ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 246

“อันที่จริง ข้าค่อนข้างอิจฉาคนในครอบครัวของคุณ ไม่เก่งเรื่องบนเตียง แต่กลับไหลลื่น”

“เช่นนั้นเปลี่ยนเป็นสองวัน?”

คนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงโห่ และผู้หญิงหลายคนก็หัวเราะออกมา

“พวกเจ้าไม่ได้คิดที่จะมาปล้นบ้านเรือน แต่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการคิดถึงผู้ชาย ชั้นต่ำ!” หงเจี่ยเอ่ยอย่างขมขื่น

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ผู้หญิงหลายคนก็หัวเราะกันอย่างเต็มที่

หลิวอวิ๋นเซียงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย นี่คือสถานที่แบบไหนกัน?

ผู้หญิงหน้าตาสดใสในวัยยี่สิบยืนขึ้นท่ามกลางฝูงชน มองไปที่หลิวอวิ๋นเซียงที่อยู่ด้านหลังหงเจี่ย

“นี่เหรอคนที่พาข้ากลับมาคืนนั้น?”

ทันทีที่นางพูดเช่นนั้นทุกคนก็หันไปมองหลิวอวิ๋นเซียง ดวงตาของพวกนางเบิกกว้าง ยิ่งพวกนางพิจารณาแววตาก็ยิ่งเย็นชามากขึ้น

“ข้าก็ไม่เห็ฯว่าจะสวยตรงไหน”

“สู้ข้าไม่ได้สักนิด”

“รูปร่างก็ไม่ดี”

“ก้นงอนไม่เท่าข้าสักนิด”

ความอิจฉาริษยาพวกนี้คืออะไร หลิวอวิ๋นเซียงสับสน

ขณะที่เดินต่อไปนางกเห็นผู้หญิงในชุดไว้ทุกข์ หลังจากผ่านสนามฝึกซ้อมก็เห็นพวกเขากำลังฝึกซ้อมวิชาดาบ ดูไม่เหมือนกลุ่มโจรเลยสักนิด

เมื่อลงมาจากเนินเขาจนถึงที่ราบก็เห็นบ้านเรือนที่ใหญ่โตหนึ่งหลัง พื้นยกสูงกว่าหลังอื่น

เมื่อเข้าไปในลานทุกอย่างว่างเปล่า มีเสาไว้อยู่ด้านหน้าหุ้มด้วยหนังสือ ดูท่าคงเป็นบัลลังก์ของเจ้าบ้าน

หงเจี่ยพานางเดินไปรอบๆ ก่อนจะถึงห้องด้านหลัง

หลิวอิว๋นเซียงนึกถึงร่างสูงใหญ่นั้น เมื่อรวมกับความฝัน นางจึงดึงหงเจี่ยด้วยความประหม่า “ใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า?”

จู่ๆ ใบหน้าของหงเจี่ยก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “ก็แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้าอย่าได้คิดมาก”

“หา?”

“เจ้านายของเราไม่คิดจะนอกใจเจ้าหรอก”

นางคิด แต่ไม่ได้คิดเช่นนั้น

หงเจี่ยเข้าไปด้านในเพื่อรายงาน ก่อนจะออกมาเรียกนาง

หลิวอวิ๋นเซียงเดินเข้าไปด้านใน ห้องค่อนข้างกว้าง มีเครื่องเรือนมากมายรวมถึงเตียงแกะสลัก โต๊ะเครื่องแป้งไม้ลูกท้อ เตียงอยู่ข้างหน้าต่างฝั่งทิศตะวันตก นอกจากนี้ยังมีภาพแขวนวาดอยู่บนผนังด้วย

หน้าต่างด้านทิศตะวันตกมีแจกัน ในนั้นมีกิ่งดอกเหมยปักอยู่

นี่เหมือนห้องส่วนตัวในบ้าน เครื่องเรื่อนทุกอย่างดูหรูหรา ราวกับเป็นตระกูลที่ร่ำรวย

เมื่อหันไปทางทิศตะวันตกมีม่านกั้น หลังม่านนั้นจะเห็นรูปร่างเพรียวบาง กำยำ...

“แต่ข้าไม่คิดจะช่วยเจ้าเปล่าๆ”

“ท่านหมายความว่าอะไร?”

จินไห่ถังนั่งลงบนเก้าอี้ ตบกล่องบนโต๊ะข้างๆ และอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธ “ทั้งๆ ที่เป็นจวนโหวแต่กลับปล้นได้แค่นี้ ไม่พอยาไส้หรอก”

นางเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วเอ่ยเสริม “ตอนนี้โลกภายนอกอยู่ยากนัก ชีวิตของพวกเราก็ยิ่งลำบาก ลองคิดดูดีๆ พวกเราไม่ได้กินเนื้อสัตว์มาหลายวันแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงสับสนเล็กน้อย โจรมาบ่นกับนางเรื่องความแร้นแค้น

“ดูเจ้าสิผิวพรรณนุ่ม หากนำไปตุ๋น...”

“ฉันจะจ่ายค่าไถ่!” หลิวอวิ๋นเซียงพูดอย่างรวดเร็ว

“สามพันห้าพันตำลึงยังไม่พอค่าเหนื่อยของข้าเลย”

“สองหมื่นตำลึง” หลิวอวิ๋นเซียงเอ่ย

จู่ๆ จินไห่ถังก็เบิกตากว้าง นางกลัวว่าหลิวอวิ๋นเซียงจะคิดว่านางไม่เข้าใจโลกใบนี้ นางหลุบตาลง “เรื่องนี้เจ้าแค่เขียนจดหมายให้คนในหมู่บ้านนำไปส่ง ตราบใดที่พวกขาจ่ายเงินค่าไถ่ พวกเราจะไม่ผิดสัญญา”

"เอาล่ะ!" สิ่งสำคัญคือต้องรักษาชีวิต

“ข้าไม่ได้คิดว่าจะช่วยเด็กขุดทองมา” จินไห่ถังดึงหลิวอวิ๋นเซียงอย่างกระตือรือร้น “ตามที่ตกลงกันไว้ นี่คือค่าไถ่ที่พวกเจ้าต้องให้เรา ไม่ๆ เรียกว่าขอบขวัญขอบคุณที่ช่วยชีวิตเจ้า”

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้า พวกเขาคว้ามือนางมา ถือเป็นของขวัญขอบคุณแล้วกัน

“หย๋า เป็นเรื่องจริงที่คนหน้าตาดีมักจะน้ำใจงาม หงเจี่ย บอกข้าสิ นางเป็นแขกในหมู่บ้านเราใช่ไหม”