อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1155

เหอเซี่ยนอันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา

"นางเป็นคนที่องค์จักรพรรดิทั้งรักทั้งปกป้อง คงไม่เคยถูกใครตบตีมาก่อนเป็นแน่! ที่นางจะรับไม่ได้มันก็เรื่องปกติไหม?"

คุณหนูรองเหอใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากเขา "ยังดีที่นางมีจิตใจเมตตาอ่อนโยน ไม่มีทางคิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าแน่ ไม่เช่นนั้นถ้าองค์จักรพรรดิรู้เข้า เจ้าก็ต้องรับกรรมเองแล้วนะ"

"นางยอดเยี่ยมที่สุดว่าอย่างนั้นเถอะ?" เหอเซี่ยนอันตะคอกอย่างโกรธเคืองขึ้นมาคำหนึ่ง "ข้าแค่ตบมือนาง แล้วต้องให้นางมาตัดมือข้าเลยไหม?"

"พูดอะไรไร้สาระ นางจิตใจดีเสียขนาดนั้นไม่มีทางทำหรอก! แต่ว่า นางเป็นคนมีโชคที่เทพเจ้าคุ้มครองเลยนะ ทำไมเจ้าไม่ให้นางลูบขาเจ้าเสียหน่อยกัน?"

"เมื่อครู่สายตาตอนที่นางยื่นมือเข้ามามันประหลาดน่ะสิ!" เหอเซี่ยนอันร้องขึ้นมาอย่างเคืองๆ "อย่างกับมองข้าเป็นคนขาเป๋พิกลพิการ! นางกำลังหัวเราะเยาะข้าเวทนาข้าอยู่!"

"เหอเซี่ยนอัน! ถ้าเจ้ายังพูดเรื่อยเปื่อยอีก ข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้วนะ! คำพูดนี้ถ้าท่านพ่อท่านแม่ได้ยิน พวกเขาได้ด่าเจ้าเปิงแน่!"

คุณหนูรองเหอทำท่าไม่อยากเชื่อ

เหอเซี่ยนอันสายตาเป็นอะไรไป? องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะใช้สายตาแบบนั้นมองเขาได้อย่างไร? นางเป็นคนที่อ่อนโยนจิตใจดีมากที่สุดแล้ว!

และยังมีประชาชนมากมายบอกว่านางเป็นเซียนน้อยแห่งพระโพธิสัตว์ด้วยเถอะ!

เหอเซี่ยนอันเป็นหลานชายของนาง แล้วนางจะมาหัวเราะเยาะเขาทำไม? แค่คิดก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!

ฟู่จาวหนิงกลับมองเหอเซี่ยนอันอย่างครุ่นคิด

"ฟ้ามือแล้ว ข้ายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ขาของเจ้าข้าตรวจให้แล้ว ไม่ใช่ว่ารักษาไม่ได้ แต่ข้าต้องกลับไปค้นคว้าอีกหน่อย พรุ่งนี้จะมาใหม่"

ฟู่จาวหนิงไม่คิดจะพักที่จวนผิงเหอกง

"เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะ?"

เรื่องเลวๆ ที่องค์หญิงใหญ่ทำ จะมาโทษที่ตัวเขาไม่ได้

อารมณ์ของเขาอาจจะไม่ดีนัก แต่คนก็ไม่ใช่เขาที่ไปสังหาร

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "เจ้าฟังไม่ผิด ข้าตอนนี้วินิจฉัยเบื้องต้นแล้ว แต่ก่อนหน้าที่จะยืนยัน ยังรับประกันกับเจ้าไม่ได้ ข้าต้องกลับไปค้นคว้าอีกหน่อย แล้วจะเขียนแผนการรักษาให้ รอให้แผนออกมาก่อน พวกเราก็จะมาทดลองกันอีก ยังไม่ใช่ตอนนี้ที่จะบอกกับเจ้า ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน รักษาอย่างไร จะทำให้เจ้ากลับมาดีได้แค่ไหน"

นางพูดออกมาอย่างตั้งใจหลายคำ แล้วก็ถามเขาขึ้นมาอีก "ข้าพูดเช่นนี้เจ้าเข้าใจไหม?"

"ก็คือ" เสี่ยงของเหอเซี่ยนอันสั่นพร่า "หรือก็คิอมีความเป็นไปได้ที่จะรักษาให้หาย?"

"เป็นไปได้ที่จะรักษาให้หาย และอาจจะทำให้เจ้าแค่ยืนขึ้นได้ หรืออาจจะทำให้ข้าของเจ้าไม่เจ็บปวดอีกแล้ว ก่อนที่ข้าจะค้นคว้าเสร็จยังบอกอะไรเด็ดขาดไม่ได้ เพราะข้ายังต้องมาตรวจอย่างละเอียดในตอนกลางวันอีก"

"ข้าเข้าใจแล้ว"