อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1122

คำพูดของฟู่จิ้นเชินยังไม่ทันพูดจบ เซียวหลันยวนก็ตัดบทเขา

"ข้ายังไม่ตาย แต่การที่ไม่ตายมันหมายถึงว่าหลายปีนี้ข้าไม่ทุกข์ทรมานหรือไรกัน? ข้าทรมานในแบบที่พวกเจ้าจินตนาการไม่ออกด้วยซ้ำ มันเป็นประสบการณ์ที่ไม่มีวันลบหายไปได้"

อย่าคิดว่าเขาไม่ตาย แล้วเรื่องที่วางยาพิษจะจบไปนะ

"พวกเราไม่ได้หมายความเช่นนั้น"

ฟู่จิ้นเชินกัดฟัน อธิบายมาคำหนึ่ง "ความหมายของข้าคือ อ๋องเจวี้ยนไม่ตาย เช่นนั้นถ้าพวกเรามีความผิดจริง จะลงโทษมาที่ข้าคนเดียวได้ไหม?"

"ท่นคิดจะปกป้องนางหรือ?"

"คุณ ต่อให้เรื่องวางยาพิษเป็นเรื่องจริง นั่นมันก็เป็นข้าที่ทำ ไม่เกี่ยวอะไรกับท่านเลย" เสิ่นเชี่ยวหันกลับมาจับมือฟู่จิ้นเชิน เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรนว่า "ดังนั้นถ้าจะเอาผิดจริงๆ ก็ต้องมาลงที่ตัวข้าสิ"

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไม่พูดอะไร

ดูท่าความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของพวกเขาจะดีมากๆ มาโดยตลอด?

"เรื่องเลห่านี้รอตรวจสอบความจริงแล้วค่อยว่ากันเถอะ" เสิ่นเสวียนมองเซียวหลันยวน "ได้ไหม?"

เซียวหลันยวนหรุบตาต่ำ

เขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

พอได้ยินพวกเขาพูดเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเรื่องในตอนนั้นมันแปลกประหลาด ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ในการพรรณนาของเสิ่นเชี่ยวไม่ได้พูดถึงขั้นตอนการเตรียมยาพิษของตนเอง ตอนได้สติกลับมาก็พบว่าชามอยู่ในมือแล้ว แต่ชามนั้นมาอย่างไร พิษมาอย่างไร นางนั้นจะไม่ได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ก็น่าจะมีลับลมคมนัยอื่นอยู่

ตอนนี้ทำได้แค่ให้ฟู่จาวหนิงรักษาพวกเขาไปก่อน พวกเขาอาจจะนึกเรื่องเหล่านั้นออกมากขึ้นก็ได้

"เช่นนั้น เฟยเออร์คือใคร?"

ฟู่จาวหนิงถามออกมา นางอยากถามเรื่องฟู่จาวเฟยมาตลอด

พอได้ยินคำนี้ หน้าของฟู่จิ้นเชินก็เปลี่ยนไป กุมมือเสิ่นเชี่ยวไว้มั่น

ฟู่จาวหนิงใจเต้นขึ้นมา

"ลูกสาวหรือ?"

"ไม่ใช่ ลูกชาย" ฟู่จิ้นเชินสายตาเจ็บปวด กำหมัดแน่น เสียงสั่นพร่า "สิบสามปีก่อน พวกเราพาเฟยเออร์ที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่เดือน คิดจะหาสถานที่พักพิงชั่วคราว แต่ผลคือไปเจอกับคนที่ไล่สังหารพวกเรา"

"ระหว่างที่หลบหนี เฟยเออร์ร้องไห้อยู่ตลอด มือสังหารก็ได้ยินเสียงร้องไห้ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราพ่อแม่ลูกคนได้ตายกันหมด ดังนั้นตอนนั้นข้าจึงบอกกับฮูหยินว่า ข้าจะอุ่มเฟยเอร์ด วิ่งหนีไปก่อน ให้นางหาสถานที่ซ่อนตัว แต่ฮูหยินก็ไม่เห็นด้วย"

"ตอนนั้นข้างๆ จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่พาสาวใช้มาด้วยปรากฏตัว บอกกับพวกเราว่า สามารถทำให้เด็กเงียบลงมาได้ พวกเราตอนนั้นเองก็ไม่มีทางเลือก พอเห็นว่านางเป็นหญิงตั้งครรภ์ น่าจะไม่ใช่คนเลว จึงส่งเฟยเออร์ให้นางลองอุ้ม ที่แปลกคือ เฟยเออร์พออยู่ที่อกนางก็ไม่ร้องไห้แล้ว"

นี่มันแปลกจริงๆ

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนเหลือบสบตากัน

"ฮูหยินตอนนั้นกลัวว่าพวกเราอุ้มเฟยเออร์เอาไว้จะทำให้เขาต้องเจอปัญหา จึงขอให้หญิงสาวคนนั้นช่วยเหลือหน่อย"

"ช่วยเหลืออย่างไร" ฟู่จาวหนิงถาม