ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 30

“เพราะเหตุใด”

ลู่ฉางอันส่ายหน้า จากนั้นจึงเหลือบไปเห็นคนคนหนึ่งเดินมาจากระยะไกล เขารีบให้หลิวอวิ๋นเซียงพาไปซ่อนตัวหลังประตูฉุยฮวาทันที

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปและเห็นว่านั่นคือพระชายาซูผิง

เมื่อคิดถึงความบาดหมางระหว่างทั้งสอง หลิวอวิ๋นเซียงจึงรีบประคองลู่ฉางอันไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง ยามพระชายาซูผิงเดินผ่านมา

“ผู้ติดตามของท่านล่ะ”

“ไปซื้อยาน่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นว่าด้านหลังประตูฉุยฮวามีก้อนหินใหญ่ จึงประคองลู่ฉางอันไปนั่งพักทางนั้น เขาเริ่มหอบหายใจแรง ใบหน้าซีดขาวราวกับหายใจไม่ออก

นางรู้ดีว่าเขาเป็นอะไร จึงได้แต่ลูบหลังเขาเบาๆ

หลังจากรอสักพัก นางก็มองออกไปข้างนอก “นางเดินผ่านไปแล้ว”

ลู่ฉางอันพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณเจ้ามาก”

“ข้ามากกว่าที่ต้องขอบคุณท่าน”

ร่างกายของลู่ฉางอันไม่อาจลงสนามแข่งหม่าฉิวได้ด้วยซ้ำ ส่วนผู้ใดเป็นคนบังคับให้เขาเล่นคงน่าจะเป็นพระชายาซูผิงนั่นแหละ

หลังจบการแข่งขัน เขาพยายามฝืนตัวเองเดินมาที่นี่ เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเขาป่วย ส่วนผู้ติดตามออกไปซื้อยาอย่างเร่งรีบ แม้จะซ่อนตัวอยู่หลังประตู แต่เขายังออกมาช่วยนาง

หลิวอวิ๋นเซียงรู้สึกสะเทือนใจเมื่อหวนนึกถึงชีวิตในชาติที่แล้ว ยามเกิดความอดอยากยากไร้ในเมืองหลวง นางถูกรายล้อมไปด้วยคนหิวโหยกลุ่มใหญ่ โชคดีที่ลู่ฉางอันมาช่วยไว้และมอบถุงอาหารแห้งให้กับนาง

ด้วยอาหารแห้งถุงนี้ ทำให้นาง จิ่นเยียนและจื่อจินรอดชีวิตไปได้

ต่อมา โอรสของสนมเสี่ยวจินเฟยได้ขึ้นครองบัลลังก์ สนมเสี่ยวจินเฟยกลายเป็นไทเฮาและอยากสังหารทุกคนในค่ายเมตตาธรรม แต่เขากลับร้องขอความเมตตาให้คนเหล่านั้น สนมเสี่ยวจินเฟยรู้สึกไม่พึงพอใจ ไม่นานเขาจึงถูกใส่ความอย่างไม่เป็นธรรม และถูกวางยาพิษสิ้นใจตายในเรือนจำ

เพลานั้นนางได้ติดสินบนและเข้าไปเยี่ยมเขาในคุก เขายังจับมือนางและพูดว่า

“หากชาติหน้ามีจริง ข้ายินดีผิดต่อทุกคนในใต้หล้า เพียงแค่อยากอยู่กับเจ้าตลอดไป”

ลู่ฉางอันยอมสารภาพก่อนสิ้นใจตาย แต่นางไม่ได้ตอบรับเขา

หลิวอวิ๋นเซียงคิดว่ายังมีเวลาอีกนาน แต่ไม่คิดว่าครั้งนั้นจะเป็นคำกล่าวลาสุดท้าย

หากพูดว่าติดค้างใครสักคน สิ่งเดียวที่นางติดค้างในชาติที่แล้วคงจะเป็นลู่ฉางอัน

ลู่ฉางอันโบกมือและยิ้มอย่างขมขื่น “หากหูหย่งลงมือขึ้นมาจริงๆ แค่เตะครั้งเดียวข้าก็คงลงไปนอนกับพื้น ลุกขึ้นไม่ได้อีกเลย ในฐานะชายชาตรี ข้าถือว่าไร้ประโยชน์มากเหลือเกิน”

หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้า “ซื่อจื่อคือพระจันทร์สุกใสบนท้องฟ้า จะเทียบกับแมลงชั้นต่ำอย่างหูหย่งได้อย่างไร”

ลู่ฉางอันเงยหน้าขึ้นมองหลิวอวิ๋นเซียง แต่เพราะมารยาท เขาจึงมองแวบเดียวและเบือนหน้าไปทางอื่น “ผู้ติดตามของข้าใกล้กลับมาแล้ว ฮูหยินสาม เชิญออกไปก่อนเถิด หากใครมาเห็นเข้าเกรงว่าอาจทำลายชื่อเสียงของเจ้าได้”

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นว่าใบหน้าของลู่ฉางดีขึ้นมากแล้ว นางจึงเดินออกไปทางประตูหลัง

หลังจากนั้นไม่นาน ฉางอวี้ผู้ติดตามของลู่ฉางอันก็กลับมา เขาป้อนยาลู่ฉางอันสองสามเม็ด จากนั้นชูปิ่นไข่มุกในมือขึ้นมา “ไม่รู้ว่าแม่นางคนใดทำตกไว้ขอรับ”

ลู่ฉางอันพลันนึกถึงหลิวอวิ๋นเซียง เขาจึงแบมือออกของปิ่นไข่มุกจากฉางอวี้ “ข้ารู้ว่าเป็นของใคร ไว้รอมีโอกาสข้าจะนำไปคืนเจ้าของ”

หลิวอวิ๋นเซียงเดินออกจากประตูหลัง เดิมทีนางอยากผ่านทางเดินไปยังสวนไห่ถัง เพื่อกล่าวลาฮูหยินกั๋วกงก่อนกลับจวน แต่เจอเข้ากับเหยียนมู่อีกครั้ง

เมื่อนึกถึงการหยอกล้อครั้งก่อน หลิวอวิ๋นเซียงก็รู้สึกโกรธและพยายามเดินเลี่ยงเขาออกไป

“มานี่” เขากล่าวขึ้นเบาๆ

ถือว่าเป็นแค่เสียงสุนัขเห่าแล้วกัน ใครจะเดินไปกันล่ะ

“ข้า…”

จะให้ข้าเดิมพันฝั่งท่านหรืออย่างไร

หน้าไม่อายเกินไปหรือเปล่า

ข้าอยากให้ท่านตกจากหลังม้า แพ้ในการแข่งขัน หรือถูกม้าเหยียนตายไปเลยก็ดี

เมื่อเห็นการแสดงออกไร้ความปรานีของเหยียนมู่ รู้ว่าคนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบ นางจึงพูดได้เพียงว่า “ข้ารู้ว่าท่านต้องชนะ”

“หือ?”

“ข้าก็เลยเดิมพันอีกฝ่าย แล้วปิ่นไข่มุกของข้าจะกลายเป็นรางวัลของฝั่งท่าน”

หยานมู่หรี่ตาลง “เจ้ากำลังเล่นเกมกับข้า ให้ข้าได้ปิ่นไข่มุกมาและนำไปคืนเจ้า?”

“เปล่าเลย ข้าไม่ได้คิดมากขนาดนั้น”

“เจ้าชอบข้าหรือ”

“…”

ข้าเคยรักท่านในชาติก่อน แต่ชาตินี้ไม่มีทางเป็นไปได้

ทว่าหลิวอวิ๋นเซียงไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ เพราะกลัวจะทำให้เขาขุ่นเคือง ดังนั้นจึงได้แต่ก้มหน้าไม่ตอบอะไร

เหยียนมู่ที่เห็นเช่นนั้น ก็เลยคิดว่าหลิวอวิ๋นเซียงยอมรับแล้ว

เขาเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “หลิวอวิ๋นเซียง เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าแค่ไร้สมอง ไม่คิดเลยว่าจะไม่รู้จักเจียมตัว เจ้าน่ะหรือคู่ควรที่จะมาชอบข้า”