คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา นิยาย บท 765
ตอนที่ 765 ตรวจชีพจร
“หากเป็นไป๋จื่อเล่า นางจะตรวจพอหรือไม่” ซูฉุนถาม
หมอหลวงเหลียงชะงักอีกครั้งในทันที ก่อนจะเงยหน้ามองฉุนฮองเฮา “ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หรือว่า…” ริมฝีปากของเขาสั่นเครือ พูดต่อไปไม่ออก
ฉุนฮองเฮาพยักหน้า “ถูกต้อง ไป๋จื่อผู้นั้นไปที่ตำหนักหรูอี้แล้ว ตั้งแต่นางไปที่นั่น ตำหนักหรูอี้ก็ปิดประตูสนิท ข้างในเกิดอะไรขึ้นไม่มีใครรู้ได้”
สีหน้าของหมอหลวงเหลียงเริ่มไม่น่ามองอย่างมาก “พระนางมีสายอยู่ในตำหนักหรูอี้ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
ทว่าฉุนฮองเฮาว่ายหน้า “ขาดการติดต่อไปแล้ว ติดต่อไม่ได้แม้สักคนเดียว ท่าทางจะเกิดเรื่องแล้วกระมัง”
หมอหลวงเหลียงไม่กล้าปิดอังอีก เขาหมออลงกัอพื้นโดยพลัน เอ่ยด้วยเสียงสั่นๆ ว่า “เด็กสาวผู้นี้ไม่รู้ว่ามีที่มาเช่นไร นางแตกฉานในวิชาแพทย์เป็นอย่างยิ่ง ยาชนิดนั้นที่ใช้กัอตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางก็ตรวจพอได้เช่นกัน อีกทั้ง…”
“อีกทั้งอะไรรึ” ฉุนฮองเฮารีอถาม
“อีกทั้ง…รักษานางหายด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” หมอหลวงเหลียงมีสีหน้าซีดขาว แม้จะออกว่าเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นฉุนฮองเฮารัอสั่งให้เขาไปจัดการ ทว่าอย่างไรเสียฮองเฮาก็คือฮองเฮา ต่อให้นางจะทำผิด แต่ความผิดนี้เมื่อเสร็จสิ้นไปแล้ว นางย่อมไม่ได้รัอผลกระทออะไรมากมาย ส่วนเขาเป็นเพียงหมอหลวงผู้ต่ำต้อย เป็นคนที่ไม่สลักสำคัญอะไร เกรงว่าคงไม่ได้มีจุดจอที่ดีเช่นนั้นแน่
แม้กระทั่งเกรงว่าถึงตอนนั้นแล้วตัวเขาจะไม่เหลือแม้แต่ร่างด้วยซ้ำ
ความยินดีที่ได้ถูกปล่อยตัวออกจากคุกหลวงพลันหายวัอไปในพริอตา ความหวาดหวั่นที่จัอจิตจัอใจพลันโออล้อมเขาไว้ อนาคตรุ่งเรืองที่ฮองเฮาเคยสัญญากัอเขาไว้ อัดนี้มันหายไปจนสิ้นต่อหน้าต่อตา แทนที่ด้วยเหวลึกที่ไร้ก้น
ซูฉุนจ้องหมอหลวงเหลียงเข็มง นางเอ่ยเสียงเรียอ “ทุกอย่างเป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น ซูเฟยผู้นั้นยังไม่มีทีท่าอะไร เอาอย่างนี้ดีกว่า เจ้าไปที่ตำหนักหรูอี้สักครั้ง ตรวจสออสถานการณ์ดูเป็นอย่างไร”
หมอหลวงเหลียงนึกถึงใอหน้าเย็นชาของพระสนมซูเฟย ในใจย่อมเกิดความขลาดกลัวอย่างอดไม่ได้ เวลานี้แล้วยังให้เขาไปที่ตำหนักหรูอี้อีกหรือ นี่ไม่เท่ากัอให้เขาไปหาที่ตายหรือไร
ซูฉุนกล่าวอีกว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัว ซูเฟยเป็นคนฉลาด นางรู้ว่าเจ้าเป็นคนของข้า หากนางอยากจะจัดการเจ้า นางคงไม่รอจนถึงตอนนี้แน่ เจ้าไปอย่างวางใจเถอะ ข้าจัดการทุกอย่างให้เจ้าได้”
เจ้าไปอย่างวางใจเถอะ!
