อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1110

"นี่คือสลบไปแล้วหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นครั้งนี้ยังสลบลงไปพร้อมกันด้วย?"

เสิ่นเสวียนรู้สึกไม่อยากเชื่อเลย

ดังนั้น ถ้าพูดถึงอ๋องเจวี้ยนก็ไม่ได้อีก

สามีภรรยาตระกูลฟู่ถูกประคองไปนอนที่เตียงอีกครั้ง

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน "ท่านเองก็เห็นแล้ว พวกเขาประหลาดไปจริงๆ"

"ยืนยันได้ว่าไม่ใช่แกล้งทำใช่ไหม?"

เซียวหลันยวนเสียงขรึมลงมาเล็กน้อย

"ยืนยัน"

ฟู่จาวหนิงมองออกว่าเป็นลมจริงหรือแกล้งเป็นลม ยิ่งไปกว่านั้นนางเองยังจับชีพจรให้ด้วย

เซียวหลันยวนกัดฟัน ไม่พูดอะไรอีก

คนก็สลบไปแล้ว เขายังจะพูดอะไรได้? ยังไม่ได้ถามให้ชัดเลยสักอย่าง

"ท่านลุง ท่านกับอายวนออกไปก่อนเถอะ ข้าจะตรวจพวกเขาอย่างละเอียด น่าจะต้องใช้เวลานานหน่อย"

ฟู่จาวหนิงมองอย่างขอโทษไปที่เซียวหลันยวน "ท่านอดทนหน่อยได้ไหม? หากอย่างจะรู้ความจริงในครั้งนั้น ดูท่าต้องให้พวกเขาหายเป็นปกติเสียก่อน"

"ได้ ข้าจะรอ"

เซียวหลันยวนก้มหน้าต่ำเล็กน้อย จูบเบาๆ ไปที่หน้าผากนาง และเพราะนาง เขาจึงเต็มใจจะรอ

เสิ่นเสวียนหมุนตัวออกไป ทำเป็นว่าตัวเองไม่เห็นฉากนี้

"จาวหนิง เช่นนั้นเจ้าก็เหนื่อยหน่อยนะ พวกเราจะออกไปแล้ว มีอะไรก็เรียกไป๋หู่"

ไป๋หู่จะคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอก

เซียวหลันยวนเองก็หมุนตัวออกไป "สืออีกับสือซษนเองก็คอยคุ้มกันอยู่ด้านนอกด้วย มีเรื่องเจ้าก็เรียกพวกเขาได้"

"ข้ารู้แล้ว"

รอจนพวกเขาออกไป ปิดประตูให้นาง ฟู่จาวหนิงมองไปยังสามีภรรยาตระกูลฟู่ที่นอนเรียงอยู่บนเตียง ถอนหายใจยาวออกมาเสียงหนึ่ง

"หวังว่าท่านพูดได้จะทำได้" เสิ่นเสวียนส่ายหัว "เมื่อครู่ดูจากสภาพของจาวหนิง ก็เหมือนจะยอมรับแล้ว"

คิ้วตาเซียวหลันยวนอาบไปด้วยความหยิ่งทะนงอีกครั้ง

ใช่สิ ฟู่จาวหนิงชอบเขานี่นะ แล้วยังจะคอยปกป้องเขาด้วย นี่เป็นสิ่งที่ใครก็อิจฉาไม่ได้เลยเถอะ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกท่านก็ต้องพยายามกันหน่อย ดูแลอีกฝ่ายให้ดี ใช้ชีวิตกันให้ดี"

"ท่านลุงไม่บีบให้พวกเราหย่ากันแล้วหรือ?"

"ถ้าท่านไม่ดีกับจาวหนิง ก็จะมีอีก"

"เช่นนั้นท่านลุงก็ไม่มีโอกาสนี้แล้วล่ะ" เซียวหลันยวนหนักแน่นขึ้นมาทันที

เขาจะไม่ให้เสิ่นเสวียนมีโอกาสแบบนั้นอีก

"ท่านลุง ตอนที่จาวหนิงดึงข้าออกไป ท่านพูดอะไรกับพวกเขาหรือ?"

เมื่อครู่ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่ทันได้ถามเลย