ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 245

นางนั่งยองลงตรงหน้าหลิวอวิ๋นเซียง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกระหาย “เขาไม่ได้อยากจะมีชื่อเสียงและเงินทอง และข้าก็ไม่ละโมบต่อเกียรติยศและความร่ำรวย พระอาทิตย์ขึ้นพวกเราทำงานพอพระอาทิตย์ตกก็พักผ่อน หน้าบ้านปลูกต้นท้อสักสองสามต้น ยามฤดูใบไม้ผลิชมดอกไม้ ฤดูใบไม่ร่วงกินผล ถังเกอค่อยๆ เติบโตขึ้นและแต่งภรรยา จากนั้นก็มีหลานชายหลานสาวหลายคน ในตอนนั้นพวกข้าเองก็แก่เฒ่าแล้ว จะสามารถเพลิดเพลินกับความสุขนี้ได้”

หลิวอวิ๋นเซียงยกยิ้ม “ในชาติที่แล้ว...เป็นเช่นนั้น”

“ชีวิตเช่นนี้ดีมาก”

“แต่หนี้ที่ติดค้าง...จะต้อง...ตัวข้าหลิวอวิ๋นเซียง...จะเอาจากพวกเจ้า...คืนสิบเท่า”

“ฮ่า ฮ่า！”

ลี่เหนียงหัวเราะเสียงดัง “แต่ตอนนี้ข้าฆ่าเจ้าช่างง่ายดาย แต่ข้าอยากจะกรีดใบหน้าของเจ้า ข้าจะให้เจ้าใช้ชีวิตเหมือนกับข้า”

ลี่เหนียงหยิบดาบขึ้น สายตาของนางชั่วราบ จากนั้นวินาทีต่อมาก็มีธนูลูกหนึ่งปักลงตรงอกของนาง นางอ้าปากขึ้นและพ่นออกมาแต่เลือด นางมองที่หลิวอวิ๋นเซียง น้ำตาของนางไหลลงมา

“ข้า...ข้าผิดหวังจริงๆ...ที่ได้พบกับเขา...”

ภาพตรงหน้าของหลิวอวิ๋นเซียงก็เริ่มมืดลง แต่บริเวณรอบตัวนั้นได้กลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว นางเห็นเพียงเงาร่างหนึ่ง น่างนั้นสูงใหญ่มากราวกับจะบดบังไปทั่วทั้งท้องฟ้า

ต่อจากนั้นนางหมดสติไป

พร่าเลือน นางรู้สึกว่ามีคนอุ้มนาง ความอบอุ่นของผิวเนื้อที่แนบชิดทำให้นางรู้สึกโหยหาเป็นอย่างมาก นางแทบอยากจะสิงเข้าไปในร่างของเขาและรวมร่างกันเป็นหนึ่ง

เขาให้น้ำกับนาง ทีละน้อย ราวกับกลัวจะนางจะถูกแย่งไป นางรอแทบไม่ไหวแล้ว ดังนั้นนางนึงตวัดเกี่ยวลิ้นของเขา ขอร้องอย่างอ้อยอิ่ง

ในเมื่ออยู่ในความฝัน มองไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย แต่นางก็ยังรู้สึกสบายใจ

แต่เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นยกสูงที่ทำเป็นเตียง ผ้าห่มทั้งแข็งและเย็น และเมื่อเงบหน้าขึ้นอีกครั้งก็พบว่าห้องนี้มืด มีเพียงหน้าต่างขนาดเล็ก กระดาษบนหน้าต่างก็เป็นรู ภายในห้องมีโต๊ะสี่เหลี่ยมอยู่ตัวหนึ่ง มันเก่าเสียจนมองไม่เห็นรูปลักษณ์เดิม ขาข้างหนึ่งของโต๊ะยังเคยถูกซ่อม และไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่นอีก

ประตูเปิดออกอยู่ทำให้ห้องนี้ไม่มืดมาก

นางใช้แขนหยัดกายลุดขึ้นนั่งก็พบว่าตัวเองกำลังสวมชุดตัวในอยู่ นางจึงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องในความฝัน เหมือนว่าจะมีคนคนหนึ่งจริงๆ

เป็นเขางั้นหรือ

ใช่กระมัง

ถ้าหากไม่ใช่ เช่นนั้นความหวังของนางก็เป็นเพียงความฝัน

จ๊อก จ๊อก...

