อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1093

"นายท่าน ฮูหยินคนนั้น คือคุณหนูเสิ่นเชี่ยวที่หายสาบสูญไปเมื่อตอนเด็กจริงหรือ?"

"คิดแล้วน่าจะใช่" เสิ่นเสวียนถอนหายใจ

"เช่นนั้น เขาจะลืมท่านไปแล้วหรือเปล่า?"

"รอนางตื่นถึงจะรู้"

ดูสภาพพวกเขาตอนนี้ ทั้งสองคนล้วนดูผิดปกติกันหมด นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่พวกเขาหายตัวไปตลอดหลายปี ไม่ได้กลับไปแคว้นเจาเพื่อดูผู้เฒ่าฟู่กับจาวหนิงมาโดยตลอดก็ได้

บางที สาเหตุนี้ อาจจะทำให้พวกเขาจำกันไม่ได้ไปชั่วขณะ

แต่คนก็หาเจอแล้ว เรื่องหลังจากนี้ค่อยๆ ไปกันทีละก้าวก็ได้ เสิ่นเสวียนตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองมีความรู้สึกเหมือนเรื่องราวกำลังสิ้นสุดลงแล้ว

"เช่นนั้นหลังจากนี้พวกเราต้องเรียกนางว่าอะไร คุณหนูจาวหนิงกับคุณหนูเสิ่นเชี่ยว พวกเราคงไม่เรียกอยู่ในรุ่นเดียวกันหรอกกระมัง?"

เสิ่นเสวียนเหลือบมองหลิวหั่วผาดหนึ่ง

ตอนนี้ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ไหม?

คนยังไม่ตื่นเลย เขาก็คิดไปถึงเรื่องชื่อเรียกแล้ว

หลิวหั่วถอยออกไปก้าวหนึ่ง "ข้าจะดูแลเอง จะดูแลแล้ว ไม่รบกวนท่านแล้ว"

มองออกว่า อารมณ์ของนายท่านตอนนี้เหมือนจะซับซ้อนมาก หาตัวคุณหนูเสิ่นเชี่ยวพบแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นยินดีหรือไรกัน?

เป็นเพราะเห็นความผิดปกติทางร่างกายพวกเขาหรือ?

"ไม่รู้ว่าคุณหนูจาวหนิงจะตรวจอะไรออกมาได้บ้าง" ไป๋รื่อฟังความเคลื่อนไหวในห้อง

"ท่านลุง"

และฟู่จาวหนิงก็ให้พวกเขาเข้ามาในห้องพอดี

พอเข้าประตู เสิ่นเสวียนมองฟู่จาวหนิง "เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ไม่ค่อยดี แต่ไม่มีความน่ากังวลถึงกับชีวิต"

ฟู่จาวหนิงตอบกลับคำหนึ่ง ถึงอย่างไรพูดไปพูดมาก็ยังไม่ชัดเจน ตอนนี้บอกว่าไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิต เสิ่นเสวียนอย่างน้อยก็วางในลงชั่วคราวแล้ว

"พาพวกเขากลับไปเถอะ" เสิ่นเสวียนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ใช่คนที่ชักช้ายืดยาดเสียด้วย

ในเมื่อหาพบแล้ว เช่นนั้นก็พากลับไป ให้เซียวหลันยวนได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ ว่าตอนที่เจอพวกเขาแล้วพวกเขามีสภาพเป็นอย่างไร

มีเรื่องอะไรพวกเขาก็จะเผชิญหน้าด้วยกัน

"หลิวหั่ว พวกเจ้าพาคนไปที่รถม้า ข้าจะเก็บของของพวกเขาเสียหน่อย"

เสิ่นเสวียนโบกมือโบกไม้ "ให้คนมาคอยคุ้มครองที่นี่ ถึงตอนนั้นพวกเขาต้องการอะไรค่อยกลับมาเก็บไปอีกที"

ในบ้านมีทุกอย่าง ไม่ขาดอะไรเลย

ฟู่จาวหนิงพอคิดก็รู้สึกว่าจริงอยู่ แต่ขณะที่กำลังจะออกไป จู่ๆ ก็คิดถึงวัตถุดิบยาที่ซือถูไป๋จะซื้อ "ข้าจะขอหาวัตถุดิบยาชิ้นนั้นของเขาเสียหน่อย ซือถูไป๋ต้องการมัน น่าจะล้ำค่าเอามากๆ"

ฟู่จาวหนิงรื้อค้นบนเตียง

ผลคือถูกนางคลำเจอจริงๆ

พอรื้อของออกมาจากเบาะรองพื้น พอเห็นอย่างชัดเจนผาดหนึ่ง ฟู่จาวหนิงก็ร้องลั่นขึ้นมา "อ๊า!"