ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 77

แต่ทางกลับถูกปิดกั้นแล้ว และคนพวกนั้นก็กำลังมาทางนี้ หลิวอวิ๋นเซียงรีบชี้ตรอกข้างๆ “พวกเราเดินออกจากทางนี้”

สองนายบ่าวเข้าไปในตรอก เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่พักหนึ่ง ข้างนอกเต็มไปด้วยความวุ่นวายแล้ว ชั่วขณะไม่สะดวกเปิดเผยตนจริงๆ แต่ห่างจากตรงนี้ไม่ไกลก็เป็นอดีตที่พักของนาง อยู่ข้างลู่ฉางอันเหมาะจะหลบภัยได้พอดี

เดินต่ออีกสักพัก ในที่สุดก็เข้าจวนอย่างปลอดภัย ทั้งสองคนถึงถอนหายใจโล่งอกแล้ว

ประมาณหนึ่งชั่วยามกว่า ข้างนอกเกิดเสียงดังไม่หยุด ยังเห็นเปลวไฟได้แต่ไกลๆ

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วเข้าหากัน “จื่อจิน ข้าเป็นห่วงทางร้านขายข้าว เจ้าไปดูหน่อย”

จื่อจินส่ายหน้าเป็นครั้งแรกที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของหลิวอวิ๋นเซียง

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม “ตรอกนี้ลึกลับ ประตูจวนนี้ก็แข็งแรง อีกอย่างคนพวกนั้นหลัก ๆ คือพังร้านบนถนน จะไม่มาบ้านของชาวบ้าน เจ้าวางใจไปเถอะ ด้วยวิชาตัวเบาของเจ้าเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็ไปกลับได้แล้ว”

“ข้าเฝ้าฮูหยินเอง!”

“จางฉีให้ของกินเจ้าประจำใช่หรือไม่ ไม่แน่ตอนนี้เขากำลังเจออันตราย เจ้าจะไม่ไปช่วยเขาหรือ?”

ได้ยินคำนี้ จื่อจินเกิดความรู้สึกลังเลแล้ว

“อย่างนั้นฮูหยินอย่าไปไหนนะเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงรีบพยักหน้า “ข้าฟังจื่อจิน จะอยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังรอเจ้ากลับมา”

นางเพิ่งพูดคำนี้จบ จื่อจินก็กระโดดขึ้นหายไปแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงเงยหน้าพักผ่อน ในเวลานี้จู่ ๆ กระดาษที่เต็มไปด้วยอักษรตกลงบนยอดต้นไม้ ติดอยู่ที่ดอก

นางชะงักไปเล็กน้อย ลุกขึ้นอยากจะคว้า แต่คว้าไม่ได้

เห็นเก้าอี้ด้านหลัง นางย้ายมาใต้ต้นไม้ เหยียบขึ้นไปอย่างระมัดระวัง หางตาก็เห็นเจ้าของจวนเพื่อนบ้านปีนขึ้นมาพอดีเช่นกัน

ตอนที่ลู่ฉางอันเห็นนางทั้งตกใจและละอายใจ

“ฮะ.......ฮูหยินสาม!”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มแห้งๆ “ท่านซื่อจื่อ”

“เจ้าของจวนแห่งนี้คือท่านหรือ?”

“ใช่”

ลู่ฉางอันอยากจะประสานมือขอบคุณ แต่อยู่บนกำแพงทำไม่สะดวกจริงๆ ทำได้แต่พูดแสดงความขอบคุณ

หลิวอวิ๋นเซียงรีบโบกมือ “ข้าขายข้าว ท่านซื้อข้าว เงินและของไม่ติดค้างเท่านั้นเอง”

“ไม่ ฮูหยินสามมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า”

“ท่านซื่อจื่อกล่าวหนักเกินไปแล้ว”

“ฮูหยินสามโปรดรับการคารวะจากข้าด้วย......” ลู่ฉางอันพูดอย่างตื่นเต้นจนลืมว่าตัวเองอยู่บนผนัง ตอนนี้อายหนักกว่าก่อนหน้านี้ หลิวอวิ๋นเซียงรีบขัดจังหวะลู่ฉางอัน “ให้ข้าช่วยท่านซื่อจื่อหยิบลงมา?”

“ไม่ต้องข้าหยิบได้”

ลู่ฉางอันพูดอยู่ก็ยื่นแขนคว้ากระดาษใบนั้นเอาไว้

หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินเสียงข้างบ้าน กำลังจะเดินมาทางนี้

นางตกใจ พวกเขาหนึ่งคนป่วย หนึ่งคนท้อง เด็กรับใช้ผอมแห้งอีกหนึ่งคนอย่าว่าแต่ต่อต้านเลย โดนตีก็คงทนได้ไม่กี่ที

แต่โจรพวกนั้นค้นและกวาดของเร็วมากจริงๆ ในเวลานี้ก็เตะประตูบุกเข้ามาแล้ว!

พวกเขาอ่อนเยาว์ร่างกายแข็งแรงในมือถือมีดใหญ่ และขวาน ดูดุร้ายเหมือนหมาป่าหิวโซ

ลู่ฉางอันยืนกลางลานบ้าน ร่างสูงนั้นแม้จะผอมแต่ก็ยืนตัวตรงราวกับยอดเขา

“พวกเจ้าบุกรุกบ้านคนอื่น เป็นการกระทำผิดกฎหมาย!”

ผู้นำของคนเหล่านั้นเป็นเด็กหนุ่มสวมชุดสีดำ ลักษณะยี่สิบต้น ๆ เส้นผมรุงรังมัดรวบเอาไว้ ตาเล็กปากกว้างท่าทางดุร้าย

“ไม่ต้องมาไร้สาระ พวกเราทุกคนจะหิวตายอยู่แล้วยังกลัวทำผิดกฎหมายอีกหรือ?”

“พวกเจ้าต้องการเสบียงหรือ?”

“พวกเราต้องการทุกอย่าง เสบียง เงินทอง ผู้หญิงและเด็ก!”

ลู่ฉางอันขมวดคิ้ว “พวกเจ้าต้องการผู้หญิงกับเด็กไปทำอะไร?”

ผู้นำคนนั้นหัวเราะเหอะๆ “เจ้าว่าต้องการผู้หญิงทำอะไร แสร้งไร้เดียงสาหรือ? ส่วนเด็ก...เหอะ เลี้ยงเอาไว้ในกรง วันไหนหิวก็ฆ่าสักคน”

ลู่ฉางอันเบิกตาโต ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน!”