ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 69

“ฮูหยินเฒ่ามีเรื่องใหญ่เจ้าค่ะ”

“เรื่องใหญ่อะไร”

อวี้เหลียนชะงัก “นายท่านสามกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ”

“ใครนะ”

“นายท่านสาม”

ระหว่างทางไปเรือนตะวันออกหลิวอวิ๋นเซียงก็ยิ้มเยาะในใจ เดอมทีคิดว่าเขาเหมือนผู้ชายทั่วไปจะทนได้ถึงยี่สิบวันได้อย่างไร นี่เพียงไม่กี่วันก็ทนไม่ไหวจนต้องกลับมา

หลังจากเข้ามาในห้องโถง ฮูหยินเฒ่าก็ชี้หน้าต่อว่านางทันทีที่เข้าไป “ช่างเป็นหญิงที่เลวร้ายเสียจริง ถึงได้กล้าแจ้งเจ้าหน้าที่ให้จับลูกชายข้าเข้าคุก ทำให้เขาต้องลำบาก”

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปเห็นเซี่ยจื่ออันโอบลี่เหนียงไว้ในอ้อมแขน ในแขนของลี่เหนียงอุ้มเด็ก ทั้งสองจ้องมองมาที่นางด้วยแววตาโกรธเคือง ส่วนคนอื่นยังคงตกตะลึง

“ท่านแม่ ท่านพูดอะไร? ท่านพี่ไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?” หลิวอวิ๋นเซียงถามด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าแหกตาดูสิ เขาคือใคร”

หลิวอวิ๋นเซียงไม่เพียงแต่แหกตาดู นางยังเดินเข้าไปใกล้เซี่ยจื่ออัน พิจารณาก่อนจะเอ่ยออกมา “ท่านเป็นคนหรือเป็นผี?”

“เจ้าอย่ามาเสแสร้ง ข้า...”

เพี๊ยะ!

เซี่ยจื่ออันยังไม่ทันพูดจบก็ถูกหลิวอวิ๋นเซียงตบเข้า เมื่อได้สติกลับมาเขาก็โมโหมาก ยกมือขึ้นเตรียมจะตบหลิวอวิ๋นเซียง

“ท่านพี่” หลิวอวิ๋นเซียงพุ่งเข้าไปกอดเซี่ยจื่ออัน “ตอนนั้นได้ข่าวว่าท่านพี่ตายในสนามรบ ข้าเองก็หวังจะตายตามท่านไป แต่ในจวนยังมีทั้งเด็กทั้งคนชราต้องดูแล ข้าจะตายไม่ได้”

“ข้าเป็นหม้ายมาสามปี หัวใจนิ่งสงบ ข้าคิดว่ามันจะเป็นเช่นนี้ไปตลอด ต่อให้ไม่ได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า แต่ก็ต้องได้ตายตามกัน”

“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่กล้าเชื่อเลย ท่านยังมีชีวิตอยู่ เป็นท่านจริงๆ หรือ”

หลิวอวิ๋นเซียงร้องไห้เศร้ามากจนทุกคนอดไม่ได้ที่จะซับน้ำตา แต่กว่าจะได้สติก็นึกได้ว่าพวกเขาควรหัวเราะเยาะตอนที่หลิวอวิ๋นเซียงร้องไห้

เซี่ยจื่ออันมองไปที่หลิวอวิ๋นเซียงที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนเขา เขาเข้าใจนางผิด วันนั้นนางไม่เชื่อว่าเขาคือเซี่ยจื่ออัน และนางไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา

“พอแล้ว ข้ากลับมาแล้วไง เจ้าไม่ต้องร้องแล้ว” เซี่ยจื่ออันปลอบโยน

หลิวอวิ๋นเซียงเช็ดน้ำตา “ใช่ ท่านพี่พูดถูก นี่เป็นเรื่องมงคลของจวนโหวเรา”

ฮูหยินเฒ่าคิดจะคิดบัญชีหลิวอวิ๋นเซียง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

“นั่งลงก่อนค่อยพูดเถอะ”

เซี่ยจื่ออันนั่งลง หลิวอวิ๋นเซียงก็นั่งลงข้างๆ เขา ส่วนลี่เหนียงที่อุ้มเด็กไม่กล้านั่ง จึงได้แต่ยืนข้างๆ

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปทางลี่เหนียง “เอ๊ะ แม่นางผู้นี้คือ”

คำพูดของหลิวอวิ๋นเซียงทำเอาฮูหยินเฒ่าหน้าเครียด เซี่ยจื่ออันเองก็เช่นกัน ลี่ส่วนเหนียงไม่กล้าเงยหน้า

ฮูหยินใหญ่ที่ไม่พูดอะไร จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา “หากน้องสามไม่ได้กลับจวน น้องสะใภ้สามคงเก็บตัวทั้งชีวิตเลยกระมัง หากมีลูกยังพอว่า แต่นางไม่มีอะไรเลย”

กว่าจะมีคนพูดเช่นนี้ หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา

“ข้ากับท่านพี่รักกันลึกซึ้ง จะต้องเก็บตัวเพื่อเขาทั้งชีวิตแน่”

ขณะนั้นลี่เหนียงก็ลุกขึ้น มองเซี่ยจื่ออัน “ดูท่าข้าไม่สมควรมาที่นี่ ให้...ให้นายท่านสามต้องลำบากใจ ข้าจะพาคังเอ๋อร์ไป จะไม่มารบกวนจวนโหว”

พูดจบลี่เหนียงก็ลุกขึ้น เซี่ยจื่ออันขวางนางไว้

“ลี่เหนียง เจ้าไปไม่ได้”

“ข้า...ข้าจะมีหน้าอยู่ที่ไหน”

“ทำไมเจ้าจะไม่มีหน้า เจ้ากับข้ากราบไหว้ฟ้าดินกันแล้ว เจ้าคือภรรยาของข้า เซี่ยจื่ออัน”

“แต่ฮูหยินสามไม่ยอมรับข้า”

“นางกล้ารึ”

เซี่ยจื่ออันหันไปหลิวอวิ๋นเซียง หายใจเข้าแล้วพูดว่า “หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ลี่เหนียงเป็นภรรยาของข้า คังเอ๋อร์ก็เป็นลูกของข้า เจ้าไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับ ลี่เหนียงมีคุณธรรม มารยาทงาม นางเห็นด้วยที่ข้าไม่ปลดเจ้า นางจะอยู่ในตำแหน่งเดียวกับเจ้า เจ้ารู้ตัวหน่อย อย่าทำอะไรให้นางลำบากใจ หากนางต้องเสียใจ ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้า”