ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 37

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ มิสราลิโอ”

“เรียกแพทเฉย ๆ ก็พอค่ะ มิสเตอร์แม็กซ์เวล”

“ถ้าจะให้ผมเรียกคุณว่าแพท คุณก็ต้องเรียกผมว่าดีนนะครับ” พลชจงใจบอกชื่อเล่นออกไป เพื่อให้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ แล้วก็ได้ผล แก้มทั้งสองข้างของเธอซับสีเลือดขึ้นมาทันที

“ค่ะ คุณดีน”

ท่านทูตที่เฝ้ามองท่าทีของหนุ่มสาว รับรู้ได้ทันทีว่าเด็กทั้งสองกำลังสนใจกันและกัน ตัวเขานั้นไม่ขัดอยู่แล้ว การได้ดองกับแม็กซ์เวลนับเป็นเรื่องที่น่ายินดี ดังนั้นชายวัยหกสิบปีจึงเปิดทางให้ทั้งคู่ได้ทำความรู้จักกันได้เต็มที่

“เชิญหนุ่มสาวพูดคุยกันดีกว่า ผมว่าจะไปพบท่านทูตออสเตรียเสียหน่อย สมัยเรียนเคยรู้จักกันมาก่อน”

“พ่อคะ หนูอยากให้พ่อนั่งพักแล้วนะคะ” แพทริเซียไม่วายเป็นกังวล หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น

“พ่อไม่เป็นไรแพท ไปนะครับมิสเตอร์แม็กซ์เวล”

ท่านทูตแยกตัวออกไปแล้ว บริเวณตรงนี้จึงเหลือเพียงแพทริเซีย พลช ไอริน วิลล์และไมค์ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายส่งสายตาให้ลูกน้องแวบเดียว ทั้งสามก็เดินแยกไปอีกทางทันที

“ไปเดินเล่นตรงนั้นดีไหมครับ คุณแพท”

“ก็ได้ค่ะ คุณดีน”

.

.

ไอรินเหลียวหลังกลับไปมอง เธอเห็นชายหญิงที่เดินเคียงกันออกไปยังส่วนของระเบียงห้องจัดเลี้ยง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ในอกของเธอมันวูบไหวจนน่าหงุดหงิด มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย..

“คุณไอริน ไปหาอะไรทานกันครับ”

“คุณวิลล์กับคุณไมค์ไปก่อนเถอะค่ะ รินจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย”

“อ๋อ งั้นเจอกันที่ซุ้มอาหารและเครื่องดื่มนะครับ พวกผมคงอยู่แถว ๆ นั้น”

“ค่ะ” ไอรินรับคำแผ่วเบา ก่อนจะเดินแยกจากสองหนุ่มไปอีกทาง

เธอเข้าไปในห้องน้ำที่ว่างเปล่า ในเวลานี้ทุกคนอยู่ในงานเลี้ยงกันหมด ห้องน้ำที่หรูหรากว้างใหญ่จึงตกเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว หญิงสาวยืนหน้ากระจก มองภาพตัวเองที่สะท้อนออกมานิ่ง ๆ

เธอปลื้มพลชมาก เพราะเขาเป็นเจ้านายที่ดี เป็นผู้ชายที่ให้เกียรติผู้หญิงทุกคนไม่เว้นแม้แต่ลูกน้องอย่างเธอ บางครั้งที่เขาทำดีด้วยมันทำให้หัวใจเธอเต้นแรง แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันจะมีอะไรไปมากกว่าความปลาบปลื้มชื่นชม ซึ่งไอรินคิดแบบนั้นมาตลอด

แต่วันนี้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกวูบโหวงในอก ตอนที่เห็นว่าพลชมองคุณแพทริเซียด้วยความสนใจแบบนั้น

เธอคง.. ไม่ได้รู้สึกเกินเลยกับเจ้านายใช่ไหม?

“ไม่ได้นะไอริน!” เธอรีบยั้งตัวเองเอาไว้ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป “ห้ามรู้สึกอะไรทั้งนั้น ถ้าเธอไม่อยากเสียใจ”

ไอรินจ้องตัวเองในกระจกด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว

แต่สุดท้ายเขาก็ทิ้งเธอไว้ แล้วออกไปเดินเล่นกับลูกสาวท่านทูตคนนั้น

“ได้เจอกันอีกครั้งแบบนี้แปลว่าพระเจ้าอยากให้เราได้รู้จักกันแล้วล่ะครับ” เขาพูดได้อย่างลื่นไหล “ผมชื่อมาร์ติน แล้วคุณ?”

“ไอรินค่ะ”

“อ๋อ แสงสว่างนั่นเอง”

“รู้ด้วยเหรอคะ” ไอรินแปลกใจไม่น้อย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครพูดถึงความหมายของชื่อเธอมาก่อน มาร์ตินเป็นคนแรก

“ชื่อเพราะ ๆ แบบนี้ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิครับ” เขาเอ่ยพร้อมหัวเราะในลำคอ

ท่าทางสุภาพของเขาทำให้ไอรินไม่รู้สึกกังวลที่จะอยู่ใกล้ มาร์ตินเว้นระยะห่างพอสมควร ไม่ใช้สายตาหยาบโลนและคุกคาม อีกทั้งยังรักษาท่าทีและมารยาทเหมือนคนที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณไอริน”

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ คุณมาร์ติน”

ทั้งสองส่งยิ้มให้กันบาง ๆ ไอรินตาพร่าเล็กน้อยกับออร่าของเขา เส้นผมสีทองที่ยาวจนทัดหูได้ ไม่ได้ทำให้ดวงหน้าหล่อเหลาดูดีลดน้อยลง ทั้งยังเสริมให้เขาอ่อนโยนขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ตรงข้ามกับพลชอย่างสิ้นเชิง เจ้านายของเธอเป็นคนหน้านิ่ง ที่ถ้าไม่รู้จักคงคิดว่าเป็นคนดุ แต่หลังจากที่อยู่ด้วยกันมาสักพัก ไอรินรู้พลชไม่ได้ดุเลย ทั้งยังใจดี และเอาใจใส่ลูกน้องมากคนหนึ่ง