อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1154

"นี่ก็..."

"ฝูอวิ้น เขาเป็นหลานชายของเจ้านะ เจ้าก็สงสารเขาหน่อยเถอะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพยักหน้าอย่างจำใจ "อันนี้จริงข้าก็เป็นแค่คนธรรมดานะ แต่ถ้าทำให้อารมณ์ของอันเอ๋อร์สงบลงได้ ข้าที่เป็นน้าของเขาก็จะไม่บ่ายเบี่ยง"

นางเดินตรงไปข้างเตียง

ฟู่จาวหนิงตอนนี้เก็บเข็มมาหมดแล้ว อิ๋นสั่วกับเฉินเซียงก็ตามองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้ามา ทั้งสองคนสบตากัน และชนตัวฟุ่จาวหนิงเบียดนางออกไป

"คุณชายน้อย องค์หญิงใหญ่จะดูขาให้กับท่าน"

ฟู่จาวหนิงถอยออกมาสองสามก้าว ยืนนิ่งขึ้นมา

นางเหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเหมือนจะไม่เห็นพฤติกรรมสาวใช้วังของนางเมื่อครู่ กำลังก้มตัวเข้าใกล้เหอเซี่ยนอันด้วยความอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มราวปุยฝ้ายดังลอดออกมา

"อันเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัวนะ มันจะดีขึ้น"

นางยืนมือไปสัมผัสเบาๆ ที่ขาของเหอเซี่ยนอัน

เหอเซี่ยนอันเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ปัดมือของนางออกไป "อย่ามาจับข้า!"

เขาร้องขึ้นมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอุทานขึ้นมาเสียงหนึ่ง ร่างกายล้มเบี่ยงออกไปข้างๆ

"องค์หญิงใหญ่!"

สาวใช้ทั้งสองคนรีบเข้าไปประคองนาง

"เหอเซี่ยนอัน" คุณหนูรองเหอตวาดขึ้นมาคำหนึ่ง นี่กล้าตีองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยหรือ!

สามีภรรยาผิงเหอกงเองก็ตกใจวิ่งเข้ามา ทยอยกันเป็นกังวลกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

"ตบโดนข้อมือหรือ? แดงไหม?"

"กระแทกตรงไหนหรือเปล่า?"

"ตีมือนางจนแดงขนาดนั้นยังบอกว่าไม่ได้ออกแรงอีก?"

"เมื่อครู่ข้าตีนางแรงกว่านี้อีก! นางยังไม่เห็นแสร้งทำเป็นลูบไม้ลูบมือเลย! ข้าไม่ได้ออกแรงตีจริงๆ นะ!" เหอเซี่ยนอันมองไปทางฟู่จาวหนิง

พอมองไป เขาจึงเห็นว่าข้อมือฟู่จาวหนิงแดงเล็กน้อย

นั่นน่าจะเป็นที่เขาตีไปก่อนหน้านี้

ตอนที่ตีฟู่จาวหนิงเขาออกแรงไปจริงๆ แต่นางก็ไม่ร้องเลยสักแอะ

"ท่าน ท่านเจ็บมือไหม?" เหอเซี่ยนอันชี้ไปที่ข้อมือฟู่จาวหนิงอย่างตะลึงงัน

ฟุ่จาวหนิงยกมือขึ้นมามอง ส่ายหัว "ไม่เจ็บหรอก ผิวข้าเวลาโดนอะไรนิดอะไรหน่อยก็จะแดงขึ้นมาเป็นปื้น"

นางเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง "แต่ว่าครั้งหน้าถ้าเจ้ายังลงมืออีก ข้าจะแทงเข็มใส่เจ้า"

"ท่านดู! ข้าออกแรงตีนาง นางยังไม่เจ็บเลย!" เหอเซี่ยนอันถลึงตามองคุณหนูรอง "แล้สท่านน้าทำไมทำท่าอย่างกับมือหักเสียอย่างนั้น!"