ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 250

รถม้าเริ่มวิ่งและออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะข้ามสะพานไม้ เมื่อถึงช่วงที่มีหลุมบ่อทำให้หลิวอวิ๋นเซียงศีรษะกระแทกหลายครั้ง โชคดีที่นางปิดปากไว้ได้ทันไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา

ไม่รู้ว่าเดินทางนานเท่าไร จนในที่สุดรถม้าก็หยุดลง

“คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่และรวบรวมพลังงานให้เพียงพอ พรุ่งนี้เราจะเริ่มทำงานกัน” จินไห่ถังพูดเสียงดัง

คนอื่นๆ ตอบรับ แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังไปไกล ไม่นานภายนอกก็เงียบสงบ

หลิวอวิ๋นเซียงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วแอบเปิดฝากล่อง นางออกจากกล่องเงียบๆ ลงจากรถแล้วมองไปรอบๆ

นี่คงเป็นเรือนหลังของโรงเตี๊ยม เงียบสงัด ไร้ผู้คน

นางลงจากรถ ไม่คิดว่าจะราบรื่นเช่นนี้ ขอแค่ออกไปจากโรงเตี๊ยมจินไห่ถังก็จับนางไม่ได้แล้ว

“หิวแล้วหรือ?”

เสียงนี้...

หลิวอวิ๋นเซียงหันกลับไปเห็นจินไห่ถังยืนเอามือไพล่หลังมองนางอยู่

“ท่าน...”

“ทุกคนรอเจ้าไปกินข้าวอยู่น่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงอ้าปาก ไม่ตอบรับอะไร หรือว่าทุกคนรู้ว่านางอยู่ในกล่องไม้ตั้งแต่แรก?

จินไห่ถังเดินมาข้างหน้า ดึงมือหลิวอวิ๋นเซียงพานางเข้าไปด้านใน

“งานอดิเรกของเจ้าคืออะไร เจ้าชอบอยู่ในกล่องงั้นหรือ ตอนที่รถม้าสั่นข้าได้ยินเสียง หัวเจ้ากระแทกหรือ?” ขณะที่พูดจินไห่ถังก็เหลือบมองหน้าผากของหลิวอวิ๋นเซียง “ฮ่าๆ หน้าผากเขียวหมดเลย”

หลิวอวิ๋นเซียงเงียบไปครู่หนึ่ง “ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าข้าอยู่ในกล่อง”

“เดิมทีข้าวางแผนจะพาเจ้าออกไปด้วยกัน ข้าโล่งใจเมื่อเห็นเจ้าขึ้นรถม้า ซ้ำยังเปลี่ยนรถม้ากับเล่อเยียนเพราะคิดว่าจะได้ดูแลเจ้าได้ระหว่างทาง แต่เมื่อขึ้นไปแล้วไม่เห็นเจ้าก็เดาได้ว่าเจ้าอยู่ในกล่อง”

หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน "แล้วทำไมท่านไม่เปิดฝาแล้วปล่อยข้าออกไปล่ะ?"

“เสียงกระแทกค่อนข้างน่าสนใจหลังจากฟังมาตลอดทาง”

หลิวอวิ๋นเซียงอารมร์เสียและเดินตามนางไป

“เมื่อเจ้าแต่งงานกับรองหัวหน้าหมู่บ้าน เจ้าก็จะได้เข้าร่วมกับที่นี่ เอาเช่นนี้แล้วกัน การแสดงพรุ่งนี้เจ้าเป็นคนแสดง”

“ข้า?”

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะควบคุมความแข็งแกร่งและระวังไม่ให้ทุบหัวใจเล็กๆ ของเจ้า”

หลิวอวิ๋นเซียงกังวลตลอดทั้งคืน เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น นางมีรอยคล้ำใต้ตา เมื่อเห็นจินไห่ถังก็หมดสติไปต่อหน้านาง

“หัวหน้าหมู่บ้าน เหมือนข้าจะเป็นหวัด ไม่สามารถร่วมแสดงได้”

“ก็ไม่ได้ดีเท่าไร”

ก็แค่พอให้คนอื่นอิจฉาได้

นี่คือเหลียนโจวซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของที่ราบภาคกลาง เป็นประตูสู่ระเบียงตะวันตกเฉียงเหนือและเป็นทางเดียวจากที่ราบภาคกลางไปยังที่ราบสูงตะวันตกเฉียงเหนือ เนื่องจากการแลกเปลี่ยนทางการค้าระหว่างที่ราบภาคกลางและภูมิภาคตะวันตก พ่อค้าจากตะวันออก ตะวันตก เหนือและใต้มารวมตัวกันและมีความเจริญรุ่งเรืองมาก

เจียงหงและเล่อเยียนไปแสดงละครปาหี่ จินไห่ถังพาคนอื่นๆ ออกไปครอบครองพื้นที่ มีการใช้ฆ้องและกลองเพื่อดึงดูดผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา จนผู้คนแถวนั้นต่างปรบมือให้

การแสดงต่อไปคือการทุบหินก้อนใหญ่ออกจากอก ผู้ชมกลั้นหายใจพยายามตั้งใจดู ขณะที่จินไห่ถังทุบลงไป หินก็แตกออกเป็นหลายชิ้น ผู้คนที่อยู่ด้านล่างปรบมือ

“ใช้โอกาสนี้เพื่อเก็บเงิน” จินไห่ถังผลักหลิวอวิ๋นเซียง

เมื่อเห็นว่าพวกเขาทำงานหนักแค่ไหน หลิวอวิ๋นเซียงก็อดไม่ได้ที่จะทำตาม อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการไปปล้นคนอื่น

“หากท่านลุงท่านป้าชื่นชอบก็ให้รางวัลพวกเรา ให้พวกพี่สาวได้อิ่มข้าว”

คำพูดนี้เล่อเยียนเป็นคนสอนนาง

บางคนกล้าพอที่จะจ่ายเงิน แต่บางคนยังลังเล บางคนแอบอยู่ด้านหลังและต้องใช้เวลาหลายรอบกว่าจะยอม

หลังจากนั้นจินไห่ถังก็แสดงเดินบนเชือก นางปรับสมดุลร่างกายและค่อยๆ เดินที่ละก้าวบนเชือก

หลิวอวิ๋นเซียงอ้าปากค้างในขณะที่มองดู และรีบเรียกเงิน “พี่สาว ท่านจิตใจดี โปรดให้รางวัลแก่พวกเรา พี่ชายท่านดูใจดี อย่าให้เหล่าพี่สาวต้องอดอาหารเลย”