อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1094

เสิ่นเสวียนไม่เคยเห็นอาการตกตะลึงของนางมาก่อน จึงยืนนิ่งหันกลับทันที "มีอะไรหรือ?"

"ท่านลุง!"

ฟู่จาวหนิงชูวัตถุดิบยาในมือ "เจ้านี่!"

"มันคืออะไร?"

"เอ็นมังกรหยก!"

ฟู่จาวหนิงตื่นเต้นจนหน้าแดง ดวงตาเปล่งประกาย

"เอาไว้ใช้ทำอะไร?"

"วัตถุดิบยาชนิดสุดท้ายที่เซียวหลันยวนต้องการ หายากมากๆ!" ฟู่จาวหนิงดีใจจนเสียงสั่นพร่า "ถ้าแค่มีเจ้านี้ พิษของเขาก็สามารถขจัดได้อย่างหมดจด! ยิ่งไปกว่นั้นแผลเป็นบนหน้าเขาก็จะดีขึ้นอีกด้วย!"

"ในมือฟู่จิ้นเชินมีสิ่งนี้อยู่ด้วยหรือ?" เสิ่นเสวียนเองก็ตกตะลึง

นี่มันวาสนาอะไรกัน?

บังเอิญขนาดนี้เชียว?

"ข้าเองก็ไม่อยากเชื่อเลย"

ฟู่จาวหนิงหม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ในความไม่น่าเชื่อนี้ ก็มอบโอกาสให้พวกเขาได้ชดใช้กับเซียวหลันยวนขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?

ถ้ามีเอ็นมังกรหยกนี้ เรื่องนี้ก็เหมือนไม่ใช่จะไม่มีโอกาสได้คลี่คลายลงเสียแล้ว

ฟู่จาวหนิงห่อมันอย่างดีทันที กอดไว้แนบอก

นี่เป็นวัตถุดิบยาที่ล้ำค่ามาก ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นสิ่งของที่สำคัญมากในครั้งนี้!

เสิ่นเสวียนเองก็เข้าใจแล้ว อดส่ายหัวขำขึ้นเบาๆ ไม่ได้

"จาวหนิง อันที่จริงเจ้ามีโชคยิ่งกว่าเสียอีก เจ้าดูสิ เดิมทีน่าจะเป็นความขัดแย้งที่ไม่น่าจะคลี่คลายได้ อาจจะเกิดความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับอ๋องเจวี้ยนขึ้นได้ แต่ผลลัพธ์คือดันมีวัตถุดิบยาชนิดนี้ มันกลับสำคัญอย่างมากกับอ๋องเจวี้ยนถึงขนาดนี้"

ราวกับพระเจ้าช่วยเหลือฟู่จาวหนิงอย่างเต็มที่แล้ว

ในใจเสิ่นเสวียนรู้สึกว่า นี่ก็อธิบายได้ว่าวาสนาระหว่างฟู่จาวหนิงกับอ๋องเจวี้ยนนั้นแนบแน่นไม่อาจทำลายได้ ต้องมีเรื่องที่ทำให้พวกเขาแยกจากกันไม่ได้อยู่วันยังค่ำ

ฟู่จาวหนิงกอดวัตถุดิบยาล้ำค่าใน ในใจก็มั่นหมายมั่นเหมาะ

"ตอนที่นางออกไปยังพูดอะไรอีกไหม?"

เซียวหลันยวนหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามขึ้นให้ละเอียดอีกหน่อย "ก็คือตอนที่นางพันแผลให้ข้าแล้ว ตอนที่ออกไป มีสีหน้าอย่างไรบ้าง?"

"ท่านอ๋องอยากจะรู้อะไรหรือ?" ชิงอีไม่เข้าใจ พระชายาตอนนั้นมีสีหน้าอย่างไร?

เซียวหลันยวนเงียบไป "ก็คือว่า นางแสดงหน้าตารับไม่ไหว หรืออยากจะอาเจียนอะไรพวกนี้บ้างไหม"

เอาแต่จ้องมองหน้ารักษาให้เขา นางจะรู้สึกอยากอาเจียนไหม คอยฝืนอย่างลำบากมาตลอดหรือเปล่า?

ชิงอีจึงเพิ่งเข้าในความหมายของเขา รู้ว่าเขาจะถามอะไรแล้ว

"ไม่มี ท่านอ๋อง ท่านไม่ต้องคิดมาก ตอนที่พระชายาออกไปแค่ดูเหนื่อยๆ พาล้างมือเสร็จก็บิดไม้บิดมือ น่าจะเมื่อยมือมากกว่า"

ชิงอีย้อนคิดอย่างละเอียด "นางเองก็ไม่มีปฏิกิริยาว่าจะอาเจียนเลย เหมือนปกติทุกอย่าง ไม่สิ พระชายาอันที่จริงยังดูโล่งใจด้วย เหมือนจะเพราะจัดการแผลให้ท่านอ๋องได้ค่อนข้างดีกระมัง"

"จริงหรือ?"

"ต้องเป็นเรื่องจริงอยู่แล้วขอรับ ท่านอ๋อง ข้าน้อยโกหกท่านไม่ได้หรอก" ชิงอีแอบถอนใจ นี่ท่านอ๋องทำให้ตัวเองดูแย่ไปหน่อยนะ...