“ไปได้แล้ว” ฌอนถลึงตาใส่เฮดลีย์ก่อนที่ก้าวออกจากลิฟต์
ไม่มีอะไรน่าอับอายเกินไปกว่าการบังเอิญพบภรรยาเก่าของตัวเองตอนกำลังไปที่แผนกบุรุษเวชวิทยาอีกแล้ว
ให้ตายเถอะ!
...
แคทเธอรีนขับรถไปยังฮัดสัน คอร์ปอเรชั่นทันทีหลังจากที่เธอออกจากโรงพยาบาล
หลังจากผ่านไปสามปี พนักงานแผนกต้อนรับที่คุ้นหน้าก็ถูกแทนที่ด้วยพนักงานหน้าใหม่
ทันทีที่แคทเธอรีนก้าวเข้าไป พนักงานต้อนรับรีบห้ามเธอเอาไว้ทันที “คุณเป็นใคร? ได้นัดเอาไว้หรือเปล่า?”
“เปล่า” แคทเธอรีนถอดแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นใบเห็นสวยหมดจดของเธอ “แต่ฉันอยากพบท่านประธานของคุณสักหน่อย”
พนักงานต้อนรับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเยาะเย้ย “คุณเป็นใครถึงมาขอพบประธานของเราโดยไม่ได้นัดเอาไว้ล่วงหน้า? คุณเข้าใจว่าประธานของเราจะพบใครก็ได้แค่คนคนนั้นแต่งตัวดีอย่างนั้นเหรอ? คุณไม่ใช่คนมีชื่อเสียงอย่างซินดี้ เทิร์นเนอร์สักหน่อย”
“ซินดี้ เทิร์นเนอร์เหรอ?” แคทเธอรีนเลิกคิ้วขึ้น
“ซินดี้เป็นตัวแทนคนใหม่ของบริษัทเรา ออกไปได้แล้ว” พนักงานต้อนรับตอบอย่างไม่สบอารมณ์
รอยยิ้มของแคทเธอรีนเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อเล็กน้อย “แล้วตอนนี้ใครเป็นประธาน?”
“คุณอยากพบกับประธานของเรา แต่คุณไม่รู้แม้กระทั่งว่าเธอเป็นใครเนี่ยนะ? แน่นอน ประธานของเราคือคุณซาร่า แลงลีย์ นีสัน คุณนีสันเป็นคู่หมั้นของท่านประธานฮิลล์ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งในเวลาไม่นานมานี้”
คำพูดของพนักงานต้อนรับทำให้สายตาของแคทเธอรีนกลับเป็นน่ากลัว ภายในอากาศที่มองไม่เห็นรังสีแห่งอำนาจแผ่ออกมาจากเธอ ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้พนักงานต้อนรับรู้สึกหวาดกลัว
ในตอนนั้นเอง คนที่อยู่ข้างหลังเธอก็ตะโกนขึ้น “ประธานจะ… โจนส์เหรอ?”
แคทเธอรีนหันกลับไปจ้องผู้ชายที่อยู่ข้างหลังของเธอซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะมีอายุราว ๆ 40 ปี เขาไม่ได้โกนหนวดและผมยาวรุงรังเล็กน้อย
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
อ่านถึงบท 295 แล้วจ้า หงุดหงิดกับพระนางแล้วคือำนพระเอกเหมือนจะเก่ง ฉลาดนะ แต่ก็แอบผิดหวังอะ อคติเกิน...
โบะบะมากแม่ 5555...
นัดจริงหรือนัดปลอมละทีนี้ 555555555...