อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1131

ค่ำวันนี้ ทั้งหมดเตรียมเอาไว้เรียบร้อย

ฟู่จาวหนิงต้มยาไว้เรียบร้อย สกัดยาลูกกลอนไว้แล้ว ใช้กินและอาบภายนอก จัดการขจัดพิษที่คงค้างให้กับเซียวหลันยวน

ชิงอีหลานหรงคอยคุ้มกันอยู่ภายนอก ทั้งตื่นเต้นและตึงเครียด

ครั้งนี้ถ้าสามารถขจัดพิษคงค้างในตัวท่านอ๋องได้ เช่นนั้นหลังจากนี้ถ้าเจอกับศัตรูแข็งแกร่ง ท่านอ๋องก็สามารถเข้าต่อสู้ได้อย่างสุดกำลัง ไม่จำเป็นต้องมาคอยแบกภาระแล้วยังต้องกังวลว่าพิษจะกำเริบอยู่ตลอดเวลาอีก

ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีนี้กำลังภายในของท่านอ๋องเองก็ต้องมาทรมานเพราะร่างกายพังๆ นี้อีก

ครั้งที่แล้วหลังจากแก้พิษไปกำลังภายในของเขาก็ทะลวงขั้น ตอนนี้พวกเขาอันที่จริงก็ล้วนคาดหวัง อยากให้ครั้งนี้ถอนพิษได้อย่างหมดจดจริง กำลังภายในของท่านอ๋องจะทะลวงขั้นไปได้มากขึ้นหรือไม่

ถึงอย่างไร องค์จักรพรรดิเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วในตอนนี้ ใครจะรู้ว่าตอนไหนจะลงมือกับท่านอ๋อง

ถ้าวรยุทธ์ของท่านอ๋องสูงขึ้นอีกหน่อย พวกเขาก็จะยิ่งวางใจ

ฟู่จาวหนิงหยิบยา ใส่ยาลูกกลอนลงไปในยาน้ำกับน้ำยาที่ใช้อาบ

"อีกเดี๋ยวท่านก็ลงไปแช่เสีย แล้วข้าจะใช้ยาน้ำมาล้างแผลเป็นพิษบนหน้าท่านเสียหน่อย บวกกับยาที่ท่านดื่มลงไปสองวันนี้พรุ่งนี้บนหน้าก็น่าจะเห็นผลลัพธ์แล้ว"

เซียวหลันยวนถอนใจ "ได้"

เขาตอนนี้เองก็คิดจนเข้าใจแล้ว ไม่ว่าแผลเป็นบนใบหน้าจะเป็นอย่างไร เขาก็จะไม่ปล่อยมือฟู่จาวหนิงไป

เมื่อทำให้นางต้องอดสู ชีวิตนี้เขาก็จะชดเชยให้นางในด้านอื่นๆ ดีกับนางให้มากขึ้น

"ยังมีภาระอยู่ในใจอีกใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงเห็นสีหน้าเขาแล้วรู้สึกขันๆ "ข้าทำไมถึงรู้สึกว่าท่านทำท่าเหมือนไม่ยี่หระต่อความตายใดๆ แบบนี้?"

"ที่ต้องให้เจ้ามามองหน้าข้าใกล้ๆ เช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องมาลงมือล้างให้เองอีก ทำให้ข้ารู้สึกผิดต่อเจ้า"

"ความคิดท่านแบบนี้ประหลาดจริงๆ ท่านแค่มองข้าเป็นหมอก็พอแล้ว"

"มีหมอที่ไหนหน้าตางดงามขนาดนี้บ้าง จะว่าไป เจ้าเองก็เป็นภรรยาข้า แล้วจะมองเป็นหมอได้อย่างไรกัน"

"พูดแค่นี้เอง ทำไมต้องจริงจังนัก? กินยาลงไปเลย"

ถ้ามันแย่ลงจนน่ากลัวกว่าเดิมจริงล่ะก็ เขาไม่มีความกล้าให้นางมองตรงๆ หรอก

"ถ้ามันน่ากลัวมาก ก็ให้ชิงอีมาล้างให้ข้าเถอะ เรื่องนี้เขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำ" เซียวหลันยวนหดถอยทันที

ฟู่จาวหนิงหัวเราะพรวดออกมา

"ทำไมหรือ ท่านกลัวว่าข้าจะตกใจ แต่ไม่กลัวชิงอีกตกใจอย่างนั้นหรือ?"

"ชิงอีมาเทียบกับเจ้าได้อย่างไรกัน?" เซียวหลันยวนพูดขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น

จะว่าไป ถ้าชิงอีตกใจเขาก็ยังไม่ปวดใจ และไม่รู้สึกอะไรนี่นา ชิงอีจะถูกเขาทำให้ตกใจจนวิ่งหนีหรือเปล่า? ต่อให้ตกใจวิ่งหนีก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

แต่ถ้าฟู่จาวหนิงตกใจล่ะก็ เขาจะปวดใจน่ะสิ เขาเองก็กลัวว่านางจะตกใจจนวิ่งหนีเหมือนกัน

"ชิงอีนี่น่าสงสารจริงๆ" ฟู่จาวหนิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้