คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา นิยาย บท 787
ตอนที่ 787 คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตาม
หลิวซื่อมองกล่องกำมะหยี่อีกครั้ง ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์ยิ่ง จึงกล่าวกับพนักงานคนนั้นว่า “เก็บของพวกนี้ไว้ให้ข้าก่อนนะ ข้าจะกลับมาซื้อ”
พนักงานกลอกตาขาว ก่อนจะหมุนกายจากไปไม่สนใจนางอีก
เขาเคยพบเห็นลูกค้าเช่นนางมานักต่อนัก ที่จ่ายไม่ไหวก็ยังอยากรักษาหน้าอยู่
ทั้งสามคนออกจากร้านอัญมณี มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่หลิวซื่อและเสี่ยวเฟิงพักอยู่ ที่นั่นเป็นโรงเตี๊ยมที่ไม่เลวแห่งหนึ่ง ทั้งโอ่โถงและหรูหรา ห้องพักก็กว้างขวางน่ามองมากทีเดียว ว
“อยู่ที่นี่ชินหรือยัง” ไป๋เจินจูถามไปตามมารยาท
หลิวซื่อโบกมือ “แย่กว่าเรือนพักแขกที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้อีก ห้องนี้เก่าทีเดียว เดินไม่กี่ก้าวก็เจอผนังแล้ว อยากจะเดินเล่นก็ทำได้แค่ออกไปข้างนอก อีกทั้งยังต้องคำนวณค่า ห้องในทุกวัน ด้วยกลัวว่าจะมีวันใดที่ไม่มีเงินจ่าย เช่นนั้นพวกข้าสองแม่ลูกก็ต้องออกไปร่อนเร่ตามถนนแล้ว”
ไป๋เจินจูรำคาญใจมาก ปากของหลิวซื่อผู้นี้สามคำไม่พ้นเรื่องเงิน อยากจะให้นางส่งเงินให้ทุกวันใจจะขาด ไม่จบไม่สิ้น ยามมีเงินใช้ก็มือเติบ บัดนี้ไม่มีเงินแล้วยังอาศัยอยู่ในโรง งเตี๊ยมสภาพดีเช่นนี้อีก ไม่ออกไปเช่าบ้านพักที่ถูกกว่านี้หน่อยหรือไร วันๆ คิดแต่จะกินกับนอน งานอะไรก็ไม่ทำสักอย่าง
“ท่านป้า ขอเพียงท่านช่วยข้าครั้งนี้ ข้ารับรองว่าท่านกับเสี่ยวเฟิงจะได้มีชีวิตที่ดี ต่อไปเสี่ยวเฟิงจะได้เป็นขุนนางใหญ่แน่นอน”
หลิวซื่อสนใจในทันที “เจ้าว่ามาสิ เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ”
ไป๋เจินจูเล่าเรื่องราวทั้งหมดเสียรอบหนึ่ง หลิวซื่อได้ฟังแล้วก็เหงื่อตก “เจ้าหมายความว่าเผยชิงหานไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเจ้าแล้ว? แม้แต่สาวใช้ก็ไล่ไปอย่างนั้นหรือ ไม่เหลือเลยสัก กคน?”
ฝ่ายไป๋เจินจูพยักหน้า “ไม่เหลือเลยสักคนเดียว ดูท่าทางครั้งนี้เขาจะเอาจริง แต่ข้าไป๋เจินจูไม่ยอมถูกรังแกง่ายๆ แน่”
“ตอนที่เจ้ามา ระหว่างมีใครตามมาหรือไม่” เสี่ยวเฟิงถาม
ไป๋เจินจูส่ายหน้า “ไม่มีกระมัง ใครจะมาตามข้า”
เสี่ยวเฟิงพลันโมโห “โง่นัก เจ้ามาที่นี่เช่นนี้ หากเผยชิงหานส่งคนตามเจ้ามา นั่นไม่เท่ากับหาพวกข้าพบหรืออย่างไร”
หลิวซื่อรีบเอ่ยบ้าง “ไม่หรอกกระมัง! หากเขาจะจับพวกเรา ก็ลงมือได้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในร้านอัญมณีเมื่อครู่แล้ว เหตุใดต้องรอจนถึงตอนนี้ด้วย”
ข้อนี้เสี่ยวเฟิงก็ยังคิดไม่ตกเช่นกัน “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ระวังไว้หน่อยย่อมดีที่สุด”
ไป๋เจินจูนรีบเดินไปที่ข้างหน้าต่าง เพื่อเปิดมันออกดูข้างนอก บนถนนมีคนเดินไปมาขวักไขว่ นางมองอะไรไม่ออกเหมือนกัน จึงปิดบานหน้าต่างดังเดิม
“ท่านป้า พวกเราต้องให้เผยชิงหานเห็นดีสักครั้ง ให้เขารู้ว่าจะรังแกพวกเราง่ายๆ ไม่ได้ ให้เขาพึ่งพาพวกเราดีที่สุด ไม่เช่นนั้นพวกเราก็ต้องสั่งสอนให้เขารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ท ที่จะตามมาบ้าง”
“เจ้าคิดจะทำอย่างไร” หลิวซื่อถาม
ไป๋เจินจูอ้าปาก ทว่ายังไม่ทันได้พูดแผนการที่ตนเองครุ่นคิดอยู่ทั้งคืนออกมา บานประตูห้องที่ผปิดสนิทก็ถูกใครบ้างคนถีบเปิด
ใบหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งจับของเผยชิงหานปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขา
ข้ารับใช้รูปร่างสูงใหญ่เจ็ดแปดคนกรูออกมาจากข้างหลังของเผยชิงหานทันที ก่อนจะล้อมรอบทั้งสามคนเอาไว้
“ไหนลองพูดมาสิ เจ้าคิดจะทำให้ข้ารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างไร” เผยชิงหานจ้องมองไป๋เจินจูเขม็ง
เผยชิงหานแค่นหัวเราะ “ไม่รู้? หากไม่รู้อะไรเลยสักนิด เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงบอกว่าไป๋เจินจูเป็นคนให้พวกเจ้าทำเล่า”
“ข้า พวกข้า…พวกข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ทำ ท่านฆ่าพวกข้าไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่ได้…”
“ฆ่าพวกเจ้า?” เผยชิงหานยิ้มเย็น “ฆ่าพวกเจ้าไปเช่นนี้ ออกจะง่ายเกินไปหน่อยกระมัง บุตรีของข้าเคยทุกข์ตรมเพราะพวกเข้า ข้าต้องเอาคืนสิ”
เขาชี้ไปที่ไป๋เจินจู น้ำเสียงเฉยชาอย่างยิ่ง “เด็กๆ นำสัญญาทาสมา”
ซื่อฝูนำสัญญาที่ร่างไว้อย่างดีสองสามแผ่นเข้ามาทันที
เผยชิงหานโยนสัญญาทาสลงตรงหน้าพวกเขาสามคน “ข้าให้พวกเจ้าเลือกสองทาง ขายตัวให้หอนางโลม หรือขายชีวิตให้กับข้า”
ไป๋จินจูเลือกทางที่สอง หลิวซื่อเองก็ย่อมเลือกทางที่สองเช่นกัน นางอายุปูนนี้แล้ว อีกทั้งไม่มีความสวยงามอะไร หากขายตัวให้หอนางโลม ก็ทำได้เพียงเป็นนางโลมระดับล่างสุด หาก ต้องไปสถานที่เช่นนั้น สู้ตายไปเสียยังดีกว่า
หลิวซื่อประทับลายนิ้วมือ แล้วโขกศีรษะให้เผยชิงหานเสียงดัง เอ่ยทั้งๆ ที่ร้องไห้ว่า “ท่านโหว ความผิดทุกอย่างล้วนเป็นของบ่าว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบุตรชายของข้า ขอท่านโหวเมตต ตา ปล่อยบุตรชายของข้าไปนะเจ้าคะ ต่อจากนี้ไปเขาต้องสอบขุนนางอีก ขอเพียงท่านโหวปล่อยเขาไป บ่าวยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านโหวตลอดชีวิตเลยเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะอีกครั้ง “คนที่ยินดีเป็นวัวเป็นม้าให้ข้ามีถมไป ไม่ได้มีแค่เจ้าหรอกนะ”
หลิวซื่อคลานเข่าไปข้างหน้า โขกศีรษะเสียงดังโป้กๆ อีกหลายครั้ง และยังคงร้องไห้ไม่หยุด “ท่านโหว ข้าขอร้องท่าน บุตรชายของข้ายังเด็ก เขาไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรทั้งนั้น และไ ไม่เคยคิดร้ายต่อท่านโหวเช่นกัน ท่านได้โปรดเห็นแก่ที่เขายังเป็นเด็กคนหนึ่ง ไว้ชีวิตเขาด้วยนะเจ้าคะ”
เผยชิงหานมองหลิวซื่อด้วยสายตาเย็นชา ถามว่า “ช่างอุทิศตนจริงๆ เลยนะ ชีวิตของบุตรชายเจ้ามีค่าในสายตาของเจ้า แล้วเจ้าเคยคิดหรือไม่ ว่าบุตรของคนอื่นก็มีค่าเช่นเดียวกัน ตอนที เจ้าฟาดกระบองไม้ลงบนตัวของบุตรีข้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าบิดามารดาของนางจะเจ็บปวดเพียงใด เด็กคนนั้นอายุน้อยกว่าบุตรชายของเจ้าอีก คิดหรือไม่ว่านางจะเจ็บปานใด”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา
พฤษภาคม 2569 แล้วจ้า หายไปเดือนกว่าแล้ว ไรด์อย่าลืมกลับมาอัพให้อ่านต่อนะคะ กำลังสนุกเลย...
แอดรบกวนลงให้อ่านจนจบได้ไหมคะ รออ่านอยู่น้า...
สนุกมากค่ะ แอดรบกวนอัปให้อ่านจนจบได้ไหมคะรออ่านอยู่น้าาาาา...
อัพเดทตอนใหม่เมื่อไรค่ะ...
คุณแอดมินผู้ใจดี ช่วยอัพเดทตอนใหม่เยอะๆเลยนะคะ ชอบมาก สนุก พลีสสสสส...
รอตอนต่อไปอยู่นะคะ...
เอาใจช่วยหูเฟิงทวงคทนอำนาจนะ...
ถ้าพ่อไม่ถูกเมียรังแกจนเกือบตายก็คงไม่ตื่นสินะ...
ดีใจกับเสี่ยวเฟิง...