ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 244

“มือของเจ้า...”

“มันกัดจนขาด”

หลิวอวิ๋นเซียงใช้มือปิดปาก ในเวลานี้นางถึงได้รู้ว่าที่ลี่เหนี่ยงบอกว่า ‘เจ้าจะต้องแย่ยิ่งกว่าข้า’ นั้นน่ากลัวขนาดไหน

เมื่อชามกระดูกถูกวางลง หมาป่าก็กระโจนเข้ามาและทำให้ชามนั้นพลิกคว่ำ จากนั้นก็เริ่มแทะมัน

นางไม่ยากกินเลยสักนิด นางยินดีที่จะหิวตาย ！

“ไม่อยากกินใช่หรือไม่” เซี่ยจื่ออันหยัดกายเดินเข้ามา เขานั่งยองตรงหน้ากรงเหล็กและจ้องมองไปที่หลิวอวิ๋นเซียงแล้วพูดว่า “เจ้าไม่ได้ลืมใช่หรือไม่ ปีนั้นที่เกิดเหตุความหิวโหย ทุกคนในจวนโหวต่างหิวโหย ส่วนเจ้ามีเสบียง ไม่ใช่แค่มีเสบียงแต่ยังมีเนื้อด้วย เจ้ากินไม่หมดก็เอาไปให้สุนัข ในสายตาเจ้าแม่ของข้าไม่เทียบเท่าสุนัขเลยด้วย แต่เพื่อมีชีวิตรอดข้าทำได้เพียงแย่งอาหารกับสุนัข”

เซี่ยจื่ออันพูดไปยิ้มไป สายตาของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

หลิวอวิ๋นเซียงไม่รู้เรื่องนี้เลยจริงๆ ถ้าหากว่านางรู้นางจะต้องเยาะเย้ยเข้าต่อหน้าจากนั้นแม้แต่ที่สุนัขกินเหลือก็จะไม่ให้เขากินเลย！

“หลิวอวิ๋นเซียง ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองนะ เจ้าคงไม่ได้ยังหวังอยู่ว่าจะมีคนมาช่วยเจ้าหรอกนะ เจ้าลู่ฉางอันนั่น เขาไม่มีความสามารถพอที่จะบุกเข้ามาในจวนจิ้งอันโหวของข้าหรอก อ้อ จริงด้วย ยังมีเจ้าสารเลวเหยียนมู่อีก เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงเลือกคืนนี้ล่ะ เป็นเพราะเขาถูกฝ่าบาทกักบริเวณ ถ้าแค่เขาออกจากจวนแม้แต่ครึ่งก้าวก็เท่ากับฝืนราชโองการ นอกเสียจากว่าเขาจะยอมหัวหลุดจากบ่าเพื่อเจ้า！”

เซี่ยจื่ออันยืนขึ้น “เจ้าเองก็แค่ของเล่นของเขาก็เท่านั้น ยังหวังว่าเขาจะเสี่ยงชีวิตเพื่อเจ้าหรือไง！”

เขาเดินวนรอบกรงเหล็กสองรอบ “หลิวอวิ๋นเซียง เจ้าไม่ได้ยโสนักหรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบเหยียบจวนโหวของข้าเอาไว้ใต้ฝ่าเท้าหรืออย่างไร แต่ดูเจ้าตอนนี้สิ จิ๊ จิ๊ สกปรกเสียจริง！ ต่อให้ป้อนเจ้าเป็นอาหารสุนัขข้าก็รังเกียจว่าสกปรก”

“เช่นนั้นก็ล้างสักหน่อยเถอะ！”

น้ำเย็นกะละมังหนึ่งสาดไปบนร่าง ความรู้สึกแรกของหลิวอวิ๋นเซียงไม่ใช่ความเย็นแต่เป็นความเจ็บปวดราวกับว่ามีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนทิ่มแทงไปบนผิวของนาง นางอดที่จะส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้

จากหนึ่งกะละมังเป็นสอง นางทนไม่ไหวจนหมอบอยู่กับพื้น คางของนางสั่นอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดเต็มปากของนาง หัวของนางหนักมากและบวมราวกับจะระเบิดออกมาในนาทีต่อมา

