อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1194

เสียงดัง "ปึง"

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวด้านนอก

แต่เมื่อครู่นางกำลังเย็บแผลให้หลินต๋า จะหยุดกลางคันไม่ได้

ตอนนี้ในที่สุดก็ทำขั้นตอนสุดท้ายเสร็จ นางจึงส่งหลินต๋าออกมาจากในมิติ วางไว้บนเตียง

บนหลังคามีกระเบื้องหล่นลงมา แตกบนพื้น กระจัดกระจาย

"สืออีสือซาน!"

ฟู่จาวหนิงกำมีดผ่าตัดไว้ในมือ ยืนอยู่ข้างเตียงคอยคุ้มกัน

นางใช้เวลาไปหลายชั่วโมงกว่าจะช่วยชีวิตหลินต๋ากลับมาได้ ตอนนี้ไม่มีทางให้คนอื่นเข้ามากวนเด็ดขาด

"คุณหนู ไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องออกมา"

สืออีกับสือซานกุมกระบี่คุ้มครองอยู่ที่ประตู คอยจับตาการเคลื่อนไหวด้านบนไว้

เสียงเคร้งคร้างปะทะกัน รวดเร็วราวห่าฝน

แต่ว่าเสียงปึงเมื่อครู่ดังอยู่ด้านนอกเรือน

คนคุ้มครองเรือนจวนหลิววิ่งเข้ามาแล้ว แต่พอเห็นการต่อสู้บนหลังคา แสงกระบี่เงาตกค้าง รวดเร็วจนพวกเขามองไม่ชัด

"นี่ นี่มันยอดฝีมือจากที่ไหนกัน?"

"ไม่ใช่คนที่พวกเราจะรับมือไหวเลย!"

คนคุ้มครองเรือนหน้าเปลี่ยนสีกันแล้ว

พวกเขาเป็นกังฟูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่ยอดฝีมือบู๊ลิ้ม วิทยายุทธ์เช่นนี้สูงส่งกว่าพวกเขาอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่ามีมือสังหารอยู่มากเท่าไร พวกเขาเข้าไปคงได้ตายเปล่าแน่

"เร็ว รีบปกป้องคุณชาย!" นายท่านหลิวดึงพวกเขา ร้อนรนจนตาแดงเถือก กลัวว่ามือสังหารพวกนั้นพุ่งไปที่ห้องของหลิวเกาไหล

"นายท่านหลิว ต้องปกป้องต๋าเอ๋อร์ของพวกเราด้วยนะ!"

"ใครก็ได้ ใครก็ได้เร็วเข้า!"

แม่สามีลูกสะใภ้ตระกูลหลินเองก็ร้องขึ้นมาทั้งน้ำตา

นายท่านหลิวหูหนวกหรือ? เมื่อครู่มือสังหารบอกอยู่ชัดๆ ว่าจะไปสังหารเจ้าเด็กคนนั้นที่อยู่ในห้อง!

ในห้องข้างๆห้องนั้นไม่ใช่หลินต๋าของพวกเขาหรอกหรือ?!

คนเหล่านี้มาหาหลินต๋าต่างหาก ต้องให้คนคุ้มครองเรือนรีบไปปกป้องหลินต๋าสิ!

ฮูหยินหลินอยากจะพุ่งเข้าไปปกป้องหลินต๋าด้วยตนเองแล้ว

แต่ว่าเมื่อครู่นางพุ่งไปไม่กี่ก้าว ก็ถูกลมกระบี่ลมฝ่ามือที่กวาดลงมาจ้นล้มตุบอยู่บนพื้น กระทั่งจะลุกก็ลุกไม่ขึ้น

ผิงเหอกงกับนายท่านหลิวพอเห็นสถานการณ์นี้ก็หน้าเปลี่ยนสีไปแล้ว

เขากระโจนเข้ามาแล้ว รีบเดินเข้ามาหาฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงมองเสื้อผ้าเขา ยืนยันว่าเป็นคนคุ้มครองเรือนจวนหลิว

"หยุดก่อน!"

นางตะโกนขึ้น

"หมอเทวดาฟู่ มีมือสังหารเข้ามาแล้ว ท่านรีบออกไปเถิด" คนผู้นี้ไม่หยุด ยังรีบเดินเข้ามาอีกหลายก้าว

"ข้าให้เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้น ออกไป!"

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว สายตาคนผุ้นั้นมองไปบนเตียง มองหลินต๋าที่ไม่ขยับเขยื้อน

ตอนนีเ้อง ฟู่จาวหนิงก็มองเห็นในตาเขามีจิตสังหารพุ่งออกมา

"ไสหัวไป!"

ฉันพลัน คนคุ้มครองเรือนคนนั้นก็โถมไปหาเลินต๋าที่อยู่บนเตียง หนึ่งหมัดคิดจะซัดไปที่หัวใจของอีกฝ่าย

ประตูถูกสืออีกผลักเข้ามาเสียงดังปังพอดี

พวกเขาที่เตรียมจะพุ่งเข้ามา ฟู่จาวหนิงก็พุ่งเข้าหาคนคุ้มครองเรือนคนนั้น มีดผ่าตัดในมือปาดออกไปอย่างแรง

"อ๊า!"