ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 87

สนามบินนานาชาติอินชอน ประเทศเกาหลีใต้

.

“เร่งหน่อย ฉันกำลังจะสาย”

สุ้มเสียงทุ้มติดเคร่งเครียดทำให้คนฟังเหงื่อตก วิลล์รีบสาวเท้าตามร่างสูงของเจ้านาย ที่ถ้าเขาเผลอแวบเดียวอาจจะกลืนหายไปกับฝูงชนก็ได้ บอสเดินไวจนเขาที่สูงพอ ๆ กันยังตามแทบไม่ทัน ไม่กี่อึดใจพลชก็เข้าไปนั่งประจำบนรถคันหรู โดยที่ไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ

วิลล์รีบขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ยังดีที่เดี๋ยวนี้เขาไม่ต้องขับรถเองบ่อยเท่าแต่ก่อน แต่ก็ไม่ได้แปลว่างานจะน้อยลง

เมื่อคืนเขาได้นอนไปแค่สามชั่วโมง เพราะต้องเดินทางมาที่เกาหลีแต่เช้า สับเปลี่ยนให้ไมค์ที่เพิ่งลงเครื่องที่บินมาจากเซี่ยงไฮ้ได้พักผ่อนบ้าง

ส่วนบอส รายนั้นยังไม่ได้นอนแม้แต่นาทีเดียว

วิลล์เหลือบตามองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง บอสไม่ได้ใช้เวลาบนรถงีบหลับ กลับกัน.. เขายังอ่านเอกสารในไอแพดต่อเหมือนไม่ใช่คนที่อดนอนมาเกินสามสิบชั่วโมง

เป็นแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่ไอรินลาออกไป

“พักบ้างเถอะครับบอส เดี๋ยวจะล้มป่วยเอา”

วิลล์เตือนด้วยความหวังดี เพราะอยู่ด้วยกันบ่อย วิลล์ถึงได้รู้ดีว่าใบหน้าภายใต้หน้ากากราบเรียบนั้นทรุดโทรมลงแค่ไหน และที่สำคัญ พลชใช้ชีวิตแบบนี้มาเป็นเดือนแล้ว ร่างกายของคนเราต่อให้แข็งแกร่งมาจากไหน แต่ถ้ายังใช้งานหนักต่อไปเรื่อย ๆ แบบนี้ อีกไม่นานคงได้เจอหมอแทนลูกค้า

นับวันทุกอย่างก็ยิ่งแย่ลง พลชไม่เหมือนคนบ้างานคนเก่า คน ๆ นั้นถึงจะชอบทำงานแค่ไหนแต่ก็รู้ลิมิตของตัวเองดี อย่างน้อย ๆ ในแต่ละวันก็ได้นอนพักบ้าง แต่นี่ไม่ใช่เลย บอสเคยทำงานติดต่อกันสองวันโดยที่ไม่ได้นอนด้วยซ้ำ มันเหมือนว่าเขาแค่ต้องการทำงานหนัก เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่เหลือเวลาให้คิดถึงใครบางคนที่หายไปมากกว่า

“ฉันรู้ร่างกายตัวเองดี”

ป่วยการจะพูดกับคนดื้อดึง วิลล์ทำได้แค่คอยมองเจ้านายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเกือบห้าปีด้วยสายตาเป็นห่วงเท่านั้น

ก็ได้แต่หวังว่าสิ่งที่เขากลัวจะไม่เกิดขึ้นจริง

.

.

โครม!

“บอส!!”

แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นจนได้

ลูกน้องคนสนิททั้งสองรีบพุ่งตัวเข้าหาร่างที่ล้มลงกับพื้น เอกสารมากมายบนโต๊ะถูกปัดกระจาย พลชคงพยายามกวาดมือหาที่ยึดตัว ในตอนที่ตระหนักได้ว่าไม่ไหว

“บอสครับ!”

วิลล์ตบแก้มที่ตอบลงอย่างเห็นได้ชัดเบา ๆ พลชยังหายใจ แต่ไร้ซึ่งการตอบสนอง ผิวกายร้อนจัดเหมือนกองไฟ

“บอส ทำไมตัวร้อนแบบนี้ ตื่นสิครับ บอส!”

คนที่ถูกพูดถึงกำลังนอนหลับสนิทในห้องพักพิเศษขนาดกว้างขวางของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มือข้างขวาถูกเจาะเพื่อให้น้ำเกลือ ใบหน้าหล่อคมซีดเซียว แก้มทั้งสองข้างตอบลึก ขอบตาดำคล้ำ แม้แต่หมอที่ดูแลเคสยังส่ายหน้า

“ร่างกายทนไม่ไหวครับเลยเป็นแบบนี้ จากที่พวกคุณแจ้งมาว่าคุณพลชแทบไม่ได้นอน ทานอาหารก็น้อย เอาแต่ทำงาน แบบนี้ต่อให้แข็งแรงมาจากไหนก็พังครับ โชคยังดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังไงต่อจากนี้ก็ต้องคอยควบคุมไม่ให้โหมงานหนักอีกนะครับ”

ผู้ช่วยทั้งสองมองหน้ากันด้วยความลำบากใจ สิ่งที่หมอบอกใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยทำ แต่มันไม่ได้ผล

บอสดื้อมาก เอาแต่โหมทำงานเหมือนไม่มีวันพรุ่งนี้ ข้าวปลาก็ทานไม่ตรงเวลา ขนาดพวกเขาที่ได้สลับกันพักบ้างยังอ่อนล้าเลย แล้วนี่บอสมีแค่คนเดียว..

“ถ้าเขาไม่ฟังพวกคุณ ก็ให้ใครก็ได้ที่เขาฟังมาพูดแทนสิครับ”

ข้อเสนอแนะของหมอทำให้วิลล์ปิ๊งไอเดียขึ้นมา บอสไม่ฟังลูกน้องอย่างพวกเขา แต่ถ้าเป็นแด๊ดกับมัมล่ะ?

“ดูบอสก่อนนะ ฉันไปโทรศัพท์ก่อน” วิลล์บีบไหล่เพื่อน ก่อนจะรีบเดินออกไปเพื่อโทรหาตัวช่วยทั้งสอง

ไม่ถึงสองชั่วโมงพิมพ์ดาวกับฟิลิปโปก็เดินทางมาถึง ใบหน้าของคนเป็นแม่เต็มไปด้วยความกังวล ในขณะที่อดีตผู้นำครอบครัวพาผู้ช่วยทั้งสองออกไปอีกทางเพื่อตำหนิ

มีอย่างที่ไหน พลชทำงานหนักจนล้มป่วยขนาดนี้แต่ไม่มีใครแจ้งให้พวกเขารู้สักคน

“ดีน!”

คนเป็นแม่ร่ำไห้ออกมาเมื่อเห็นสภาพของลูกชายเพียงคนเดียว พลชในตอนนี้เหมือนไร้ชีวิต ร่างกายผ่ายผอมนอนนิ่งอยู่บนเตียง มีเพียงแค่ทรวงอกที่ขยับขึ้นลงเพื่อให้รู้ว่าร่างนี้ยังมีลมหายใจ พลช ดีน แม็กซ์เวลเมื่อหลายเดือนก่อนกับตอนนี้เหมือนเป็นคนละคน