ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 248

“แล้วเจ้าล่ะ” หลิวอวิ๋นเซียงมองเขา “บ้านเจ้าไม่มีเงินมาไถ่ตัวหรือ?”

ชายคนนั้นเอ่ยด้วยความโมโห “ข้าไม่มีบ้าน”

หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินดังนั้นก็พอคาดเดาได้ บ้านขอเขาคงไม่คิดจะจ่ายค่าไถ่

“เจ้าไม่คิดหนีบ้างหรือ?” หลิวอวิ๋นเซียงเอ่ยถาม

เขายกยิ้ม “ต่อให้ขาของข้าไม่มีโซ่เหล็กก็หนีไม่พ้น”

“ทำไมล่ะ?”

“ที่แห่งนี้ล้อมรอบด้วยแม่น้ำทั้งสามด้าน คือ แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวอยู่ตรงหน้า และอีกด้านหนึ่งมีหน้าผา ทางออกเดียวคือสะพานไม้ตรงทางเข้าหลัก มีคนเฝ้าอยู่ ดังนั้นจึงไม่มีทางหนีรอดไปได้”

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปที่แม่น้ำ ตรงกลางคงจะลึกมากและแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะว่ายข้ามไป ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาหลับได้อย่างสงบ ที่แท้ก็มีสิ่งกีดขวางตามธรรมชาติ

“ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมพวกเขาถึงล่ามโซ่เจ้าด้วยล่ะ? มันดูไม่จำเป็นเลย”

เขาหน้าแดง “นี่คือการลงโทษ”

เมื่อเห็นพฤติกรรมของเขาแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงก็ดูเหมือนจะเดาได้ นางเคยได้ยินผู้หญิงพูดถึงผู้ชายในบ้าน และได้ยินหญิงสาวคนหนึ่งพูดว่าผู้ชายในบ้านของนางไม่เก่งเรื่องทางเพศ

เขาคือผู้ชายที่ผู้หญิงคนนั้นพูดถึงใช่ไหม?

ไม่นานก็ยืนยันความสงสัยของนางได้ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนก้อนหินใกล้ๆ นางลุกขึ้นด้วยใบหน้าทะมึนตึง นางกระโดดลงจากหิน วิ่งไปข้างหน้า ดึงชายหนุ่มออกมาแล้วจ้องมองด้วยความโกรธ

“กล้าดียังไงมายั่วยวนคนของข้า!”

หลิวอวิ๋นเซียงพูดไม่ออก “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว...”

“เจ้ามีรองหัวหน้าแล้วยังไม่พอใจ ยังคิดจะยั่วยวนคนของข้า ข้าไม่ยอม!”

ผู้หญิงคนนั้นไม่ฟังคำอธิบายเลย เมื่อนัชายหนุ่มพยายามดึงนางออก นางก็ตบเขาจนลงไปกองกับพื้นโชคดีที่มีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาและช่วยห้ามนาง

“พวกเจ้าจะห้ามข้าทำไม นางจะแย่งผู้ชายข้า” ดวงตาของนางแดงก่ำ

ผู้หญิงที่มีใบหน้ารูปไข่ยิ้มแล้วพูดว่า “หากเจ้าบอกว่านางแย่งหมั่นโถวของเจ้า ข้าเชื่อ แต่ถ้าบอกว่าแย่งผู้ชาย เฮอะ เขาเทียบกับรองหัวหน้าได้ที่ไหน?”

ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ตอบกลับ “จริง แล้วจะแย่งกลับมาทำไม ไร้ประโยชน์”

“พวกเจ้า!” ผู้หญิงคนนั้นโกรธมาก แต่นางก็สงบลงเล็กน้อย นางกระทืบเท้าแล้วพูดว่า “ดูเหมือนจะสมเหตุสมผล”

ชายหนุ่มโกรธมากจนลากโซ่กลับมาที่ต้นไม้ด้วยหน้าตาบูดบึ้ง

หลิวอวิ๋นเซียงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ใครคือรองหัวหน้า?”

หมู่บ้านอินทรีย์มีรองหัวหน้าด้วยหรือ

“ผู้ชายของเจ้าไงล่ะ” ใบหน้ารูปไข่หันไปทางหลิวอวิ๋นเซียงแล้วพูดอย่างบูดบึ้ง “ก็แค่หน้าตาดี แต่หน้าตาดีจะมีประโยชน์อะไร ผู้หญิงในหมู่บ้านเรามีความสามารถมากกว่าเจ้า แต่รองหัวหน้ากลับสนใจเจ้า อยากแต่งเจ้าเป็นฮูหยิน”

“แต่ง แต่งข้า?” หลิวอวิ๋นเซียงตกใจ “แต่ข้าไม่รู้จักรองหัวหน้าของพวกเจ้า”

ใบหน้าของนางซีดลง ก่อนจะล้มลงกับพื้น

“คงจะตื่นเต้นเพราะรองหัวหน้าหน้าตาดีมากแน่ๆ”

“ถ้าเป็นข้า ข้าเองก็คงลงไปกองกับพื้น ไม่สิ ข้าจะไปนอนบนเตียง”

“นั่นคือรองหัวหน้าเลยนะ มีใครบ้างที่จะไม่ต้องการ”

มุมปากของหลิวอวิ๋นเซียงกระตุกไม่หยุด ผู้หญิงพวกนี้เป็นอะไรกัน หรือนี่จะเป็นคนในอุดมคติของโจร

ความบริสุทธิ์ของนาง...

หลิวอวิ๋นเซียงอยากจะร้องไห้ แต่น้ำตากลับไม่ไหล

“หัวหน้าบอกว่าหากข้าจ่ายค่าไถ่ก็จะยอมปล่อยข้าไป” นางเอ่ย

พวกนางไม่พูดอะไร เพียงมองหน้ากันไปมาก่อนจะรีบสลายตัว

ต่อให้พวกนางไม่พูด นางก็เข้าใจแล้ว

จินไห่ถังหลอกนาง

“จะหลอกได้อย่างไร?” จินไห่ถังทำเหมือนพูดชอบธรรม “ข้าบอกแล้วว่าหากบ้านเจ้ายอมจ่ายเงิน ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าแต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยเจ้าไป”