ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 100
“มองฉันทำไมคะ”
ไอรินที่ถูกจ้องเอา ๆ เริ่มเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก มือไม้มันเก้งก้างไปหมด ไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหนดี
“แทนตัวเองว่ารินเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ”
“เลิกมองรินได้แล้วค่ะ”
แทนที่ยอมทำตามแล้วเขาจะเลิกมอง ตรงกันข้าม พลชยังมองเธอเหมือนเดิมด้วยดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่เป็นประกายวิบวับ มันดูกรุ้มกริ่มแปลกตา ชวนให้ดวงหน้างามร้อนผ่าว
“ผมแค่อยากมองให้แน่ใจ”
“แน่ใจอะไรคะ”
“อยากแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป คุณให้โอกาสผมแล้วจริง ๆ”
หญิงสาวกวาดตามองไปทั่วใบหน้าคมคาย ถึงเขาจะดูซูบผอมและโทรมกว่าปกติ แต่ไอรินยอมรับว่าความหล่อเหลาดูดีของเขา มันไม่ได้ลดน้อยลงเลย
พลชยังคงเป็นลูกรักของพระเจ้าเหมือนเดิม น่าอิจฉา..
ใบหน้าสมบูรณ์แบบราวเทพสลักขยับเข้ามาใกล้ ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดใบหน้า ไอรินนิ่งค้างเหมือนถูกกดปุ่มสต๊อป ริมฝีปากเผยอขึ้นน้อย ๆ เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
อะไรบางอย่างที่เธอเองก็โหยหามาตลอด
“ขอจูบนะไอริน”
“คุณ..”
“ได้ไหมครับ?”
ไอรินไม่อาจทนต่อเสียงเว้าวอนร้องขอนั้นได้ เธอพยักหน้าอย่างเชื่องช้า หลับตาลงเพื่อรอรับรสจูบที่คุ้นเคยและคิดถึง
ทว่า..
เปรี้ยง!!!
“อ๊ะ!”
เสียงฟ้าผ่าดังลั่นสร้างความตื่นตระหนก ไอรินตกใจจนเผลอผลักอีกคนออกห่างเต็มแรง พลชที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มกลิ้งเป็นลูกขนุนไปกับพื้น
“ขอโทษค่ะ เจ็บหรือเปล่าคะ”
“ไม่เป็นไร แต่คุณช่วยผมหน่อย ผมลุกไม่ไหว”
“มาค่ะ รินช่วย”
ไอรินรีบเข้าไปประคองชายหนุ่มขึ้นนั่ง เธอทั้งเป็นห่วงและรู้สึกผิด จนไม่ทันคิดว่าพลชจะใช้โอกาสนี้ กดร่างตัวเองลงไปนอนบนพื้นไม้แทนที่
“คุณพลช!!”
“เรียกแค่ดีนก็พอ”
ดวงตาลึกลับเป็นประกายแวววาว เขาอาศัยร่างกายที่ใหญ่โตกว่า กักกันไม่ให้ไอรินหนีไปไหนได้
“ปล่อยเลยนะคะ!”
“ยังไม่ได้จูบเลย”
“ไม่ให้จูบแล้วค่ะ คนโกหก!” ไอรินหน้าบึ้งสนิท เธอหรือก็อุตส่าห์เป็นห่วงว่าจะเจ็บ ที่ไหนได้
พลช ดีน แม็กซ์เวล เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เปลี่ยนจนเธอปรับตัวตามไม่ทันเลยทีเดียวเชียว
“ผมโกหกอะไรคุณ หืม?”
“คุณโกหกว่าเจ็บ”
“ผมยังไม่ได้พูดว่าคำว่าเจ็บเลยนะครับ”
“ริน ทุบผมทำไม”
“ออกไปเลยนะคะ!”
“เดี๋ยวสิ คุณเป็นอะไร”
“คุณนั่นแหละ!” ไอรินค้อนใส่ตาเขียวปั๊ด “เอาออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ตรงนั้นน่ะ!”
เธอกดสายตาลงต่ำ เพื่อบอกให้พลชรู้ว่าตรงนั้นที่ว่าคืออะไร ชายหนุ่มหลุบตามองตาม ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา
“ผมไม่ผิดนะ”
ได้จูบคนที่ตัวเองรัก มันก็ไม่แปลกที่ของจะขึ้นแบบนี้ พลชไม่สามารถสั่งให้ร่างกายสงบลงได้ เขาไม่ได้ปลดปล่อยมานานมากแล้ว ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายของเราในวันนั้น
ที่ผ่านมาพลชเอาแต่ทำงานหนักเพื่อให้เลิกคิดถึงไอริน พอนึกย้อนไปแล้วก็น่าตกใจเหมือนกัน เพราะเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่เคยตื่นตัวอีกเลยตั้งแต่ไอรินไม่อยู่
อาการหนักขนาดนี้ยังปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาได้ถึงสามเดือน เขามันโง่จริง ๆ นั่นแหละ
“ลงจากตัวรินได้แล้วค่ะ” ไอรินดันอกกว้างออกห่าง แก้มทั้งสองข้างแดงจัดจนแทบระเบิด เธอเขินจะแย่อยู่แล้ว
ถึงความจริงแล้วเธอกับเขาจะเคยขึ้นเตียงด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ที่ผ่านมามันมีคำว่าหน้าที่ค้ำคอเอาไว้ ไม่เหมือนตอนนี้.. ไอรินรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นสาวบริสุทธิ์อีกครั้ง เธอเขินอายจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าพลชด้วยซ้ำ
“ขออยู่แบบนี้จนกว่ามันจะสงบได้ไหม”
“ยิ่งอยู่มันก็ยิ่งไม่สงบสิคะ ลุกได้แล้วค่ะ รินหนักนะ”
นักธุรกิจหนุ่มถอนหายใจยาวยิ่งกว่าตอนที่โครงการใหญ่ขาดทุนหลายร้อยล้าน
“ก็ได้ครับ”
เขาลุกขึ้นจากร่างบอบบางอย่างอ้อยอิ่ง หลุบตามองกางเกงนอนชื้น ๆ ที่ตุงขึ้นมาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อย
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20