ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 50

หลิวอวิ๋นเซียงพาจิ่นเยียนกำลังจะเดินไปร้านขายเครื่องประดับ

เข้าร้านขายเครื่องประดับแล้ว เพราะว่าฝนตกคนซื้อเครื่องประดับจึงมีไม่มากนัก

เห็นนางเข้ามา ผู้หญิงสวมชุดสีเขียวก็เดินเข้าไป หลิวอวิ๋นเซียงมองสำรวจชุดที่ผู้หญิงคนนี้สวมคงจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยของร้านขายเครื่องประดับแห่งนี้

นางมองไปรอบๆ ไม่เห็นชายหญิงคู่สุนัขนั้น

พวกเขาหายไปไหน?

“ฮูหยิน เชิญนั่งทางนี้”

เถ้าแก่เนี้ยพานางมานั่งหน้าโต๊ะ ถามนางว่าต้องการซื้ออะไร

หลิวอวิ๋นเซียงพูดอย่างสงบ “มีเครื่องประดับเกศาทั้งชุดหรือไม่ จะให้ดีของแบบใหม่ที่สุดของปีนี้”

ได้ยินประโยคนี้ เถ้าแก่เนี้ยยิ่งกระตือรือร้นแล้ว

“มี ๆ เจ้าค่ะ ข้าจะไปนำมาให้ท่านเดี๋ยวนี้ มีหลายแบบเลย ท่านค่อย ๆ ดูค่อย ๆ เลือก” เถ้าแก่เนี้ยคนนั้นพูดก็รีบให้ลูกจ้างยกน้ำชาและของว่างมา

ไม่นานเถ้าแก่เนี้ยก็ยกเครื่องประดับเกศาทองฝั่งหยกหนึ่งชุดสิบหกชิ้นมา ยังมีเครื่องประดับเกศาหยกหนึ่งชุดยี่สิบเอ็ดชิ้น

“ท่านลองดูสองชุดนี้ก่อน หากยังไม่ถูกใจ ยังมีแบบอื่น ๆ”

หลิวอวิ๋นเซียงกวาดตามอง ไม่พูดไม่ได้ว่าเถ้าแก่เนี้ยคนนี้สายตาดีจริงๆ สองชุดที่หยิบมาให้นาง มีสีสันและราคาไม่ธรรมดา

ในเวลานี้ ลี่เหนียงออกจากในห้องสบตาเข้ากับหลิวอวิ๋นเซียงพอดิบพอดี

เถ้าแก่เนี้ยเดินไปทักทาย แค่พูดกับลี่เหนียงเรียบง่ายว่า “ลูกจ้างพาท่านไปดูปิ่นเงินมีที่ถูกใจไหมเจ้าคะ? แบบปิ่นเงินที่ร้านเรามีไม่มาก เมื่อวานมีปิ่นทองมาหลายชิ้นท่านจะดูหรือไม่เจ้าคะ?”

ลี่เหนียงเห็นหลิวอวิ๋นเซียงก็ตกใจ สีหน้าผิดปกติอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า นางมองเซี่ยจื่ออันที่อยู่ด้านหลังตามสัญชาตญาณ แต่ไม่เจอคน

ที่แท้เซี่ยจื่ออันเห็นหลิวอวิ๋นเซียงเข้ามาเลยหลบไปตั้งนานแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงเดาจากปฏิกิริยาของลี่เหนียง ก็อดหัวเราะเยาะเซี่ยจื่ออันที่ไม่มีความรับผิดชอบไม่ได้

นางพูดแล้วชี้มั่วไปที่นั่งด้านข้าง “แม่นางท่านนี้ นั่งลงมาเลือกด้วยกันเถอะ”

“มะ......ไม่ดีกว่า” ลี่เหนียงหมุนตัวจะออกไป

หลิวอวิ๋นเซียงพูดต่อว่า “บนตัวแม่นางไม่มีเครื่องประดับสักชิ้น ดูเรียบง่ายเกินไปจริงๆ ในเมื่อเข้ามาแล้ว ซื้อให้ตัวเองสักชิ้นเถอะ หรือว่าไม่มีเงินติดตัว?”

ลี่เหนียงขมวดคิ้ว ยังคงไม่เจอตัวเซี่ยจื่ออัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็นั่งลง

“ฮูหยินก็แต่งตัวเรียบง่ายไม่ใช่หรือ?”

“ข้าไม่เหมือนกัน สามีของข้าตายไป หรือว่าแม่นางก็เหมือนกัน?”

ลี่เหนียงกลอกตาจากนั้นพูดอย่างภูมิใจเล็กน้อย “สามีข้ายังอยู่ ยังมาเดินเที่ยวพร้อมกับข้าด้วย”

“แม่นางดูเป็นคนที่มีวาสนา เพียงแต่......”

พวกเขารักกันมากไม่ใช่หรือ อย่างนั้นก็ให้นางดูหน่อยว่า รักแท้นี้จับแยกไม่ได้จริงหรือไม่!

ในเวลานี้เถ้าแก่เนี้ยยกถาดเดินมา วางไปบนโต๊ะ ในนั้นมีปิ่นทองคุณภาพดีหลายแบบ

ลี่เหนียงเห็นปิ่นทองรูปดอกไห่ถังนั้น ตรงกลางติดโมราสีแดง อดไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาในดวงตาแสดงความชอบออกมาอย่างมาก

แต่ในสายตาของหลิวอวิ๋นเซียง ปิ่นทองชิ้นนี้คู่ควรกับคำว่า ‘เฉิ่ม’

“แม่นางรสนิยมดีจริงๆ ปิ่นทองชิ้นนี้สวยมากจริงๆ เถ้าแก่เนี้ยมีแบบที่เหมือนกันหรือไม่?”

เถ้าแก่เนี้ยส่ายหน้า “พวกเรามีแบบนี้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น” จากนั้นนางก็ถามลี่เหนียงว่า “ฮูหยินท่านนี้ท่านต้องการซื้อชิ้นนี้หรือไม่?”

ลี่เหนียงเห็นหลิวอวิ๋นเซียงชอบ แน่นอนว่าไม่ยอมให้นางเป็นธรรมดา “ข้าซื้อแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงแสร้งพูดอย่างเสียดายว่า “ข้าก็ไม่แย่งของที่คนอื่นชอบแล้ว”

ลี่เหนียงยิ้มให้หลิวอวิ๋นเซียงอย่างขอโทษ จากนั้นมองไปทางเถ้าแก่เนี้ย “ปิ่นทองชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่?”

เถ้าแก่เนี้ยว่า “สิบตำลึงเจ้าค่ะ”

“สิบตำลึงหรือ?”

ลี่เหนียงตกใจมาก “แต่ปิ่นทองชิ้นนี้เบามาก สิบตำลึงทำออกมาได้หลายอันแล้ว”