นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ นิยาย บท 99

“คุณซูมีความเชี่ยวชาญในความรู้เฉพาะทาง ยิ่งกว่านั้นในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยยังได้นำทีมร่วมการแข่งขันใหญ่อยู่หลายครั้ง ฉันคิดว่าคุณเหมาะกับตำแหน่งผู้อำนวยการค่ะ”

ซูมั่วได้ยินแบบนั้นก็เม้มปาก เธอหันหน้าไปมองรุ่นพี่เล็กน้อยพลางกล่าวว่า

“ขอโทษนะคะ แต่ความสามารถของฉันยังมีข้อจำกัดอยู่ เกรงว่าจะไม่มีความสามารถที่จะรับตำแหน่งนี้ ให้ฉันเข้าไปเป็นพนักงานในฝ่ายออกแบบก็พอแล้วค่ะ”

เหล่าเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์งานได้ยินเธอปฏิเสธแล้ว ก็อดแปลกใจขึ้นมาชั่วขณะไม่ได้

“ขอบคุณพวกคุณที่ยอมรับความสามารถของฉันนะคะ การแข่งขันในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยเป็นการแข่งขันแบบกลุ่ม ผู้รับผิดชอบหลักก็คือประธานโจวของพวกคุณค่ะ ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยเท่านั้น จะแอบอ้างผลงานไม่ได้หรอกค่ะ” ซูมั่วพูดต่อ

“ฉันรู้จักข้อด้อยของตัวเองดีค่ะ นี่เป็นการเข้าทำงานครั้งแรกของฉัน ยังมีหลายส่วนที่จำเป็นต้องฝึกฝน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องความสามารถในการนำทีมเลยค่ะ ถ้าต้องเลื่อนตำแหน่ง ฉันก็อยากเริ่มตั้งแต่ตำแหน่งเริ่มต้นค่ะ”

เมื่อฟังอีกฝ่ายพูดประโยคนี้จบ เหล่าเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์ต่างก็ชื่นชมในการพูดความจริงและความจริงใจของเธอ ดังนั้นจึงเบนสายตาไปยังเจ้านายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

โจวจิ่งอันไม่ค่อยพอใจนัก ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินซูมั่วพูดกับเขาแล้วว่า

“รุ่นพี่ เรื่องที่ฉันบอกรุ่นพี่ไปตั้งแต่แรกนี่รุ่นพี่ลืมแล้วเหรอ? ว่าไม่ต้องเอาตำแหน่งสูงขนาดนั้นมาให้ฉันน่ะ”

“ฉันรู้ว่ารุ่นพี่หวังดี แต่แบบนี้ฉันก็เครียดเหมือนกันนะ” ซูมั่วว่า

โจวจิ่งอันมองสีหน้าขอร้องของหญิงสาว แล้วก็ถอนหายใจออกมา พลางกล่าวออกไปว่า

“งั้นก็ได้ เอาตามที่เธอว่าเลย ไว้วันหลังค่อย ๆ เลื่อนตำแหน่งไป”

ซูมั่วยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งทันที จากนั้นจึงพูดคุยเรื่องภายหลังจากนี้กับเหล่าเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์

ครั้นพูดคุยมาถึงเรื่องเงินเดือน โจวจิ่งอันก็ยื่นมือเข้ามาแทรกอีกครั้ง ด้วยคิดว่าเงินเดือนห้าหมื่นนั้นน้อยเกินไป ให้เริ่มตั้งแต่หนึ่งแสนขึ้นไป

แน่นอนว่าเหล่าเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลับเป็นซูมั่วที่เอ่ยปาก เป็นฝ่ายขอให้ลดเงินเดือนลงให้สักหน่อย