ฟินนิคจำได้ว่างานเลี้ยงมื้อค่ำจัดขึ้นไม่ไกลจากโรงแรมเซนทูรี่ ขณะที่ซาเวียร์เห็นว่าสีหน้าของฟินนิคเปลี่ยนไปมาก เขามองอย่างซุกซนกระเซ้าถามว่า “เป็นอะไรไปคุณนอร์ตัน นึกอะไรขึ้นมาได้หรือไง”
“ฉัน...ฉัน...” เสียงฟินนิคขาดไป
คราวนี้เป็นฟินนิคที่ทำให้ซาเวียร์สติแตก
“ตอนนั้น นายดื่มหนักไปหน่อยและนายก็ไปที่โรงแรมเซ็นจูรี่...” จากนั้นภาพเหตุการณ์ทุกอย่างถาโถมใส่ฟินนิค ความทรงจำของเขาในคืนนั้นเมื่อสองปีที่แล้วหลั่งไหลมาหาเขาราวกับกระแสน้ำไหลหลาก
คืนนั้นฟินนิคไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำที่ทีแต่แขกชนชั้นสูง เขากำลังเถียงอยู่กับเบเนดิคเมื่อเขารู้ว่าตัวเองไม่มีสติ ตัวเขาร้อนเพราะพิษไข้ และเขาสงสัยว่ามีใครบางคนแอบวางยาในเครื่องดื่มของเขา
ฟินนิคกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเขาเอง เขาสั่งให้โนอาห์ส่งเขาไปที่โรงแรมใกล้ๆ พอคิดได้อย่างนั้น ฟินนิคหยิบโทรศัพท์และโทรหาโนอาห์ “ฮัลโหลโนอาห์ นายจำคืนนั้นเมื่อสองปีก่อนที่งานเลี้ยงมื้อค่ำได้ไหม ตอนที่ฉันบอกนายว่ามีบางอย่างผิดปกติในเครื่องดื่มของฉัน และจากนั้นฉันก็ขอให้นายพาฉันไปส่งที่โรงแรมใกล้ๆ นายจำอะไรได้บ้างไหม โรงแรมนั้นชื่ออะไร”
ซาเวียร์สงสัยว่าโนอาห์พูดว่าอะไรขณะที่เขามองฟินนิคค่อยๆวางโทรศัพท์ลง เขาถามว่า “โนอาห์พูดว่าอะไร เขาส่งนายไปที่โรงแรมใช่ไหม ใช่หรือเปล่า”
โนอาห์พยักหน้าด้วยความเหลือเชื่อ
นี่มันบังเอิญมากไปหรือเปล่า
“อะฮะ งั้นนายก็จำได้ใช่ไหมสิว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น” ซาเวียร์ถาม
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ความรักสีคราม
สนุกมาก...