ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 98
ไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่ควรตกใจ
“คุณ..”
“ผมตกใจแทบแย่ กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป”
“คะ? อะไรของคุณ ฉันจะเป็นอะไรไปได้ยังไง”
ไอรินดันตัวเองออกจากร่างที่เปียกชื้น กวาดตาสำรวจอีกคนที่เปียกซกไปทั้งตัว ใบหน้าของพลชตื่นตระหนก เหมือนเขาตกใจมากจริง ๆ เพราะแม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้สวมใส่มา
เหมือนรีบวิ่งมาจนลืมทุกอย่าง
แต่เธอเนี่ยนะจะเป็นอะไร ก็เห็นอยู่ว่าเธอปกติดีทุกอย่าง ถ้าไม่รวมที่ตกใจเสียงทุบประตูของเขาน่ะนะ
“แม่คุณมาที่บ้านผู้ใหญ่ แล้วรีบเดินหน้าตาตื่นไปด้วยกัน ผมคิดว่าคุณเป็นอะไรเลยรีบมาดู”
“คุณเห็นว่าแม่กับลุงคมเดินมาทางบ้านฉันเหรอคะ”
“ไม่ใช่”
พลชตอบอย่างที่เห็น ก่อนจะชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าสองคนนั้นเดินไปอีกทาง ที่ไม่ใช่ทางมาบ้านของไอริน
“พวกเขา.. เดินไปอีกทาง ขอโทษไอริน ผมเข้าใจผิดไปเอง ผมตกใจมากก็เลย..”
“คุณเป็นอะไรของคุณ คุณพลช”
ไอรินมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เขาพูดแบบนั้น เธอก็อยู่เป็นสุขอีกเลย ตอนนี้ยังทำเหมือนเป็นห่วงเป็นใยกันอีก เธอเริ่มไม่พอใจแล้วนะ ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ จะมาปั่นหัวกัน หรือเห็นว่าเธอเป็นตัวตลก
“ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ที่พูดแบบนั้น.. คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ”
ไอรินถามออกไปอย่างเหลืออด ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าต้องการอะไรจากเธอ แต่การที่เขามาที่นี่ มายืนอยู่ตรงนี้ มันทำให้เธอเจ็บปวด
เธอยังลืมเขาไม่ได้.. ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เกือบทุกคืนที่ไอรินต้องหลับไปพร้อมกับน้ำตา ถึงในตอนกลางวันเธอจะใช้ชีวิตปกติแค่ไหน แต่นั่นก็เพื่อให้แม่สบายใจเท่านั้น ไอรินไม่อยากให้ผู้หญิงที่เธอรักมากที่สุด รู้ว่าลูกสาวคนนี้ใช้ชีวิตด้วยความเจ็บปวดในทุก ๆ วัน เพราะดันไปมอบหัวใจให้ใครบางคนที่ตัวเองไม่คู่ควร
“ไอริน”
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ระหว่างเราไม่ควรติดต่อกันอีกด้วยซ้ำ และสามเดือนที่ผ่านมาคุณก็ทำได้ดีมาตลอด แล้วทำไมจู่ ๆ” ไอรินกล้ำกลืนก้อนสะอื้นอย่างยากลำบาก เสียงฟ้าร้องคำรามเหมือนแทนความรู้สึกที่เธอมีในตอนนี้ “ที่จริง.. เรื่องที่คุณกำลังจะบอก คุณแค่โทรมาก็ได้นะคะ”
“ไม่ได้ เรื่องนี้ผมต้องบอกคุณต่อหน้าเท่านั้น”
“เพื่ออะไรล่ะคะ? คุณอยากเห็นว่าฉันรู้สึกยังไงตอนที่ได้ยินอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ ผมอยากเห็น”
“คุณนี่.. ใจร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะคะ” ไอรินหัวเราะทั้ง ๆ ยิ้มไม่ออก เธอรู้อยู่แล้วว่า พลช ดีน แม็กซ์เวล นั้นไร้หัวใจ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะใจจืดใจดำได้ขนาดนี้
มาบอกข่าวเรื่องที่ตัวเองกำลังจะแต่งงานให้คู่นอนเก่ารู้ ดั้นด้นมาถึงที่นี่เพียงเพราะแค่อยากเห็นสีหน้าของเธอตอนที่ได้ยิน ไอรินไม่รู้เลยว่าเขาจะได้อะไรจากเรื่องนี้
“ผมรักคุณ เรื่องสำคัญที่ผมจำเป็นต้องมาบอกต่อหน้าคุณให้ได้.. คือผมรักคุณ ไอริน”
.
.
พูดออกไปแล้ว
หัวใจของพลชส่งเสียงดังกระหึ่มอยู่ในอก เหมือนกำลังแข่งกับเสียงฟ้าผ่า เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้พูดความในใจในสภาพที่ไม่พร้อมแบบนี้ อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ควรอยู่ในสภาพที่เปียกชุ่มเหมือนหมาตัวโต ๆ ตกน้ำ แถมชุดที่ใส่ก็เป็นชุดนอน รองเท้าก็ไม่ได้ใส่ เส้นผมลู่ฟีบไปกับใบหน้า ไหนจะริมฝีปากที่สั่นระริกเพราะความหนาวนี่อีก
แต่ในที่สุดก็พูดออกไปจนได้
“ไอริน”
อีกฝ่ายมีท่าทีตกใจ แต่นอกจากตกใจแล้วไอรินไม่ได้แสดงท่าทางอื่นออกมาอีกเลย ไม่ดีใจ ไม่ยิ้ม ไม่เขินอาย ไม่ปฏิเสธ เธอยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ
พลชยอมรับว่าเขามองไม่ออกจริง ๆ ว่าไอรินกำลังรู้สึกยังไงอยู่กันแน่ และเขาก็ไม่กล้าคาดเดาอะไรทั้งนั้น
เพราะเขากลัว
ครืน!!
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เหมือนไอรินจะเริ่มได้สติ เธอเอื้อมมือมาจับข้อมือเขาไว้หลวม ๆ แล้วดึงเข้าไปในตัวบ้าน
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20