ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 68

หลิวอวิ๋นเซียงยกยิ้ม “ข้าไม่หลอกพวกเจ้า”

นางให้จิ่นเยียนเปิดประตู ด้านในมีกรสอบอยู่หลายกระสอบ ล้วนเป็นสิ่งที่เตรียมไว้ให้ลู่ฉางอัน

เด็กรับใช้สองคนแบกคนละกระสอบ เอยกับหลิวอวิ๋นเซียง “ฮูหยิน ท่านจิตใจงามยิ่งนัก พวกเราจะกลับไปรายงานนายท่าน จะต้องตอบแทนท่านแน่นอน”

“พวกเจ้ายังดีอยู่ใช่ไหม”

“หา?”

“ข้าได้ยินว่านายท่านของพวกเจ้ามักจะไออยู่บ่อยๆ”

“ร่างกายของนายท่านอ่อนแอ แม้ช่วงนี้จะดีขึ้นแต่ก็ยังคงป่วยบ่อย”

“ข้ารู้จักหมอท่านหนึ่ง พวกเจ้าสามารถเชิญเขามาดูอาการนายท่านพวกเจ้าได้”

เมื่อออกมาจากตรอกขณะผ่านจวนโหว ก็เห็นกรมอาญากำลังรื้อค้นบ้าน ชายหญิง คนแก่ และเด็กของจวนโหวถูกพาออกไปทีละคน

นางมองไปไกลๆ ขณะกำลังจะจากไปก็เห็นคนเดินออกมาลากนางเข้าไป

ไม่ใช่คนอื่นไกล เหยียนมู่

เขาสวมชุดสีแดง ตอหนวดผุดขึ้นมาตรงคาง ใบหน้าดูเหนื่อยล้า แต่ยังคงความหล่อเหลา

“แค่กๆ เจ้าทำอะไรกลางวันแสกๆ” นางดึงมือตนเองกลับมา บ่นเขาเสียงเบา

“กลางวันแสกๆ ไม่ได้ งั้นตอนกลางคืนได้หรือ?” เหยียนมู่เอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์

“ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว ไปก่อนล่ะ”

“อย่า กินบะหมี่กับข้าก่อน”

“ร้านบะหมี่นี้ยังเปิดอยู่หรือ”

“ข้ามาแล้ว เขากล้าไม่เปิดหรือ”

หลิวอวิ๋นเซียงมุ่ยปาก เขามันคนนิสัยไม่ดี แต่ก็ดูภูมิอกภูมิใจ

บะหมี่หนึ่งชามถูกยกขึ้นมา แม้แต่พ่อครัวเองก็แทบน้ำลายไหล

ดูท่าเขาคงแทบไม่ได้เปิดร้าน ซ้ำยังถูกขุนนางทรราชกดขี่อีก

“เอามาอีกชาม” เหยียนมู่เอ่ยกับเขา

พ่อครัวคุกเข่าลงกับพื้น “ใต้เท้า ไม่มีเส้นแล้วขอรับ”

เหยียนมู่ขมวดคิ้ว “ข้าให้เจ้าเอาชามเปล่ากับตะเกียบมา”

“มีชามเปล่าขอรับ”

พ่อครัวรีบเข้าไปด้านหลังแล้วหยิบชามออกมา

เหยียนมู่แบ่งบะหมี่ในชามออกเป็นสองชาม ก่อนจะยื่นให้หลิวอวิ๋นเซียง

“รีบกินเถอะ อีกเดี๋ยวข้าต้องออกนอกเมือง”

หลิวอวิ๋นเซียงมองบะหมี่ครึ่งชาม ในใจตื้นตันขึ้นมา “ข้าไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกิน”

เมื่อเห็นเหยียนมู่ก้มหน้าก้มตากิน หลิวอวิ๋นเซียงก็หยิบตะเกียบขึ้นมา บะหมี่ต้นหอมง่ายๆ กลับเป็นบะหมี่ชามที่อร่อยมาก

ไม่นานนางก็กินจนหมด

จื่อจินส่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นเด็กน้อยคนนั้นก็หยิบออกมา

“อะ อร่อยมาก”

เด็กน้อยคนนั้นกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ไม่อาจต้านทานความหอมของเนื้ออบได้ นางมองไปทางพ่อ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรจึงหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น

พ่อครัวทำมือคำนับหลิวอวิ๋นเซียง “ฮูหยิน ท่านช่างจิตใจดียิ่งนัก”

“อย่าทำแบบนี้เลย ข้ายังกินบะหมี่ของท่านไปครึ่งชาม ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน”

“แต่ใต้เท้าเหยียนเป็นคนจ่ายเงิน ซ้ำยังให้มามากเสียด้วย”

“เขาจ่ายของเขา ข้าจ่ายของข้า”

ระหว่างทางกลับหลิวอวิ๋นเซียงเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังทะเลาะกัน มิน่าเหยียนมู่ถึงบอกไม่ให้นางออกไปข้างนอก ผู้คนถึงคราวอดยาก ความป่าเถื่อนในจิตใต้สำนึกก็พรั่งพรูออกมา

เมื่อกลับมาที่เรือน จิ่นเยียนกำลังทำซาลาเปาอยู่

“ก่อนหน้านี้พวกเราซื้อเนื้อมาก้อนใหญ่ หลังจากเอาไปทอดน้ำมันแล้วยังเหลืออยู่ ข้าใส่เกลือลงไปก่อนจะเอามาทำซาลาเปา ใช้แครอทด้วย หอมมากๆ” จิ่นเยียนเอ่ย

หลิวอวิ๋นเซียงยกยิ้ม “จิ่นเยียนมีฝีมือแล้ว”

“มีฝีมืออะไรกันเจ้าคะ ชาวบ้านก็กินกันเช่นนี้ เพียงแต่คงจะแปลกใหม่สำหรับผู้ที่มีฐานะสูงส่งอย่างท่าน”

นายบ่าวสองคนพูดคุยกัน ก่อนประตูจะมีเสียงดัง

จื่อจินรีบไปเปิดประตูก็พบว่าอวี้เหลียนยืนอยู่ตรงนั้น

“ฮูหยินสาม ฮูหยินเฒ่าให้ข้ามาตามท่านไปพบ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มเบาๆ “พรุ่งนี้แล้วกัน ข้าอยากจะพักผ่อนเสียหน่อย”