อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1102

หรือก็คือ คนที่พบพวกเขาครั้งแรกคือเซียวหลันยวนหรือ? นี่มันวาสนาอะไรกัน!

"ตอนนั้นสภาพของพวกเขายังไม่ใช่เช่นนี้" สายตาเซียวหลันยวนยังอยู่บนใบหน้าเสิ่นเชี่ยว แทบจะพอนึกก็เข้าใจขึ้นมา "พวกเขาแปลงโฉมหรือ?"

"ใช่"

เซียวหลันยวนเดินขึ้นหน้าด้วยสัญชาตญาณ

ฟู่จิ้นเชินสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขา ความรู้สึกระแวดระวังก็พุ่งขึ้นมาทันที ดึงภรรยาถอยออกไปสองก้าว

เขามองเซียวหลันยวน

"เฮอะ"

เซียวหลันยวนหัวเราะเย็นชาขึ้นมา

"ดูท่าจะจำข้าได้แล้วกระมัง?"

เขาไม่พูดอะไร ก็ระวังตัวเขาเสียขนาดนี้? แล้วยังถอยหลังด้วยสัญชาตญาณอีก นี่กำลังบอกว่าพวกเขากำลังประหม่าอยู่ใช่ไหม?

เสิ่นเชี่ยวซุกหน้าเข้าไปในอ้อมกอดสามี ตัวสั่นระริก

ฟู่จิ้นเชินมองนาง เอ่ยกับเซียวหลันยวนว่า "ไม่รู้จัก ท่านคือใครกัน?"

"ไม่รู้จัก?" เซียวหลันยวนรู้สึกขัน "จะไม่ได้แล้วพวกเจ้าจะขลาดเขลาทำไมกัน? ฟู่..."

เขายังไม่ทันพูดจบ ฟู่จาวหนิงก็พุ่งเข้ามาอุดปากเขาไว้

ถ้าเผื่อบอกชื่อฟู่จิ้นเชินไปแล้วเขาสลบลงไปอีกล่ะ นั่นจะยิ่งลำบากนะ

"ท่านลุง ท่านลองสอบถามไปก่อน ข้าจะพาเขาออกไปคุยหน่อย!"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าต้องบอกกับเซียวหลันยวนให้เข้าใจก่อน เดิมทีนางคิดว่าจะรอให้ฟู่จิ้นเชินตื่นขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงถามสถานการณ์แล้วค่อยบอกกับเซียวหลันยวน

ใครจะคิดว่าเขาจะพรวดพราดมาเร็วขนาดนี้

ฟู่จาวหนิงดึงเซียวหลันยวนออกมา

"พระชายา!"

"เจ้ากลัวว่าข้าจะลงมือหรือ?" เซียวหลันยวนเดินไปนั่งที่ข้างโต๊ะ เพื่อให้ใจตนเองสงบลง จึงเทพน้ำลงมาถ้วยหนึ่ง

นิ้วเรียวยาวของเขากำถ้วยชาแน่น หมุนไปมา สีหน้าคาดเดายาก

ฟู่จาวหนิงเองก็มองไม่ออกว่าเขากำลังโกรธหรือว่ามีอารมณ์ใด

พอนางสงบลงมา ก็เดินไปนั่งตรงข้ามเขา

"ข้าขอพูดก่อนว่าไปพบพวกเขาได้อย่างไร เมื่อครู่ที่ไม่ให้ท่านพูด เพราะร่างกายของพวกเขามีบางอย่างผิดปกติ"

"ได้ เจ้าว่ามา ข้าฟังอยู่"

เซียวหลันยวนกำถ้วยแน่น

เขเองก็พยายามทำอารมณ์ให้สงบ เพิ่งจะคืนดีกับฟู่จาวหนิง เขาเองก็ไม่อยากจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จนทำให้ระหว่างทั้งสองคนเกิดรอยร้าวขึ้นอีก

แต่ว่า ศัตรูที่หาตัวมาสิบกว่าปีจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ความกะทันหันนั้น พอควบคุมขึ้นมามันก็ยากเย็นเหลือเกิน

ยังโชคดีที่ฟู่จาวหนิงเมื่อครู่ดึงเขาออกมา ไม่เช่นนั้น ถ้าเขาอยู่ต่ออีกหน่อย ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะพูดอะไรหรือทำอะไร