อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1087

"วันนี้ข้างนอกล้วนพูดกันถึงแต่เรื่องใบหน้าอ๋องเจวี้ยน" เสิ่นเสวียนบอกกับฟู่จาวหนิง

"พูดเรื่องหน้าของเขา?"

"ใช่ เรื่องนี้น่าจะมีคนจากแคว้นเจาทางนั้นจงใจปล่อยข่าวเข้ามา"

เสิ่นเสวียนเอาเรื่องที่สองวันนี้ตรวจสอบเจอเล่าให้ฟู่จาวหนิงฟังจนหมด ฟู่จาวหนิวถึงเข้าใจว่าเซียวหลันยวนทำไมจึงต้องคอยปกป้ององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ให้ตาย

นางก่อนหน้านี้แม้จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อตัวเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง แต่ก็ไม่ได้เอาความสนใจไปไว้บนตัวอีกฝ่ายนัก แต่ตอนนี้นางจู่ๆ ก็พบว่า เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงมีความสำคัญอย่างมากในใจเซียวหลันยวน

ดังนั้น ทุกคำพูดที่เขาพูด เซียวหลันยวนจึงให้ความสำคัญและเชื่ออย่างมาก

เพราะเจ้าอารามบอกเขาว่าดวงชะตาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับเขาสอดคล้องกันมากที่สุด ดังนั้นเซียวหลันยวนสองวันนี้จึงเข้าไปปกป้ององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วยตนเอง

แม้เขาจะเคยบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยแม้แต่น้อย แค่มองนางตายไปไม่ได้เท่านั้น แต่เขาถ้าหากเชื่อคำพูดของเจ้าอารามจริง การไม่แต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น เขาจะไม่รู้สึกเสียดายหรือ?

"ข้าสงสัย ว่าแคว้นเจาทางนั้นมีคนรู้ผลคำทำนายของเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง กลัวว่าอ๋องเจวี้ยนจะแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจริง ดังนั้นจึงคิดจะทำลายทิ้ง"

"ส่วนข่าวใบหน้าเหมือนผีของเซียวหลันยวน จงใจลือเข้ามาถึงในหูขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น เป้าหมายก็คือคิดจะทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหวาดกลัวใบหน้าเขา รังเกียจใบหน้าเขา จะได้ตัดความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะแต่งงานกันใช่ไหม" ฟู่จาวหนิงถาม

"เป็นไปได้มาก"

ฟู่จาวหนิงเม้มริมฝีปาก

"ท่านลุง ท่านเชื่อเรื่องนี้ไหม?"

"เจ้าถามถึง ชะตะชีวิตอ๋องเจวี้ยนกับองค์หญิงใหญ่หรือ?"

"ใช่แล้ว"

เสิ่นเสวียนยิ้มๆ มองนางด้วยสายตาอบอุ่น "เรื่องนี้ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ อันที่จริงไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับพวกเจ้าเลย อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่เชื่อว่าต้องพึ่งพาองค์หญิงใหญ่เท่านั้น เขาจึงจะสามารถครองตำแหน่งอ๋องเจวี้ยนแคว้นเจาได้อย่างมั่นคง ถ้าเขาเอาเส้นทางของเขาทั้งหมดฝากไว้บนตัวหญิงสาวคนหนึ่งจริง แล้วเขาจะหันมาสนใจเจ้าหรือ?"

ฟู่จาวหนิงส่ายหัว อันที่จริงนางเองก็รู้สึกว่าเซียวหลันยวนไม่ได้โง่แบบนั้น

"ความรู้สึกของพวกเจ้าสองคนยังดีอยู่ก็พอแล้ว เขาตอนนี้ก็คิดตกแล้ว ถ้าหากยังคิดไม่ตก ลุงแค่เขียนจดหมายหย่าร้างให้พวกเจ้าใหม่ก็จบ ข้าเชื่อว่าเจ้าเองก็ไม่ใช่หญิงสาวโง่เง่าที่จะเอาตัวเองไปผูกไว้กับผู้ชายคนหนึ่งหรอก ต่อให้ไม่มีอ๋องเจวี้ยน เจ้าก็ยังมีชีวิตที่ดีได้"

ฮูหยินเจี่ยคนนั้นไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ไปวิ่งอยู่บนถนนใหญ๋ เหมือนกำลังหาใครอยู่ ท่าทางดูไม่ปกติเลย โซซัดโซเซ จากนั้นจึงไปชนเข้ากับซือถูไป๋

พวกของไป๋หู่เจอซือถูไป๋ก่อน จึงคอยจับตาดูเขาไว้ ถึงได้พบว่าไปชนเข้ากับฮูหยินเจี่ย

"ฮูหยินเจี่ยน่าจะรู้จักกับคุณชายซือถูจากที่โรงหมอ ดังนั้นจึงดึงเขาไว้ ให้เขาช่วยหาคน"

ไป๋หู่ชะงักไป "คุณหนูรู้ไหมว่าคนที่เขาตามหาชื่อว่าอะไร?"

"ชื่ออะไรหรือ?"

"เฟยเอ๋อร์" ไป๋หู่ตอบ "นางเอาแต่พูดว่าเฟยเอ๋อร์ บอกว่าเฟยเอ๋อร์เป็นลูกของนาง"

เฟยเอ๋อร์?

ฟู่จาวหนิงใจสั่นกึก มองไปทางเสิ่นเสวียนด้วยสัญชาตญาณ

แล้วก็ตามคาด เสิ่นเสวียนเองก็คิดถึงอะไรขึ้นมา สายตาเกร็งเขม็ง