ได้ยินเสียงนี้แล้ว หลิวอวิ๋นเซียงก็มองไปยังด้านล่าง บนพื้นมีเตาไฟ บนเตาไฟมีหม้อเหล็กอยู่ ภายในหม้อมีโจ๊กข้าวที่กำลังเดือดปุด

ข้าวหอมมาก และนางก็หิวโหยมาก

นางลังเลเล็กน้อย หลิวอวิ๋นเซียงพยายามลงมา ข้างเตาไฟมีช้อนกับชาม นางมือไม้ไม่มีแรง นางตักมาช้อนหนึ่งอย่างยากลำบาก จากนั้นนางก็รีบหยิบมันขึ้นมา นางกินไปเป่าไป ไม่นานนางก็กินมันจนเกือบหมด

นางตักใส่ชามอีกช้อนหนึ่งแล้วค่อยๆ กิน แต่เพียงไม่นานนางก็กินมันเกือบหมดชาม

“หมู่บ้านอินทรี”

หลิวอวิ๋นเซียง “หมู่บ้านอินทรีงั้นหรือ”

นางอยู่ในรังโจรงั้นหรือ

“หัวหน้าของพวกเราช่วยเจ้าเอาไว้”

นึกกถึงเงาร่างสูงใหญ่ในทะเลเพลิงแล้วหัวใจของหลิวอวิ๋นเซียงก็รัดแน่น “ข้าขอพบหัวหน้าของพวกเจ้าได้หรือไม่”

“ตามข้ามาแล้วกัน”

ด้านหลังของบ้านมีถนนเส้นเล็ก หลิวอวิ๋นเซียงเดินตามพี่สาวที่มีชื่อว่าเจียงหงไป เมื่อครุ่นคิดอีกครั้งก็พบว่าหญิงสาวคนนี้รวบผมขึ้น บริเวณเอวของนางก็มีเข็มขัดรัดและสวมเสื้อคลุมแขนแคบ ทั้งร่างของนางเป็นสีขาว ขาวเกินไปจนเหมือนกับชุดผดุงความยุติธรรม

ที่เอวของนางห้อยดาบสั้นที่ยาวเจ็ดนิ้วเอาไว้ มันทั้งบางและเรียว น่าจะมีน้ำหนักเบามาก

บนเนินนี้มีบ้านเพียงหลังเดียว เมื่อลงจากเนินมาเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกก็เห็นหญิงสาวในชุดสีขาวแบบเดียวกันอยู่ใต้ต้นสน พวกเขากำลังพูดคุยกัน

บนร่างของพวกนางก็มีดาบชนิดอื่น บนร่างของบางคนยังมีรอยเลือดที่ซักไม่ออกเป็นหย่อมๆ แต่ตอนนี้พวกนางบ้างก็พูดคุย บ้างก็หัวเราะ โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่มารวมตัวกันเพื่อพูดคุยกันนินทาเรื่องชาวบ้าน

“ใครให้เจ้าเลี้ยงผู้ชายให้อ่อนแอขนาดนั้น ขาวๆ อวบๆ ถังน้ำยังยกไม่ขึ้นเลย ไม่มีแรงแล้วเรื่องที่ทำตอนกลางคืนก็ย่อมใช้การไม่ได้”

“ใครจะไปรู้ว่าเอาไว้ดูอย่างเดียวแต่ใช้การไม่ได้ ไม่เหมือนพี่ใหญ่หนิวของเจ้า ข้าอยากจะหันหลังออกจากบ้านของตัวเอง！”