อยู่บนร่างกาย สองตาเหลือกแล้วเป็นลมล้มไป

หลายวันหลังจากนั้น เรื่องราวยิ่งเล่าขานก็ยิ่งเลยเถิด มีการพัฒนาเป็นหลายฉบับ กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังดื่มชาของผู้คนแล้ว

ฉบับที่เลยเถอะที่สุดเล่าว่าแต่ก่อนตอนเหยียนมู่ยังไม่ใช่องค์ชายเจ็ด ตอนนั้นก็เคยตำแหน่งสูงและมากอำนาจ นางแอบล่อลวงเขาเพราะโลภในความฟุ้งเฟ้อ

ถึงแม้เหยียนมู่จะเจ้าชู้ แต่ภายใต้การจู่โจมอันแสนหวานของหลิวอวิ๋นเซียง ก็ตกหลุมรักนาง และโปรดปรานอย่างยิ่ง

นางอยากได้อะไร เขาล้วนทุ่มเทให้นาง เครื่องประดับต่าง ๆ ล้วนไม่ใช่ปัญหา ถึงขนาดว่านางอยากได้ดวงจันทร์บนฟ้า เขาก็ไม่มีทางปฏิเสธ

หลิวอวิ๋นเซียงมุมปากกระตุก “ดวงจันทร์บนท้องฟ้าก็ยังอยู่บนท้องฟ้า ไม่ได้อยู่ในมือของข้าสักหน่อย!”

ขอทานทำเสียงชู่ บอกให้นางฟังต่อ

เหยียนมู่คิดว่าทั้งคู่รักกันจริง ๆ แต่ไม่นึกเลยว่าหลังจากที่เขาถูกลดตำแหน่งเป็นทหารเฝ้าประตู หลิวอวิ๋นเซียงก็เผยธาตุแท้ออกมา เริ่มรังเกียจเขา ดวงตาเย็นชาทุกวัน

สุดท้ายเหยียนมู่ก็โดนทอดทิ้ง เอาน้ำตาล้างหน้าทั้งวันอยู่ช่วงหนึ่ง ร่างกายซูบผอมมาก

นึกไม่ถึงว่าเหล่าเทียนเหยียจะล้อเล่น นึกไม่ถึงว่าเหยียนมู่จะเป็นลูกแท้ ๆ ของฝ่าบาท และถูกแต่งตั้งเป็นองค์ชายเจ็ด

สองสามวันนี้หลิวอวิ๋นเซียงออกจากบ้านไม่ได้เลย พอออกจากบ้านก็โดนล้อม หลังจากนั้นก็ด่านางว่าเป็นสตรีแต่งงานแล้วยังไปคบกับชายอื่น

เป็นแบบนี้คงไม่ได้การ หลิวอวิ๋นเซียงจึงต้องคัดลอกหนังสือหย่าจำนวนสิบแผ่น ให้จื่อจินเอาไปแปะตามถนนตอนกลางคืน แต่ผลลัพธ์ของการทำแบบนี้คือสตรีใจร้ายทอดทิ้งสามีและไม่เห็นแก่ความรักเก่า ๆ

เรื่องนี้บานปลายไปกันใหญ่ ถึงขั้นยกไปพูดคุยในราชสำนัก

ลู่ฉางอันกับเซี่ยจื่ออันเผชิญหน้ากันในราชสำนัก เหล่าขุนนางแบ่งเป็นสองฝ่าย ต่างฝ่ายต่างโต้แย้งกัน และค่อย ๆ กลายเป็นการโจมตีถึงตัวบุคคล ฝ่าบาทเห็นเหล่าขุนนางแต่ละคนหน้าแดงคอหนา หากทะเลาะกันต่อไปคาดว่าจะมีเรื่องกัน ฝ่าบาทโกรธจนปลดหลิวจ้านพ่อของหลิวอวิ๋นเซียงออกจากตำแหน่งรองเสนาบดีกรมพิธีการ

“เจ้าเป็นถึงขุนนางกรมพิธีการ ควรจะเป็นแบบอย่าง แต่เห็นลูกสาวแสนดีที่ท่านสั่งสอนออกมาแล้ว ข้าขายหน้าแทนเจ้าจริง ๆ”

หลิวอวิ๋นเซียงนึกไม่ถึงว่าจะลามไปถึงท่านพ่อ คิดไปคิดมา จึงมายังจวนรองเสนาบดี

ผู้ดูแลสวีเห็นนาง ก็อดถอนหายใจไม่ได้

“คุณหนู ตามข้าเข้ามาเถอะ”

หลิวอวิ๋นเซียงตามผู้ดูแลสวีเข้าบ้าน ทุกอย่างในบ้านเหมือนเดิมทุกอย่าง ยังเป็นเหมือนตอนนางเด็ก ๆ นึกถึงการไปแดนเหนือครั้งนี้ ไม่พบข่าวคราวเกี่ยวกับน้องชายเลย นางจึงไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับท่านแม่อย่างไร

“คุณหนู ตอนเด็กท่านรู้จักมารยาทและปฏิบัติตามมารยาทเป็นที่สุด ทำไมตอนนี้…ถึงกลายเป็นแบบนี้เล่า นายท่านโดนท่านลากเข้าไปพัวพัน ฮูหยินก็โกรธจนล้มป่วยแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงไม่มีอะไรจะพูด เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าผู้ดูแลสวีจะไม่ได้พานางไปพบท่านพ่อท่านแม่