ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 90

“ว๊าาาาาา!” เจ้าหนูคังร้องไห้จ้าเสียงดัง

เซี่ยจื่ออันสงสารจับใจ “เจ้าหนูคังเป็นอะไรไป?”

ลี่เหนียงอุ้มลูกน้อย คุกเข่าลงกับพื้น ก้มศีรษะคำนับเซี่ยจื่ออัน แล้วจึงคำนับหลิวอวิ๋นเซียง “เจ้าหนูคังยังเล็กนัก มิอาจเห็นเลือดได้ ขอฮูหยินและนายท่านโปรดเมตตา สั่งสมบุญกุศลให้เจ้าหนูคังด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

เซี่ยจื่ออันเห็นลูกชายร้องไห้หนัก ชี้หน้าหลิวอวิ๋นเซียงแล้วตวาด “เจ้าสำแดงเดชพอหรือยัง รีบปล่อยหลิ่วอีเดี๋ยวนี้!”

หลิวอวิ๋นเซียงมองลี่เหนียง แววตาฉายแววชิงชัง นางช่างกล้าใช้ลูกของตนเองเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ

“เมื่อลี่อี๋เหนียงกล่าวเช่นนี้ ข้าก็นึกขึ้นได้ บุตรชายคนโตยังไม่เกิด เจ้าหนูคังเป็นเพียงบุตรชายคนแรกอนุ เกรงว่าอนุจะเกิดความคิดที่มิควร จึงควรนำมาเลี้ยงดูในเรือนของข้าเสียจะดีกว่า”

“ไม่ มิได้ นายท่านสาม ท่านช่วยพูดกับนางหน่อยเถิด นางจะมาแย่งเจ้าหนูคังของพวกเราไป!” ลี่เหนียงร้อนใจขึ้นมา

เซี่ยจื่ออันกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นหลิวอวิ๋นเซียงก็ถามกลับไปว่า “นายท่านสาม ที่บ้านอื่นเขาก็ทำกันแบบนี้มิใช่หรือ?”

เซี่ยจื่ออันถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

หลิ่วอีกำลังจะอ้าปากแก้ต่างให้ลี่เหนียง รับความผิดไว้กับตัวเอง แต่ลี่เหนียงกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ฮูหยิน บ่าวโง่เขลาเองเจ้าค่ะ หลิ่วอีบอกว่าท่านมีปัญหา บ่าวก็เลยแอบตามสาวใช้ของท่านไป แล้วนางก็เอาเรื่องที่ท่านตั้งครรภ์มาบอกบ่าว บ่าว...บ่าวก็เลยเผลอพูดออกไปตอนคุยกับฮูหยินรองเจ้าค่ะ”

“มิได้ตั้งใจจริงหรือ?” หลิวอวิ๋นเซียงหรี่ตาถาม

ลี่เหนียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “บ่าวตั้งใจเจ้าค่ะ…”

เซี่ยจื่ออันเบิกตากว้างมองลี่เหนียง ในเวลานี้ เขาไหนเลยจะไม่เข้าใจแผนการของลี่เหนียง แต่ที่ผ่านมาเขากลับคิดว่านางไร้เดียงสา บริสุทธิ์ ไร้เล่ห์เหลี่ยมใด ๆ

แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความโกรธแค้นกลับพุ่งตรงไปที่หลิวอวิ๋นเซียง นางต่างหากที่บีบบังคับลี่เหนียงผู้แสนดีให้กลายเป็นเช่นนี้

“หลิวอวิ๋นเซียง เรือนใหญ่นี่ยกให้เจ้า แต่นับจากนี้ไป ข้าจะไม่ย่างกรายเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว!”

กล่าวจบ เซี่ยจื่ออันก็ประคองลี่เหนียง แล้วพานางเดินจากไป

“เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนแต่เกิดจากการกระทำของพวกเขาเอง พวกเขาจะโกรธอะไรกัน?” จิ่นเยียนเอ่ยด้วยความเคียดแค้น

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม นางพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นไม่น้อย

คนสองคนที่รักกันจริง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคงเป็นการได้เห็นด้านมืดของกันและกันกระมัง

หลิวอวิ๋นเซียงหันไปมองหลิ่วอีพลางถอนหายใจเบา ๆ “หลิ่วอี ข้าดูออกว่าเจ้ากัดฟันแน่น ไม่ยอมทรยศนาง ถึงอย่างไรก็จะปกป้องนาง แต่สุดท้ายนางกลับเป็นฝ่ายทรยศเจ้าเสียเอง นางสนใจความเป็นตายของเจ้าบ้างหรือไม่?”

เรือนข้างจะเทียบกับเรือนใหญ่ได้อย่างไร ลานบ้านก็เล็กกว่ามาก ห้องห้าห้องก็ลดเหลือเพียงสาม แม้แต่เครื่องเรือน ของตกแต่งก็ต่างกันราวฟ้ากับดิน

เคยอยู่เรือนใหญ่ พอต้องมาอยู่เรือนข้างแบบนี้ ลี่เหนียงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองใจ

“ท่านพี่ ไม่สิ บ่าวขอเรียกท่านว่านายท่าน ถึงแม้จะได้ไหว้ฟ้าดินร่วมกันแล้ว แต่บัดนี้กลับกลายเป็นไร้ชื่อไร้เสียง สู้กลับไปอยู่บนเขายังดีกว่า อย่างน้อยก็ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างเปิดเผย” ลี่เหนียงเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง

เซี่ยจื่ออันจึงปลอบโยนด้วยความอดทนว่า “ในเรือนนี้ เจ้าจะเรียกข้าว่าท่านพี่ก็ได้ ใครจะมาห้ามเจ้าได้ แต่ข้างนอก โดยเฉพาะต่อหน้านาง เจ้าต้องอดทนไว้ก่อน นางลำพองได้ไม่นานหรอก”

“เดิมทีได้ยินว่าตระกูลใหญ่โตมีเกียรติ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ คนในบ้านต่างก้มหัวให้ผู้หญิงคนเดียว”

เซี่ยจื่ออันยังถือราชโองการอยู่ในมือ ใจกำลังว้าวุ่นมาก พอได้ยินลี่เหนียง พูดจาแดกดัน จึงกล่าวด้วยความโกรธว่า “จวนโหวถึงแม้จะประสบเคราะห์กรรมชั่วคราว แต่ก็ไม่ใช่คนชั้นสามัญชนอย่างเจ้าจะดูถูกได้!”

ลี่เหนียงเดิมทีก็รู้สึกน้อยใจอยู่แล้ว พอได้ยินเซี่ยจื่ออันพูดกับนางเช่นนี้ ก็ร้องไห้ออกมาทันที พอนางร้องไห้ เจ้าหนูคังในอ้อมกอดก็ร้องไห้ตาม

เซี่ยจื่ออันรู้สึกหูอื้อ จึงหลบไปในห้องด้านในด้วยความรำคาญ

ลี่เหนียงเสียใจมากจริง ๆ ร้องไห้อยู่นานแล้ว แต่ก็ไม่เห็นเซี่ยจื่ออันมาง้อ ร้องไปก็หมดแรง

พอหยุดร้องไห้ สมองก็ปลอดโปร่งขึ้น นางไม่มีฐานะอันใดในจวน สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ก็คือความรักของเซี่ยจื่ออัน วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ตราบใดที่นางยังกุมหัวใจของเซี่ยจื่ออันไว้ได้ ยังกลัวว่าจะไม่ได้เป็นฮูหยินอีกหรือ?