อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1083

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกำลังถามเรื่องเหล่านี้ เฉินเซียงก็วิ่เข้ามา

"องค์หญิงใหญ่ ท่านหูมาขอพบ"

"ท่านหู? ท่านหูข้างกายเจ้าอารามคนนั้นน่ะหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกตะลึง คิดถึงสิ่งที่ปรมาจารย์ฉือเชินเคยพูดกับนางตอนยังเด็กขึ้นมา

ปรมาจารย์ฉือเชินบอกว่า ตอนที่นางเกิดนั่นมีปรากฏการณ์ประหลาดร่วงหล่นจากฟากฟ้า ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตของนางยังข้องเกี่ยวกับอีกผู้หนึ่งด้วย ดวงชะตาทั้งสองคนถ้าอยู่ด้วยกันจะเกิดวาสนาใหญ่

และคนคนนั้นก็คืออ๋องเจวี้ยนจากแคว้นเจา

เจ้าอารามเคยทำนายให้กับนาง เพียงแต่สองปีก่อนนางนั้นต้องกลับมาจากสุสานจักรพรรดิแล้ว แต่ตอนนั้นนางได้ข่าวเรื่องการกระทำบางอย่างขององค์รัชทายาท ถ้าหากตอนนั้นนางกลับมาเมืองหลวง เป็นไปได้มากที่จะถูกองค์รัชทายาทจับแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อทำอะไรแน่ นางพอคิดๆ อย่างละเอียด จึงบอกกับองค์จักรพรรดิว่า นางฝันเห็นไท่ซ่างหวง เกรงว่าไท่ซ่างหวงยังไม่อยากให้นางจากไป เพื่อสนองความกตัญญู จึงอยู่เฝ้าต่ออีกสองปี

ตอนนี้ในที่สุดนางก็กลับมาเมืองหลวงจักรพรรดิ

ซือถูไป๋ปฏิเสธนาง นางแม้จะรู้สึกเกินคาด แต่ก็ไม่ได้ร้องขออะไร ถึงอย่างไรนางก็ยังต้องรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกับนางกันแน่...

ทว่าตอนนี้มีคำพูดกันว่าอ๋องเจวี้ยนใบหน้าเสียโฉมไปแล้ว?

"ได้ยินว่าอ๋องเจวี้ยนทนรับการกระตุ้นไม่ไหว อยู่ต่อในแคว้นเจาไม่ได้ จึงขอให้ไทเฮาพาเขาออกจากเมืองหลวง โดยอ้างว่าไปฟังธรรมกินมังสวิรัติเป็นเพื่อนไทเฮา เพื่อหลบเลี่ยงข่าวลือในเมืองหลวงเหล่านั้น" เฉินเซียงถอนหายใจ

"องค์หญิงใหญ่ น่าเสียดายจริงๆ เดิมทีพวกเราก่อนหน้านี้ก็ได้ยินมาตลอด ว่าใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนนั้นไร้เทียมทานในใต้หล้านี้เลย"

พวกนางเคยรู้สึกว่า ถ้าว่ากันเรื่องหน้าตา น่าจะมีแค่อ๋องเจวี้ยนจากแคว้นเจาที่สามารถคู่ควรกับองค์หญิงใหญ่

แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรกัน?

"แล้วน่ากลัวขนาดนั้นจริงหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังไม่ค่อยเชื่อนัก

"จริงเจ้าค่ะ!" เสิ่นเซียงตอบ "น่ากลัวมากจริงๆ ข่าวนี้น่าเชื่อถือ ตอนนั้นอ๋องเจวี้ยนถูกคนกระชากหน้ากากออก คนมากมายล้วนเห็นใบหน้าเขา ว่ากันว่าตอนนั้นมีคนไม่น้อยที่ตกใจจนร้องไห้ แล้วยังมีคนที่ขวัญอ่อนหน่อยบอกว่าฝันร้ายติดกันหลายคืนเลยทีเดียว"

"จำเป็นไปได้อย่างไร? ใบหน้าเขาพังได้อย่างไรกัน? เกิดเรื่องอะไรขึ้น? องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าตนเองถูกกระตุ้น"

"องค์หญิงใหญ่ ไปพบท่านหูก่อนไหม?" อิ๋นสั่วเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง

ทำไมพอได้ยินองค์หญิงใหญ่พูดแล้วถึงรู้สึกดีใจขึ้นมากันนะ?

ท่านหูเองก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว ครั้งตอนที่พบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเขาก็เพิ่งสามสิบต้นๆ

คนเราก็กลัวแก่กันทั้งนั้น เขาที่เป็นชายแก่คนหนึ่งก็เช่นกัน

พอได้ยินองค์หญิงใหญ่พูดเช่นนี้ ท่านหูก็ดีใจมาก "องค์หญิงใหญ่เติบโตแล้ว ก่อนหน้านี้ยังเป็นสาวน้อยอยู่เลย ตอนนี้ก็อายุมาถึงวัยที่อภิเษกออกเรือนได้อีกด้วย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยิ้มๆ

"ท่านหู คนเราจะอย่างไรก็ต้องเติบโตนี่นา"

พวกเขาพูดคุยกันไม่กี่คำ ท่านหูก็เข้าหัวข้อหลัก "ครั้งนี้ข้ามาต้าชื่อ เจ้าอารามให้ข้ามาบอกคำพูดกับองค์หญิงใหญ่"

"เชิญว่ามาได้เลย"