และตามมาอีกหนึ่ง ในที่สุดนางก็รู้สึกหนาว เพียงพริบตาเดียวนางก็รู้สึกถูกแช่แข็ง นางขยับไม่ได้เลยสักนิด

“ฮ่า ฮ่า สาดอีก อย่าหยุด！” เซี่ยจื่ออันหัวเราะราวกับคนบ้า

เนื่องจากสาดต่อเนื่องทีละกะละมัง ในนาทีนี้หลิวอวิ๋นเซียงดูเหมือนสติออกจากร่างที่ลอยออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าจะดึงมันกลับมาไม่ได้

“หลิวอวิ๋นเซียงข้าเคยบอกว่านี่เพิ่งเริ่มต้น ข้าไม่ให้เจ้าตายไปง่ายๆ เช่นนนี้หรอก！”

เซี่ยจื่ออันออกแรงเตะกรงเหล็ก และกัดฟันพูดต่อไปว่า “ข้าจะให้เจ้าทรมาณเหมือนตายทั้งเป็น！”

เสียงอันชั่วร้ายนี้ดึงสติของหลิวอวิ๋นเซียงกลับมาเล็กน้อย แต่ในใจของนางก็ยังมีความปรารถนาที่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างแรงกล้า นางจะตายไปเช่นนี้ไม่ได้ นางยังมีบุตรอีกสองคนนะ！

“จิ๊ จิ๊ น่าเวทน่าขนาดนี้ แต่ยังคงเป็นคนงาม ไม่แปลกที่เหยียนมู่กับลู่ฉางอันล้วนอยากได้เจ้า แต่เจ้าเป็นคนของข้า ข้าอยากจะทำกับเจ้าอย่างไรก็ได้”

“เอานางไปไว้ในห้องแล้วถอดเสื้อผ้าออกให้หมด พอข้าเล่นสนุกกับนางเสร็จแล้วต่อไปย่อมเป็นพวกเจ้า！”

“อะไรนะ” ใบหน้าของเซี่ยจื่ออันเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาถามอีกครั้งว่า “เจ้าบอกว่าหมู่บ้านอินทรีงั้นหรือ”

“ขอรับ โจรจากหมู่บ้านอินทรี พวกมันเห็นใครก็ฆ่า ฮูหยินเฒ่ายังถูกแขวนคอกับต้นไม้แล้วขอรับ！”

ในเวลานี้เซี่ยจื่ออันยังเป็นห่วงหลิวอวิ๋นเซียง เขารีบพาองครักษ์ออกไปด้านนอก “เจ้าโจรพวกนี้ไม่ดูหน่อยเลยว่าที่นี่คือที่ไหน คืนนี้ข้าจะให้พวกมันไม่มีทางได้กลับออกไป”

เซี่ยจื่ออันพูดจบ ก็มีคมลูกดอกแหวกอากาศมา โชคดีที่เขาหลบเล็กน้อย ลูกดอกนั้นเลยเฉียดใบหน้าด้านซ้ายของเขาไป

เขากลัวมากและใช้มือลูบหน้าอย่างไม่รู้ตัว เลือดเต็มมือของเขาไปหม

“เร็วเข้า！ รีบคุ้มกันข้า！” เขาตะโกน

เหล่าองครักษ์รีบคุ้มครองเขาและถอยไปตรงทางเดิน แต่ไฟเองก็ลุกไหม้มาทางนี้อย่างรวดเร็ว บริเวณโดยรอบสว่างไสวไปหมด

หลิวอวิ๋นเซียงหมอบอยู่กับพื้นและสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้า นางเงยหน้าอย่างยากลำบากสบเข้ากับดวงตาอันชั่วร้ายข้างหนึ่ง

ลี่เหนียง！

มือของนางมีดาบอยู่เล่มหนึ่ง ใบหน้างของนางมีรอยยิ้มอันชั่วร้าย “ข้าเอาแต่คิดอยู่ตลอดว่าถ้าหากข้ากับท่านพี่ยังอยู่บนภูเขา ครอบครัวของเราสามคนจะเป็นอย่างไร”