ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 198

เพื่อความสบายใจของคุณพ่อ คุณแม่อย่างอลิษาจึงไม่เคยอิดออดเลยที่ต้องเข้าตรวจทุกอาทิตย์ และเมื่อพ้นสัปดาห์ที่สิบสามความดันของอลิษาก็กลับมาเป็นปกติ น้ำหนักตัว น้ำตาลในเลือด ทุกอย่างเป็นปกติจนอินทัชใจชื้นขึ้น

แต่คุณหมอไม่ประมาท เขาให้อลิษามาตรวจทุกอาทิตย์เหมือนเดิม ภรรยาคุณหมออินทัชเข้าออกสถาบันจนเจ้าหน้าที่รู้จักกันทุกคน เมื่อเห็นหน้าก็รู้ทันทีว่าเมียเจ้านายมา

“คุณอลิษา สวัสดีค่ะ”

เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ยกมือไหว้ภรรยาคุณหมออินทัช อลิษารับไหว้พร้อมยื่นขนมที่ซื้อติดไม้ติดมือมาให้เจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลเธอทุกครั้งระหว่างรอพบอินทัช

“ช็อกโกแลตจากสวิสฯ น้ำตาลน้อย ไม่อ้วนค่ะ”

“ขอบคุณค่ะคุณอลิษา”

“หมออินทัชล่ะคะ ประชุมเสร็จหรือยัง”

“ยังเลยค่ะ ดูเหมือนว่าการประชุมน่าจะยืดเยื้อ คุณอลิษาจะนั่งรอที่ห้องรับรองหรือจะเข้าไปรอในห้องคุณหมอดีคะ”

“เข้าไปรอในห้องคุณหมอค่ะ ห้องรับรองให้คนอื่นใช้ดีกว่า”

อลิษาเคยเข้าไปนั่งรอในห้องรับรองครั้งหนึ่งแล้วเกิดเรื่องขึ้น เพราะเธอภรรยาของหมออินทัชผู้เป็นเจ้าของสถาบันนี้ เจ้าหน้าที่เลยคิดกันไปเองว่าไม่ควรให้ใครเข้ามาใช้ห้องร่วมกับเธอ

ผลคือ.. ผู้ใช้บริการคนอื่น ๆ ต้องไปใช้ห้องอื่น เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เกิดการคอมเพลนเกิดขึ้น กว่าจะแก้ปัญหาได้ต้องให้อินทัชลงมาขอโทษด้วยตัวเอง

จากนั้นอลิษาจึงไม่ใช้พื้นที่ส่วนกลางของสถาบันอีก เธอรู้ว่าเจ้าหน้าที่เกรงใจและหวังดี แต่เธอก็ไม่ต้องการให้อินทัชเกิดปัญหาอีกเข่นกัน

ร่างเพรียวบางแต่หน้าท้องนูนเด่นเดินเข้าไปในห้องพักแพทย์ของสามี อินทัชไม่ได้มีห้องพักยิ่งใหญ่อะไร ห้องเล็ก ๆ มีเพียงโต๊ะนั่งทำงาน เตียงนอนพักเวลาที่คุณหมอต้องควงเวรยาว ที่แขวนชุดกาวน์ ตู้เย็นเล็ก ๆ ไว้ใส่ของกินสำหรับอลิษา ตู้เย็นนั้นเพิ่งจะมีเข้ามาได้เดือนเดียวเท่านั้น

“ลูกหมู หิวกันอีกแล้วนะคะ”

คนเป็นแม่บ่นเบา ๆ แต่ก็ยอมลุกไปค้นหาของกินในตู้เย็นมากินรอสามี ในตู้เย็นส่วนมากเป็นผลไม้ มีขนมหวานเล็กน้อย น้ำดื่มสองสามขวด

“กินผลไม้แล้วกัน ถ้าปะป๊าหนูรู้ว่าหม่าม้ากินของหวานเกินโควต้า พวกเราต้องโดนดุแน่ ๆ”

อลิษาหยิบกล่องใส่แตงโมและชมพู่มานั่งกินระหว่างรอสามี เวลาในห้องเดินอย่างเชื่องช้า ผลไม้หมดไปหนึ่งกล่องก็แล้ว เล่นมือถือจนปวดตาก็แล้ว อินทัชก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จจากประชุม

“ง่วงจัง”

พอหนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อน อลิษาเดินไปนอนบนเตียงนอนคับแคบของสามี ดึงม่านปิดกันใครเปิดเข้ามาเจอเธอนอนอืดในห้อง

“ฝันดีลูกหมู”

อินทัชขึ้นเสียงดังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำนำหน้าแบบสุภาพและให้เกียรติไม่มีอีกแล้ว

รุ้งแพรกำลังล้ำเส้น และอินทัชก็ให้เกียรติเธอมามากพอแล้ว

“คุณหมออินทัชคะ ในเมื่อคุณหมอไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น และพวกคุณก็ไม่ได้แต่งงานกันจริง ๆ แล้วทำไมไม่ให้โอกาสฉันล่ะคะ ฉันไม่ถือถ้าคุณมีลูกติด ฉันรอได้นะคะ รอวันที่คุณหย่า..”

“อย่ารอเลย เพราะมันจะไม่มีวันนั้น”

“คุณหมอ!”

“ได้โปรดอย่ารู้ดีไปกว่าตัวผม ผมจะรู้สึกยังไงไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเข้ามายุ่งได้”

อินทัชเอ่ยช้า ๆ ชัด ๆ น้ำเสียงที่เคยนุ่มทุ้มแข็งกระด้าง เขากำลังไม่พอใจ.. ไม่พอใจมากจริง ๆ

เขาโกรธที่เธอแตะต้องอลิษา รุ้งแพรคงไม่รู้ว่าอลิษาคือฟางเส้นสุดท้ายของเขา และเธอก็ตัดมันขาดไปแล้ว

“และถึงผมจะไม่ได้แต่งงานกับใคร ผมก็คบกับคุณไม่ได้อยู่ดี เพราะผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเลย”