ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 74

ประชุมครึ่งวันหลังผ่านไปด้วยดี ไตรมาสที่สามบริษัททำกำไรสูงกว่าไตรมาสที่สองถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ สายการบินที่พลชเพิ่งเข้าครอบครองฟื้นตัวได้จากเงินทุนที่หนาของ PDM group และรอดชีวิตอย่างหวุดหวิดจากสถานการณ์เศรษฐกิจถดถอย พนักงานหลายร้อยชีวิตเหมือนได้เกิดใหม่ ทุกคนรู้ดีว่าเป็นเพราะเจ้านายคนใหม่อย่าง พลช ดีน แม็กซ์เวล

พลชไม่ได้เข้าไปบริหารสายการบินนั้นเต็มตัว เขาจ้างผู้บริหารจากภายนอก โชคดีที่ได้คนเก่งและซื่อสัตย์มาทำงาน สายการบินต้นทุนต่ำที่เกือบจะล้มจนผู้ถือหุ้นคัดค้านไม่อยากให้พลชเอาเงินไปลง ตอนนี้จึงกลับมาเฟื่องฟูได้อีกครั้ง และทำกำไรให้บริษัทแม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์

เหมือนวันนี้จะมีแต่เรื่องดี ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเลขาคนสวยที่มีท่าทีแปลกไป พลชลอบมองไอรินบ่อยครั้งระหว่างประชุม และทุกครั้งที่สายตาประสานกัน ไอรินจะรีบหลบเหมือนไม่ต้องการจะสบตาด้วย

เป็นอะไร

พลชเก็บความสงสัยไว้ในใจจนกระทั่งการประชุมจบลง เขาเดินนำไอรินไปที่ห้องทำงาน แต่แทนที่เลขาสาวจะเดินตามเข้ามาเหมือนเคย เธอกลับหยุดที่โต๊ะตัวเอง แล้วทิ้งตัวลงนั่งทำงานหน้าตาเฉย

“ไอริน”

“คะบอส”

“ตามผมเข้ามาในห้อง”

“รินไม่ว่างเลยค่ะ ต้องทำรายงานการประชุม”

คำตอบของไอรินสร้างความไม่พอใจให้ชายหนุ่ม เขาขมวดคิ้วแน่น อยู่ด้วยกันมาจะครึ่งปีอยู่แล้ว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอรินเปลี่ยนไป แต่ที่พลชไม่เข้าใจคือมันเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อช่วงเช้ายังดี ๆ อยู่เลย

“ไอริน ตามผมเข้ามา เดี๋ยวนี้” เขาสั่งอย่างเอาแต่ใจ

“รินไม่ว่างค่ะ” ทว่าไอรินกลับไม่ยอมทำตาม เธอหยิบเอกสารมาวางเต็มโต๊ะให้ดูเหมือนว่ากำลังยุ่งมากจริง ๆ

“ไอริน”

“บอสมีเอกสารต้องอ่านอีกเยอะนะคะ รินวางไว้บนโต๊ะให้หมดแล้ว”

“ถ้าคุณไม่เข้าไปในห้อง ผมก็จะไม่อ่านเอกสาร”

“ตามใจบอสค่ะ” ไอรินตอบเรียบ ๆ “รินไม่ได้มีเวลาว่างไปเฝ้าบอสทั้งวันนะคะ รินต้องทำงาน”

“ทำตามคำสั่งของผมก็คือการทำงาน”

ไอรินถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนตัวตรง “ค่ะ รินเข้าใจแล้ว”

เธอเดินนำพลชเข้าไปในห้องทำงาน ทันทีที่ประตูปิดลงเอวบางก็ถูกรวบเข้าไปกอด ซอกคอถูกซุกไซ้ราวกับอีกฝ่ายกำลังกระหายอย่างหนัก ถ้าต้องรอนานกว่านี้อาจจะคลุ้มคลั่งเพราะลงแดงก็ได้

“ไอริน อืม หอม”

ไอรินเปิดคอให้พลชดอมดมอย่างง่ายดาย ใบหน้าที่ควรมีความสุขจากสัมผัสที่ชื่นชอบบิดเบี้ยว ไอรินกำลังพยายามอย่างหนักไม่ให้ตัวเองเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา ภายในใจตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

เธอควรทำยังไงดี เธออยากจบทุกอย่างลง ก่อนที่เรื่องซุบซิบจะขยายวงกว้าง แต่ลึก ๆ แล้วไอรินรู้ดี ว่าตัวเองไม่ได้ต้องการให้ความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้จบลงแม้แต่นิดเดียว

“อย่าค่ะ” ไอรินจับมือที่ไต่ลงต่ำเอาไว้ก่อนที่มันจะเลยเถิด

“ทำไม”

“รินเป็นประจำเดือน” ไอรินบอกอย่างไม่คิดปิดบัง เธอกับพลชลึกซึ้งกันเกินกว่าจะมานั่งอายกับเรื่องแบบนี้แล้ว

พลชหยุดมือที่ซุกซน แต่ไม่ยอมละใบหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่น วงแขนแกร่งตวัดร่างบางขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะก้าวขายาว ๆ ไปยังห้องนอนลับภายในห้องทำงาน เมื่อถึงที่หมายพลชก็วางไอรินลงบนเตียง แล้วผละออกไปยืนห่าง ๆ

“ไม่ ฮึก ไม่ต้องค่ะ ริน รินแค่อยากนอน”

“แน่ใจนะ”

“แน่ ฮึก ค่ะ”

ไอรินพยักหน้าหงึกหงัก พยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้แต่ก็สะอื้นออกมาไม่หยุด ทั้งตาทั้งจมูกแดงก่ำจนน่าสงสาร พลชทิ้งตัวนั่งข้างคนบนเตียง มือใหญ่เกลี่ยเส้นผมให้เลขาเบา ๆ

“งั้นก็นอนเถอะไอริน” เสียงนุ้มทุ้ม และสัมผัสที่อ่อนโยนบนศีรษะทำให้เสียงสะอื้นเบาบางลงทีละนิด “ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น นอนนะไอริน”

เธอพยักหน้า ดวงตาแดงช้ำปิดลงช้า ๆ ไอรินโยนความคิดที่ยุ่งเหยิงออกไปอย่างที่บอสบอก เอียงใบหน้าเข้าหาสัมผัสที่แสนอบอุ่นและปลอดภัยเหมือนลูกแมวตัวน้อย

ก่อนหลับสนิท ไอรินรู้สึกถึงบางอย่างที่วางลงบนตัว สิ่งนั้นให้ความอบอุ่นกับร่างกาย เธอขดตัวเข้าหาความนุ่มนิ่ม แล้วปล่อยให้ตัวเองหลับใหลในห้องที่มืดสนิทตามลำพัง

.

.

“บอสครับ”

“มีอะไรวิลล์”

พลชเดินไปนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง เขานวดขมับเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อคนสนิทเอาแต่มอง ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