ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 76

“อื้อ”

กายบางขดเข้าหากันเป็นก้อนกลม แล้วเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นอย่างชอบใจ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเป็นแค่ความฝัน แต่ไอรินรู้สึกว่าวันนี้ผ้าห่มมันอุ่นกว่าทุกวัน แถมกลิ่นก็คล้าย ๆ กับบอสด้วย มันทำให้เธอหลับสบาย.. สบายจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย

“ไอริน”

“อื้อ”

นอกจากได้กลิ่นบอสจากผ้าห่มแล้ว เธอยังได้ยินเสียงเขาจากผ้าห่มด้วย ไอรินส่งเสียงตอบกลับเบา ๆ มั่นใจว่าเป็นแค่ความฝันแน่นอน เพราะเธอฝันว่าได้นอนกอดบอสตั้งหลายชั่วโมงแหนะ

“ตื่นได้แล้วนะไอริน”

ไอรินย่นคอน้อย ๆ เพื่อหลีกหนีลมหายใจร้อน ๆ ฝันนี้มันชักจะเหมือนจริงเกินไปแล้ว ทั้งเสียง ทั้งกลิ่น และสัมผัส

“ถ้าไม่ตื่นจะจูบนะ”

แม้แต่ในฝันบอสก็ยังหื่นไม่หยุด ไอรินยู่ปากน้อย ๆ จนคนที่เฝ้ามองหลุดหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคนหลับปุ๋ยคงไม่ยอมตื่นขึ้นมาง่าย ๆ พลชจึงทำอย่างที่ขู่เอาไว้

“อื้ออ!!”

ไอรินตื่นเต็มตาทันทีที่ริมฝีปากถูกบดเบียดและขบเม้มเบา ๆ สัมผัสที่จริงยิ่งกว่าจริงบอกให้ไอรินรู้ว่าเธอไม่ได้ฝัน บอสอยู่ตรงนี้ นอนอยู่ข้าง ๆ และกำลังรังแกริมฝีปากเธออยู่

“อื้อ”

พลชขบเม้มกลีบปากนุ่ม ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นเข้าไปช่วงชิงน้ำหวานด้านใน ไอรินที่เพิ่งตื่นแถมยังถูกคนช่ำชองไล่ต้อนจนจมมุมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เปิดปากให้เขาสำรวจอย่างที่ต้องการ

จุ๊บ

เสียงน่าอายดังขึ้นเมื่อพลชยอมถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ไอรินนอนหอบหายใจ ใบหน้าแดงก่ำเพราะถูกสูบออกซิเจนไปเกือบหมด พอปรือตาขึ้นมองถึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังถูกคนตัวโตคร่อมทับด้วยท่าทางล่อแหลม

“บอสคะ” ไอรินส่ายหน้า คนอะไรทั้งไวทั้งมือเบา เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกทับไว้แบบนี้ “ไม่ได้นะคะ รินเป็นประจำเดือน”

“รู้แล้ว”

“แล้วคร่อมรินทำไมล่ะคะ”

ไอรินยกมือขึ้นดันอกกว้างออกห่าง แต่พลชตัวหนักเหมือนหิน ถ้าเขาไม่ยินยอมแรงของเธอจะไปสู้อะไรได้

“ก็คุณเรียกไม่ยอมตื่น”

“วิธีปลุกของบอสมีแต่ได้นะคะ” ไอรินอดข่อนขอดไม่ได้ “รินตื่นแล้ว บอสลุกได้แล้วค่ะ หนัก”

“ทีตอนนี้บอกหนัก เมื่อคืนผมทับคุณทั้งคืนยังไม่เห็นบ่น”

“บอส!” ไอรินฟาดมือเข้ากับอกกว้างเบา ๆ พลางดันเขาออกห่างอีกครั้ง และครั้งนี้ชายหนุ่มยอมผละออกแต่โดยดี

ไอรินลุกขึ้นนั่ง พอได้นอนความรู้สึกแย่ ๆ ก็ดีขึ้น เธอกวาดตามองรอบห้องที่มืดสลัว ห้องนอนลับในห้องทำงานที่บอสทำไว้สำหรับพักผ่อน แต่ไม่น่าเชื่อว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้ใช้มันเพื่อนอนพักจริง ๆ

เพราะส่วนมากถ้าเข้ามาในนี้ทีไร ไม่เคยมีใครได้พักเลยสักคน

“บอสจะไปไหนเหรอคะ” ไอรินเอียงคอถาม ตาโตเฉี่ยวมองเจ้านายที่หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาเปลี่ยน

“วันนี้บอสจะขอคุณแพทริเซียคบเลยไหมคะ”

ไอรินถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเจอกับเรื่องน่าตื่นเต้น แต่ถ้าพลชสังเกตสักนิด เขาจะเห็นว่าไหล่บอบบางนั้นสั่นไหวแค่ไหน เพราะคนที่มีน้ำเสียงสดใส กำลังสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาไว้อย่างสุดความสามารถ

อย่าร้องไห้เชียวไอริน

ไอรินกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ให้น้ำตาไหลกลับที่เดิม ก่อนจะหันไปสบตาสีน้ำเงินเข้ม เธอส่งยิ้มกว้างให้เจ้านายหนุ่มอย่างจริงใจ

“รินขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยนะคะ”

“ยังหรอกไอริน” พลชส่ายหน้า “ผมยังไม่ได้จะขอแพทริเซียคบตอนนี้”

“ทำไมล่ะคะ คุณแพทริเซียเธอสวยขนาดนั้น ถ้าบอสช้าระวังจะมีคนตัดหน้านะคะ” ไอรินทำหน้าที่เลขาได้เป็นอย่างดี นอกจากดูแลตารางงาน เอกสาร และงานอื่น ๆ แล้ว เรื่องส่วนตัวของเจ้านายเธอก็ไม่ลืมให้คำแนะนำเท่าที่จะทำได้

ถึงจะเจ็บปวด แต่สิ่งที่ไอรินทำมันเต็มไปด้วยความจริงใจอย่างที่เลขาคนหนึ่งอยากจะเห็นเจ้านายมีความสุข

“วันเกิด”

“คะ?”

“ผมจะขอแพทริเซียคบในวันเกิดของเธอ”

“อา..” ไอรินครางออกมาเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “มันต้องวิเศษมากแน่ ๆ เลยค่ะ บอสมีอะไรให้รินช่วยบอกรินได้เลยนะคะ รินพร้อมช่วยบอสทุกอย่าง”