อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1109

หามาตั้งนาน ฟู่จาวหนิงเองก็รู้ว่าเอ็นมังกรหยกมันหายากขนาดไหน

ก่อนหน้านี้นางรู้สึกว่าไม่ต้องรีบร้อนมาก ทว่าตอนนี้พอพบว่าเซียวหลันยวนทนรับกับแผลเป็นพิษบนหน้านี้ไม่ไหวแล้ว นางจึงรู้สึกว่าต้องเอาการรักษาโฉมหน้าเขามาเป็นภารกิจแรกเสียก่อน

ถ้าหากพลาดเอ็นมังกรหยกในมือฟู่จิ้นเชินนี้ไป นางเองก็ไม่รู้ว่าครั้งต่อไปที่จะหาเจอคือเมื่อไร ยิ่งไปกว่านั้นโอกาสที่จะเจออีกก็ยากด้วย

ไม่ว่าอย่างไร เอ็นมังกรหยกชิ้นนี้นางต้องนำมาให้ได้

"ท่านต้องการนำไปแก้พิษหรือ? ท่านติดพิษมาหรือ?" ความสนใจของฟู่จิ้นเชินอยู่ที่จุดนี้ "ข้ารู้ว่าเอ็นมังกรหยกสามารถขับพิษที่ร้ายแรงออกมาได้"

ตอนที่เขาถามฟู่จาวหนิง สายตาก็ดูกังวลอยุ่

เสิ่นเชี่ยวเองก็ร้อนรนขึ้นมา "แม่นางท่านติดพิษมาหรือ?"

ถ้าไม่ใช่พวกเขาเองก็ต้องรับการรักษษ นางอยากจะมอบเอ็นมังกรหยกนี้ให้ฟู่จาวหนิงไปเลย!

"ไม่ใช่นาง แต่เป็นข้า"

เซียวหลันยวนเอ่ยออกมาตรงๆ เขากระทั่งรู้สึกภูมิใจหน่อยๆ ด้วย

เพราะฟู่จาวหนิงล้วนทำเพื่อเขา

พอเห็นนางทำเพื่อตัวเองจนมาเจรจาแลกเปลี่ยนกับพ่อแม่แท้ๆ ได้ เซียวหลันยวนรู้สึกว่าตนเองถูกปลอบขวัญไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้ในใจถูกอัดแน่นเต็มไปหมด ไม่มีความรู้สึกว่างเปล่าแบบก่อนหน้า ที่ราวกับในฟ้าดินอันกว้างใหญ่มีเขาเพียงคนเดียว เจอกับเรื่องอะไรก็ทำได้แค่แบกรับไว้คนเดียว

เขาเองก็ถูกคนดูแลแล้วเหมือนกัน

"บาดแผลบนหน้าข้าต้องการเอ็นมังกรหยกน่ะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"เงื่อนไขของพวกเราพูดออกไปแล้ว"

พอได้ยินว่าเขาต้องการ ฟู่จิ้นเชินก็ไม่กังวลอีก สีหน้าเองก็นิ่งเรียบลงมา อยากจะเจรจากับเขาดีดีแล้ว

"เอ็นมังกรหยกท่านคงต้องให้เขาแล้ว" เสิ่นเสวียนเองก็เอ่ยขึ้นบ้าง

พวกเขายังจำเรื่องในแคว้นเจาได้ไหมนะ? ยังคำอ๋องเจวี้ยนได้ไหม?

ถ้าหากจำได้ แค่คำพูดเดียวพวกเขาก็จะรู้ว่าเอ็นมังกรหยกนี้พวกเขาจำเป็นต้องส่งออกมา

ทำไมล่ะ?" ฟู่จิ้นเชินย้อนถาม

ฟู่จาวหนิงจึงตัดสินใจทดสอบเสียหน่อย

"พวกเรา...ไม่กล้าหาข่าวของอ๋องเจวี้ยน"

"เพราะอะไรกัน?" เสิ่นเสวียนถามจี้ขึ้นมาอีก

ฟู่จิ้นเชินดวงตาหม่นลง "เพราะอะไร? เพราะอะไรหรือ? ข้า..."

ในสมองเขามีแต่ความสับสน พยายามจะคิดให้ออกว่าเพราะอะไร แต่เหมือนตอนที่ความทรงจำไปแตะบางจุดเข้า สมองของเขาก็กินแรงขึ้นมาเสียแล้ว

"เพราะอะไรกันแน่..." เขาสะบัดหัวอย่างแรง ทุกคนมองออกถึงความผิดปกติของเขา

เสิ่นเสวียนสีหน้าเคร่งขรึม

เสิ่นเชี่ยวที่อยู่ข้างๆ ก็กอดแขนฟู่จิ้นเชิน ก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาร่วงผลอยลงมา

"ไม่ต้องถามแล้ว ไม่ต้องถามแล้ว..."

"ประคองตัวพวกเขา!"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกผิดปกติ รีบเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง ตนเองพุ่งเข้าไปประคองตัวเสิ่นเชี่ยว เซียวหลันยวนลังเลไปครู่ จากนั้นนึงยื่นมือเข้าประคองฟู่จิ้นเชินที่เป็นลมล้มไปแล้ว