นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา นิยาย บท 84

สวีฉางหลินฟังแล้วก็อึ้ง จนถึงตอนนี้ ในที่สุดเขาก็พอรู้เรื่องขึ้นมาบ้างแล้ว

“ในใจของข้าควรมีเพียงภรรยาของข้า ทำไมจะต้องมีเจ้า?”

โจวชิวเซียงไม่อยากจะเชื่อ น้ำตาจะร่วงไหลอีกแล้ว แต่ก็อดทนไว้ไม่ให้ร่วงไหลลงมา

“เจ้ายังโกรธเกลียดข้าหรือ? ต่อให้กลางค่ำกลางคืนข้างขึ้นเขามาพูดพวกนี้กับเจ้า เจ้าก็ยังจะทำร้ายจิตใจข้าหรือ?”

สวีฉางหลินอึ้งไปอีกครั้ง พร้อมพูดขึ้นว่า “ทำไมข้าจะต้องโกรธเกลียดเจ้า?”

“ทำไมเจ้าต้องเป็นเช่นนี้? พี่ฉางหลิน ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้? เจ้าเข้าใจข้าบ้างไม่ได้หรือ? หรือว่าเจ้าอยากให้ข้ามีชีวิตยากจนแบบนี้ไปตลอดชีวิต? เจ้าไม่คาดหวังให้ข้ามีความสุขหรือ?”

พูดจนถึงสุดท้ายน้ำเสียงก็แฝงไปด้วยความสะอึกสะอื้นแล้ว หากคนที่ไม่รู้ คงจะคิดว่าสวีฉางหลินรังแกโจวชิวเซียงแน่

โจวกุ้ยหลานส่ายหัว รู้สึกเพียงว่าสามีของตนเองนั้นทึ่มจนน่ารัก

แต่ประโยคเมื่อกี้นั่น สามีของนางได้พูดกับโจวชิวเซียงฟังอย่างชัดเจนแล้วเข้าไม่มีความรู้สึกต่อนาง แต่โจวชิวเซียงกลับหาเหตุผลทุกอย่างเพื่อคิดว่าเขากำลังพูดประชด

ความคิดแบบนี้ช่าง.....

อธิบายยังไงก็ไม่เข้าใจแล้ว

“ไม่ว่ายังไง เจ้าก็จะแต่งงานแล้ว ไปแต่งงานอย่างมีความสุขเถอะ ไปมีชีวิตที่ดี เราทั้งครอบครัวก็จะมีชีวิตของพวกเราเอง เจ้าปล่อยสวีฉางหลินไปเถอะ”โจวกุ้ยหลานขี้เกียจฟังข้ออ้างของโจวชิวเซียงที่คิดเองเอ่อเองแล้ว จึงพูดจบประเด็นขึ้นมา

นี่ก็ดึกมากแล้ว นางง่วงนอนแล้ว ช่วงนี้กว่าที่จะได้รักษาผิวพรรณดีขึ้นมาหน่อย จะให้ใครมาทำลายเวลาพักผ่อนของนางอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้ไม่ได้

“เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า? ใครให้เจ้าพูดมาก?” เห็นได้ชัดว่า โจวชิวเซียงคนนี้ไม่รับน้ำใจของนางเลย

สายตาโจวกุ้ยหลานกระตุก นางอดไม่ได้ที่จะยกมือห้าม พูดไม่รู้เรื่องแล้ว ช่างเถอะ

เมื่อโจวกุ้ยหลานพูดเตือน สวีฉางหลินก็เข้าใจขึ้นมา โจวชิวเซียงกำลังพูดว่าในใจของนางนี้เขา แต่จำเป็นต้องแต่งงานกับคนอื่นเพื่อความสุขของตนเอง และเขาเพราะนางจะแต่งงานแล้ว จึงไม่ยอมรับความรู้สึกดีดีที่มีต่อนาง....

เมื่อคิดได้เช่นนี้ สวีฉางหลินเงียบอีกครั้ง ในหัวสมองครุ่นคิดพิจารณาดูท่าทีของตนเองที่มีต่อโจวชิวเซียง แล้วก็พบว่าไม่ได้แตกต่างอะไรกับคนอื่นเลย แล้วทำไมนางถึงมีความคิดเช่นนี้ล่ะ?

“พี่ฉางหลิน ต่อไปคงต้องถึงปีใหม่ค่อยได้เจอกันอีก เจ้ามีสิ่งของอะไรให้ข้าไหม ถือเป็นของที่ระลึก?”โจวชิวเซียงนึกว่าสวีฉางหลินเสียใจ ในใจจึงรู้สึกค่อนข้างแอบดีใจ

“ในใจของข้ามีเพียงภรรยาของข้า เจ้าไปแต่งงานอย่างมีความสุขเถอะ”สวีฉางหลินไม่อยากที่จะให้โจวชิวเซียงเข้าใจผิดต่อไป ไม่อย่างงั้นต่อไปเขาก็จะพูดอธิบายไม่เข้าใจกันแล้ว

อีกอย่าง ภรรยาของเขาก็ยังยืนอยู่ที่นี่ หากเขาไม่พูดอธิบายให้ชัดเจน ภรรยาของเขาเข้าใจผิดแล้วจะทำอย่างไร?

แต่คำพูดของเขา กลับทำร้ายโจวชิวเซียง โจวชิวเซียงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาทั้งคู่จ้องมองสวีฉางหลิน น้ำตาร่วงไหลลง พร้อมพูดขึ้นว่า “พี่ฉางหลิน ทำไมถึงทำร้ายจิตใจข้าขนาดนี้? ทำไมถึงทำกับข้าแบบนี้? ทำไมถึงไม่สามารถเข้าใจข้า? ข้าถูกบังคับจนไม่มีทางเลือกแล้ว”

สวีฉางหลินยกมือขึ้นมาเกาหัวตนเอง พร้อมพูดขึ้นอีกครั้งว่า “ข้าไม่อยากทำให้ภรรยาของข้าเสียใจ”

“ภรรยา ภรรยา เจ้าพูดถึงภรรยาอะไรของเจ้า? ที่ผ่านมาไม่เห็นเจ้าพูดถึงภรรยา? ตอนนี้เจ้าอยากที่จะพูดว่า ข้าแต่งงานไปแล้วเจ้าก็ไม่เสียใจ เพราะเจ้ามีภรรยาแล้วหรือ?”โจวชิวเซียงพูดตำหนิต่อว่า

โจวกุ้ยหลานรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เมื่อกี้ยังคิดที่จะรอดูเรื่องสนุก แต่ตอนนี้รำคาญแล้ว โจวชิวเซียงยังจมปลักอยู่ในโลกของตนเอง ไม่ว่าพวกเขาจะพูดยังไง นางก็สามารถเอาไปคิดเข้าข้างตนเอง

ไม่ได้ จะต้องคิดหาวิธีทำให้นางเข้าใจว่านางคิดผิดไป หรือว่า นางไปกอดจูบสวีฉางหลินให้นางดู?

อืม เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดแล้วก็ได้ผลดีที่สุด

โจวชิวเซียงแทบไม่อยากเชื่อหูของตนเอง พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าตะคอกข้า?”

พูดเสร็จแล้วก็ยังส่ายหัว น้ำตาร่วงไหลเป็นทาง พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อว่า “เจ้าตะคอกใส่ข้าเพื่อนนาง?”

“ไอหยาชิวเซียง เจ้าขึ้นมาบนเขาจริงๆหรือ”เสียงหลี่ซิ่วยิงดังขึ้นด้านหลัง พวกเขาหันไปมอง แล้วก็เห็นหลี่ซิ่วยิงกำลังวิ่งมาทางนี้

โจวชิวเซียงเห็นแม่ของตนเองมา น้ำตาก็ร่วงไหลหนักยิ่งกว่าเดิม

ที่พึ่งมาแล้ว?

พอดีเลย ให้ป้าใหญ่ที่มีความสามารถของนาง รีบพาโจวชิวเซียงกลับไป ช่างเป็นการทำลายความรู้สึกที่ดีของนางจริงๆ

สวีฉางหลินกลัวโจวชิวเซียงบ้าคลั่งอีก จึงพาโจวกุ้ยหลานก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วค่อยปล่อยนาง ร่างกายก็บังอยู่ข้างหน้านาง ราวกับป้องกันศัตรู

ถึงหลี่ซิ่วยิงจะอายุมากขนาดนี้แล้ว แต่เมื่อวิ่งขึ้นมาก็รวดเร็วมาก

“แม่”โจวชิวเซียงเห็นหลี่ซิ่วยิงยิ่งอยู่ก็ยิ่งมาใกล้ อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ใหญ่โต นางโกรธจนก้มตัวลง กอดเข่าตนเองร้องห่มร้องไห้

“ไอโย้ชิวเซียง นี่เกิดอะไรขึ้น? มีคนรังแกเจ้าหรือว่ายังไง?”หลี่ซิ่วยิงรีบวิ่งมาหา ก้มตัวลงกอดลูกสาวของตนเองที่ร้องห่มร้องไห้ พร้อมถามอย่างเป็นห่วง

คราวนี้มีแม่ของตนเองอยู่ที่นี่แล้ว โจวชิวเซียงก็ไม่พูดอะไรอีก ร้องไห้อย่างเดียว จนเสียงนั้นทำให้เจ้าก้อนน้อยตกใจตื่นขึ้นมา

มองดูบนเตียงไม่มีใคร เขาตกใจ รีบลุกลงมาจากเตียง ก้าวเท้าอันสั้นวิ่งไปหาพ่อแม่ของตน