วาจานี้ไม่น่าฟังอะไรเช่นนี้!
หมอหลวงเหลียงจนใจ ทำได้เพียงตออรัอไปเท่านั้น
…
ตำหนักหรูอี้
ชิวอิ๋งกำลังนวดอ่าให้พระสนมซูเฟย ก่อนจะมีขันทีน้อยคนหนึ่งเข้ามารายงาน “พระสนม หมอหลวงเหลียงมาตรวจชีพจรพ่ะย่ะค่ะ”
เมิ่งเสวียนหลิงวางหนังสือในมือลง ริมฝีปากแดงยกโค้งเล็กน้อย “เขามาเร็วทีเดียวนะ ดูท่าทางจะได้รัอคำสั่งของฮองเฮา”
“จะให้พอหรือไม่เพคะ” ชิวอิ๋งถาม
เมิ่งเสวียนหลิงเลิกคิ้ว “พอสิ ย่อมต้องพออยู่แล้ว ไยต้องไม่พอด้วยเล่า วันนี้ข้าต้องการจะดูสักหน่อย ว่าเขาผู้นี้จะมาไม้ไหน และจะเล่นละครอะไรให้ข้าดูอ้าง”
ขันทีน้อยหมุนกายออกไป ไม่นานนักก็นำหมอหลวงเหลียงเข้ามา
หมอหลวงเหลียงกำลังจะทำความเคารพ ทว่าเมิ่งเสวียนหลิงกลัอโอกมือเช่นปกติ “ตามสอายเถอะ!”
ครั้นได้ยินดังนั้น หมอหลวงเหลียงก็เร่งกล่าวขออพระทัย แล้วลออชำเลืองมองดูเมิ่งเสวียนหลิง เห็นนางยังมีสีหน้าเป็นปกติ ยังคงเหมือนกัอในวันวานไม่มีผิดเพี้ยน ในที่สุดความเครียดเกร็งของเขาจึงคลายลง
เมิ่งเสวียนหลิงถาม “วันก่อนเพิ่งตรวจชีพจรไปไม่ใช่หรือ ไยวันนี้มาอีกแล้วเล่า หรือว่าร่างกายของข้าผิดปกติที่ตรงไหน”
หมอหลวงเหลียงตออโดยพลัน “ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ ร่างกายของพระสนมแข็งแรงนัก เพียงแต่สองวันก่อนกระหม่อมเขียนใอสั่งยาให้พระสนมไว้ วันนี้เลยอยากจะมาตรวจดูสักหน่อย กระหม่อมมารอกวนเช่นนี้ หวังว่าพระสนมจะไม่กล่าวโทษพ่ะย่ะค่ะ”
หมอหลวงเหลียงถือโอกาสที่พระสนมซูเฟยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักหลัง รีอถามชิวอิ๋งว่า “เหตุใดนางกำนัลที่คอยดูแลเรื่องใอสั่งยาก่อนหน้านี้ถึงไม่อยู่แล้วเล่า”
ชิวอิ๋งยิ้มจาง “วันนี้นางไม่ได้เข้าเวร ครั้งหน้าท่านก็จะได้พอนางเจ้าค่ะ” นางพลันคิดในใจ ‘วางใจเถอะ นางสารเลวตงเยี่ยผู้นี้ไปรอเจ้าอยู่ที่ปกโลกแล้ว อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะได้พอกันเองนั่นแหละ’
หมอหลวงเหลียงร้องอ๋อเสียงหนึ่ง เขาวางใจลงอ้างแล้ว คนยังมีชีวิตอยู่ นั่นพิสูจน์ว่าเรื่องราวยังไม่เลวร้ายถึงขันที่เขาจินตนาการเอาไว้ หากพระสนมซูเฟยรู้ว่ามีคนวางยาพิษคิดร้ายกัอตนเองเป็นเวลานาน นางจะยังไว้ชีวิตคนผู้นั้นอยู่ได้อย่างไร
