อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1123

"ฮูหยินขอให้นางช่วยพาเฟยเอ๋อร์ไป ครึ่งวัน แค่ครึ่งวันเท่านั้น พอพวกเราสลัดพวกมือสังหารหลุดก็จะมารับตัวเฟยเอ๋อร์กลับไป"

ฟู่จิ้นเชินยิ้มขืนขึ้นมา ปิดหน้าผากก้มหน้า พยายามสะกดความเสียใจของตนเอง

พอพูดถึงเฟยเอ๋อร์ สำหรับเขาแล้วถือเป็นเรื่องที่ทรมานที่สุด

"ข้าตอนนั้นก็ค้านไปแล้ว เพราะหญิงสาวคนนั้นอายุยังน้อยแล้วยังตั้งครรภ์อีก พวกเราฝากเด็กไว้กับนางไม่ได้ ถ้านางไปเจอกับเรื่องฆ่าฟันเข้าล่ะ?"

เดิมทีก็ไม่ควรเห็นด้วยอยู่แล้ว

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันฟังเขาพูดต่อ

"แต่ว่า ที่ทำให้ข้ารู้สึกเกินคาดก็คือ หญิงสาวอายุน้อยคนนั้นกลับใช้วาทศิลป์กล่อมจนข้ารับปาก บอกว่านางกล่อมเด็กเป็น เด็กอยู่ข้างกายนางจะเชื่อฟังเอามากๆ รับประกันได้ว่าไม่มีทางร้องไห้ ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ได้ยินเรื่องที่พวกเราถูกล่าสังหารอยู่ นางยังบอกว่าบ้านของตนเองก็ถือว่ามีหน้ามีตาอยู่ไม่กลัวอันตรายใด และจะไม่มีใครไปหาที่บ้านนางแน่"

ฟู่จิ้นเชินรู้สึกเสียใจมาก เสียใจที่ตอนนั้นถูกกล่อมจนเชื่อ

"นางยังทิ้งที่อยู่ให้ข้าด้วย พูดอย่างละเอียดว่าตนเองอยู่ที่ไหน บ้านสามีชื่อว่าอะไร ให้พวกข้าไปหาเด็กตอนไหนก็ได้ นางบอกว่าในท้องนางก็ตั้งครรภ์อยู่คนหนึ่ง สามารถใช้ลูกชายของพวกข้านำโชคได้พอดี เพื่อคลอดเด็กชายให้กับบ้านสามี ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้เรียนรู้ก่อนด้วยว่าจะดูแลเด็กผู้ชายอย่างไร นางพูดเสียชัดเจนขนาดนั้น ข้าเองก็เชื่อไปแล้ว"

"ตอนนั้นรู้สึกว่ามีเด็กอยู่ข้างกายอันตรายมากไปจริงๆ เพราะข้ากับฮูหยินก็ทดลองแล้ว พออุ้มเฟยเอ๋อร์กลับมาเขาก็ร้องไห้อีก แต่ว่าพอไปอยู่ในอ้อมกอดนางก็เงียบลงทันที"

ฟู่จิ้นเชินถอนหายใจยาว

"มือสังหารใกล้มาถึง ฮูหยินคนนั้นก็เอาแต่อ้อนวอน ฮูหยินตอนท้ายจึงรับปาก ส่งเฟยเอ๋อร์ให้กับนาง แล้วให้นางรีบไป"

"พวกเราใช้เวลาสามวันกว่าจะสลัดมือสังหารทิ้งได้ จากนั้นจึงไปตามที่อยู่ที่หญิงสาวคนนั้นทิ้งไว้ให้ จะไปรับเฟยเอ๋อร์คืนมา"

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงพูดขึ้นมาคำหนึ่ง "ผลคือพอไปถึง ก็ไม่มีหญิงสาวคนนั้นอยู่สินะ?"

ฟู่จิ้นเชินพยักหน้า "ใช่ บ้านนั้นไม่ได้ใช้นามสกุลของคนผู้นั้นเลย ทั้งบ้านเป็นสามีภรรยาที่มีลูกสามคน ลูกชายคนโตก็เพิ่งจะอายุสิบสอง พอลองหาข่าวจากพวกเขา ที่นั่นไม่มีครอบครัวไหนที่นามสกุลเฮ่อเลย"

"นางบอกว่าสกุลเฮ่อ(贺)หรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

ฟู่จิ้นเชินถอนใจยาวออกมา "ข้าเองก็ยังคาดหวัง ว่าหญิงสาวคนนั้นจะดีกับเฟยเอ๋อร์ จะเลี้ยงเขาจนเติบใหญ่ ไม่ให้เขาต้องลำบาก หลายปีมานี้ พวกเราระหกเร่ร่อนไปทั่ว อันที่จริงก็คิดถึงเฟยเอ๋อร์เหมือนกัน แต่ข้าเองก็รู้ว่าโอกาสช่างแสนจะริบหรี่ ต่อให้ตอนนี้เฟยเอ๋อร์มายืนอยู่ตรงหน้า พวกเราเองก็คงจะไม่ได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงมองเขา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดีไปชั่วขณะ

หรือต้องบอกว่า หญิงสาวคนนั้นเลี้ยงดูเสี่ยวเฟยจนเติบโตขึ้นมาแล้ว?

ยิ่งไปกว่านั้น วาสนาก็ยังมหัศจรรย์ถึงเพียงนี้ เสี่ยวเฟยยังมานางตรงหน้า มารู้จักกับนางอีก

พวกเขาพี่น้องทั้งสองคน ล้วนห่างจากพ่อแม่ เดิมทีก็ไม่รู้ถึงตัวตนของอีกฝ่าย เดินอ้อมเสียวงใหญ่สุดท้ายก็มาเจอกัน

เรื่องนี้พูดออกมาแล้ว คนมากมายคงยากจะเชื่อได้

แต่เรื่องราวมันก็เป็นเช่นนี้ไปแล้ว