ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 65

“ฮูหยินสาม ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

"อืม"

เมื่อเข้าไปในห้องโถง เห็นฮูหยินใหญ่กับคุณชายรอง สองสามีภรรยา ยังมีคุณชายสามกับแม่นางสี่คนร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับฮูหยินเฒ่า

ฮูหยินเฒ่าเห็นนางก็ขมวดคิ้ว “เจ้ากลับมาได้อย่างไร”

“ข้าตามไทเฮาไปอธิษฐานขอพร เมื่อไทเฮากลับวัง ข้าย่อมจวน” หลิวอวิ๋นเซียงพูดยิ้มๆ

เซวียซื่ออุทานว่า "ไม่ใช่ให้เจ้าออกบวชเป็นภิกษุณีหรือ"

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม "พี่สะใภ้รองท่านเป็นคนพูดเอง"

“เจ้าแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรกัน เห็นได้ชัดว่า…”

"พอแล้ว หุบปาก!" ฮูหยินเฒ่าถลึงตามองเซวียซื่อ

เซวียซื่อรู้ว่าตนเองพูดมากเกินไป รีบก้มหน้ากินข้าว

หลิวอวิ๋นเซียงเหลือบมองโต๊ะอาหาร เดิมเคยกินอาหารรสเลิศ แต่ตอนนี้มีเพียงจานเนื้อหนึ่งจานและจานผักสองจาน

“โอ๊ะ ถึงเวลากินข้าวพอดี ลูกสะใภ้จะกินข้าวเป็นเพื่อนท่านแม่”

ขหลิวอวิ๋นเซียงกำลังจะนั่งลง หญิงชราก็ตะคอก "ไม่ต้อง ข้าเห็นเจ้าแล้วอารมณ์เสีย รีบกลับไปเรือนตัวเองเร็วๆ ไม่มีธุระ ไม่ต้องมาเรือนหน้า"

หลิวอวิ๋นเซียงแสร้งทำเป็นน้อยใจ พูดว่า "ท่านแม่ ข้าหิวแล้ว"

“หิวก็ทนไป ที่นี่ไม่มีอาหารของเจ้า!”

หลิวอวิ๋นเซียงยืนขึ้น เห็นว่าคนอื่นกำลังกินข้าวกันอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าพวกเขากลัวว่านางจะแย่งชามอาหาร

คุณชายรองอ่านตำรับตำรามากมาย ได้รับการอบรมอย่างดีเยี่ยม ขณะนี้กำลังกินอาหารตะกละตะกลาม คุณชายสามร่างกายกำยำแข็งแรง แต่เงยหน้าขึ้นไม่ได้ แม่นางสี่กลับมองนางสะใจที่นางโชคร้าย

ฮูหยินใหญ่ป่วยมากจนได้แต่สนใจตนเอง บัดนี้นายท่านรองก้มเอวเพื่อข้าวชามนี้

ชาติก่อนนางไม่เคยให้พวกเขาอดสักคำ!

“น้องสะใภ้สาม จวนโหวไม่เลี้ยงคนเกียจคร้าน” เซวียซื่อเยาะเย้ย

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม "ใครบ้างที่ไม่ใช่คนเกียจคร้าน"

“แต่บางคนเป็นคนจวนโหว บางคนก็เป็นคนนอก”

เหอะ นางเป็นคนนอก?

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ข้าคนนอกขอตัวก่อน เชิญพวกท่านกินเต็มที่"

หลังจากออกจากเรือนตะวันออก หลิวอวิ๋นเซียงไม่โกรธสักนิด เพียงแต่รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน กลับมาที่เรือนข้าง จิ่นเยียนเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว

ต้มโจ๊กหนึ่งหม้อ ผัดผักหนึ่งจาน และเนื้อเค็มหนึ่งจาน

ตกกลางคืน จื่อจินกลับมาพร้อมกับเนื้อแพะสดใหม่คู่หนึ่ง

ชาวบ้านที่เลี้ยงแพะไม่มีเงินซื้อข้าวสาร จึงฆ่าแพะแลกกับข้าวสาร

“ของสดเก็บยา คืนนี้เราย่างดีไหม” จิ่นเยียนหันหน้าไปถามหลิวอวิ๋นเซียง

"ย่างละกัน"

เมื่อได้ยินว่ามีเนื้อแพะย่างกิน จื่อจินก็ตื่นเต้นจนอยากช่วย

จิ่นเยียนเอ่ย "เจ้าไปรับแม่นางห้าที่สวนกล้วยไม้ก่อน"

จื่อจินกลืนน้ำลาย "ได้"

หลิวอวิ๋นเซียงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปากให้เจ้าหนูห้า ถามว่านางอยู่ที่สวนกล้วยไม้สบายดีหรือไม่

เจ้าหนูห้าพยักหน้า "พี่หญิงมู่จิ่นสอนข้าอ่านหนังสือ พี่หญิงคนอื่นๆ ก็ชอบข้าด้วย ยังมี..."

“ยังมีใครอีก”

เจ้าหนูห้าหน้าแดง กระซิบว่า "ยังมีพี่ชายหล่อมากด้วย เขาบอกว่าข้าโตขึ้นจะต้องเป็นคนสวยแน่นอน"

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มมุมปาก "ต่อไปเจอเขาต้องเรียกว่าท่านอา"

“แต่ข้าคิดว่าเขาอายุพอๆ กับพี่รอง”

“ถึงอย่างไรต่อไปเจอแล้วต้องเรียกท่านอา เขายังพูดอะไรอีก”

“อ้อ เขาพูดถึงแม่สามกับข้าด้วย”

“พูดอะไรเกี่ยวกับข้าบ้าง”

เจ้าหนูห้าเกาหัว ท่าทางสับสน "เขาบอกว่าแม่สามไม่เชื่อฟัง คอยแต่จะวิ่งหนีออกจากกรง"

หลิวอวิ๋นเซียงตบโต๊ะ เจ้าบ้านี่คิดว่านางเป็นนกคีรีบูนจริงๆ!

ทั้งสี่คนกินอิ่มหนำสำราญแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงก็ให้เจ้าหนูห้านอนกับนาง

นอนหลับจนกลางดึกก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างนอก

นางคลุมเสื้อตัวนอกลุกขึ้น จิ่นเยียนก็ออกมาจากห้องปีกตะวันออกด้วย

ยามกลางคืน จื่อจินกำลังยืนพิงเสาหน้าประตูอาบแสงจันทร์ กินเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งในมือ

จิ่นเยียนยิ้ม “สาวน้อยนี่ภูมิใจมาก ไม่ต้องพูดถึงคุณหนูบ้านขุนนาง แม้แต่องค์หญิงในวังก็ยังต้องอิจฉานาง”