อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1153

"ฝูอวิ้นมาแล้ว เช่นนั้นก็ต้องเข้าไปสิ!" องค์หญิงใหญ่แม้ในใจจะเคยไม่ชอบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่เหมือนถูกโชคชะตาพัดขึ้นฟ้าคนนี้ ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับชื่อเสียงของนาง

แต่ตอนนี้เรื่องเกี่ยวข้องกับลูกชายสุดที่รักของนาง นางจึงเชื่อมั่นขึ้นมาแล้ว

ผิงเหอกงตอนนี้เองก็ไม่กล้าขวาง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นได้รับความสำคัญอย่างมากต่อหน้าฝ่าบาท สามีภรรยาอย่างพวกเขาเทียบไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่นั้น ให้นางนำโชคดีมาให้กับอันเอ๋อร์บ้างก็ถือว่าไม่เลว!

ฟู่จาวหนิงกำลังเก็บเข็ม

ที่ควรถามเขาก็ถามแล้ว ที่ควรตรวจสอบก็ตรวจสอบแล้ว

ตอนที่นางกำลังเตรียมเก็บเข็ม องค์หญิงใหญ่ก็เข้ามา พอเห็นว่าขาของเหอเซี่ยนอันถูกแทงด้วยเข็ม ดูแล้วเหมือนแทงเข้าไปถึงกระดูก น่าเวทนาอย่างมาก องค์หญิงใหญ่หน้าก็เปลี่ยนสีไปแล้ว ร้องเสียงแหลมขึ้นมาอย่างสั่นเทา

"นี่เจ้ากล้าใช้เข็มแทงอันเอ๋อร์ของข้า!"

ฟู่จาวหนิงหยุดมือทันที หันหน้ากลับไปมอง

ตอนนี้นางจึงได้เห็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

ชุดชาวยังสีชมพูอ่อน คลุมผ้าคลุมสั้นที่ขอบปักด้วยขนจิ้งจอก ขับเด่นใบหน้าของนางออกมาราวกับจานหยก ดูสว่างสดใสอ่อนโยน

สายตาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ตกอยู่บนใบหน้าฟู่จาวหนิงเช่นกัน

"แม่นางฟู่"

"คารวะองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ

"นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าควรจะเข้ามาคารวะฝูอวิ้นให้เป็นทางการมิใช่หรือ?" องค์หญิงใหญ่ร้องขึ้นมา "แล้วก็ เจ้ารีบดึงเข็มพวกนั้นออกเลยนะ!"

นางพุ่งไปที่ข้างเตียง ร้องเรียกลูกสุดที่รักด้วยความเป็นห่วงจนเกือบจะร้องไห้

"เข็มยาวขนาดนี้ปักลงไปบนกระดูกจะเจ็บขนาดไหนกัน!"

"ท่านแม่หยุดโอดครวญเสียทีได้ไหม? ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว!" เหอเซี่ยนอันร้องขึ้นหน้าแดงก่ำ

ฟู่จาวหนิงไม่สนใจเรื่องมารยาทที่นางพูดถึง หันหน้ากลับไปดึงเข็มออกจากเหอเซี่ยนอันต่อ

"อันเอ๋อร์ ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้า..."

"ถามอะไรกัน? ไม่เห็นว่าขาของข้ามีแต่เข็มหรอกหรือ? ตอนนี้มีอะไรให้ถาม?" เหอเซี่ยนอันเองก็ตอบกลับอย่างกระด้างโดยไม่เงยหน้าขึ้น

สีหน้าอิ๋นสั่วเปลี่ยนไปแล้ว

ผิงเหออันเองก็ตกตะลึง "องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น อันเอ๋อร์ยังเล็ก ยังไม่รู้ความ แล้วยังถูกโรครุมเร้าจนอารมณ์เสีย ท่านอย่าได้ถือสาสเขาเลย"

เจ้าเด็กนี่ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาดูเขาด้วยตนเองแบบนี้ ถือว่าให้ความสำคัญแค่ไหนแล้ว เจ้าเด็กโง่นี่กลับปากไม่มีหูรูด

ถูกแม่ตามใจจนเสียคนจริงๆ

"ยังเป็นเด็กอยู่ แล้วข้าเองก็เป็นน้าเล็กของเขา แน่นอนว่าไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอก ข้าหวังว่าขาของเขาจะดีขึ้นมานะ"

อิ๋นสั่วสบโอกาสพูดขึ้น "ถ้าเช่นนั้นองค์หญิงใหญ่ก็ปลอบประโลมคุณชายน้อยเสียหน่อยเถิด ให้พรให้โชคคุณชายน้อย จะต้องขจัดโรคภัย จนกลับมากระโดดโลดเต้นได้แน่นอน"

"ใช่ๆๆ ฝูอวิ้น เจ้าช่วยไปลูบขาของอันเอ๋อร์หน่อยได้ไหม?"

องค์หญิงใหญ่จ้องมองน้องสาวจักรพรรดิคนนี้ตาแป๋ว แม้ว่านางจะเป็นพี่สาวคนโต แต่เวลาอยู่ต่อหน้าฝูอวิ้นก็วางมาดเป็นพี่สาวคนโตไม่ได้เสียที