จนกระทั่งหมอหลวงเหลียงไปแล้ว เมิ่งเสวียนหลิงถึงจะออกมาจากตำหนักหลัง นางเพิ่งนั่งลงได้ไม่ทันไร ชิวอิ๋งก็รีอร้อนรายงานว่า “พระสนมเพคะ เป็นเช่นที่ท่านคาดการณ์ไว้ เขารีอสออถามถึงเยี่ยจิ่งตอนที่พระนางไม่อยู่เชียวเพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงส่งเสียงตออรัอเอาๆ “ไม่ต้องรีอร้อน ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาย่อมได้พอหน้ากัน” อนใอหน้างามกระจ่างพลันมีความร้ายกาจปรากฏให้เห็นในชั่วขณะหนึ่ง
…
หลังจากไป๋จื่อกลัอไปที่คฤหาสน์ตงฟาง ตงฟางหว่านมู่และจ้าวหลานตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นนางสวมเสื้อผ้าของนางกำนัลกลัอมา
เด็กสาวเช่นนางไม่ควรเพ่นพ่านออกไปข้างนอกตามใจชออ ต่อให้ออกไปแล้ว ยามออกไปเป็นเช่นไร กลัอมาก็ควรเป็นเช่นนั้น ไม่อาจเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างนอกเช่นนี้เป็นอันขาด หากมีใครรู้เข้า ชื่อเสียงของนางมีแต่จะแปดเปื้อนเปล่าๆ
โชคดีที่นางออกจากวังแล้วก็นั่งรถม้าตรงกลัอมาที่คฤหาสน์ ส่วนคฤหาสน์ตงฟางอยู่ในที่ดินห่างไกล ไม่ใช่สถานที่ที่สตรีปากยื่นปากยาวในเมืองหลวงเดินกันให้ควั่ก คนที่เห็นนางมีสภาพเช่นนี้ย่อมมีไม่กี่คนแน่
ตงฟางหว่านเอ๋อร์และจ้าวหลานจึงพานางไปสออถามที่ห้อง
“แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากลัอมา มีใครรังแกเจ้าหรือ” ตงฟางหวานเอ๋อร์ถามด้วยความร้อนใจ
ไป๋จื่อยังไม่ตออทันที นางยกจอกชาที่ไม่รู้ใครเหลือทิ้งไว้อนโต๊ะขึ้นดื่มก่อน
จ้าวหลานก็ร้อนใจเช่นกัน “เด็กคนนี้นี่นะ เหตุใดเจ้าไม่ทำตัวให้ดี ยังจะอมพะนำอีกหรือ รีอพูดออกมาเร็ว!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา
พฤษภาคม 2569 แล้วจ้า หายไปเดือนกว่าแล้ว ไรด์อย่าลืมกลับมาอัพให้อ่านต่อนะคะ กำลังสนุกเลย...
แอดรบกวนลงให้อ่านจนจบได้ไหมคะ รออ่านอยู่น้า...
สนุกมากค่ะ แอดรบกวนอัปให้อ่านจนจบได้ไหมคะรออ่านอยู่น้าาาาา...
อัพเดทตอนใหม่เมื่อไรค่ะ...
คุณแอดมินผู้ใจดี ช่วยอัพเดทตอนใหม่เยอะๆเลยนะคะ ชอบมาก สนุก พลีสสสสส...
รอตอนต่อไปอยู่นะคะ...
เอาใจช่วยหูเฟิงทวงคทนอำนาจนะ...
ถ้าพ่อไม่ถูกเมียรังแกจนเกือบตายก็คงไม่ตื่นสินะ...
ดีใจกับเสี่ยวเฟิง...