อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1207

เหอเซ๊่ยนอันตอนนี้จึงค่อยๆ ปล่อยมือ

เขายืนนิ่ง ไม่ล้มลงแล้ว

เหอเซี่ยนอันเงยหน้ามองฟู่จาวหนิง

"ข้า ข้ายืนได้แล้ว?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ใช่แล้ว"

"ท่านพ่อ! ท่านแม่! พี่หญิงรอง!" เหอเซี่ยนอันตื่นเต้นดีใจร้องเรียกขึ้นมา "พวกท่านเห็นไหม? ข้ายืนได้แล้ว!"

"โฮ!"

องค์หญิงใหญ่ร้องไห้ออกมาทันที

ผิงเหอกงเองก็ตาชื้น ออกแรงพยักหน้า

"่น้องชาย ขาของเจ้าดีแล้วจริงๆ!" คุณหนูรองเหอเองก็ตื่นเต้นยินดี กระโดดเหยงขึ้นมา

"ลองเดินดูสักสองสามก้าว"

ฟู่จาวหนิงบอกกับเหอเซี่ยนอัน

เหอเซี่ยนอันก็ค่อยๆ ขยับเดินอย่างระมัดระวัง

นอกจากจะมีอาการชาหน่อยๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไรอีก เขาเดินได้อีกครั้งแล้ว!

"เจ้าไม่ได้เดินมานานมาก ต้องปรับตัวอีกหลายวัน ช่วงนี้ทุกวันก็ลุกออกมาเดินช้าๆด้วยล่ะ ค่อยๆ เพิ่มจำนวนก้าว พอปรับตัวได้ค่อยเพิ่มความเร็ว ไปทีละขั้นๆ"

"ขอรับ ข้าจะฟังท่าน!"

เหอเซี่ยนอันทั้งร้องไห้ทั้งร้องตะโกน ขาของเขาไม่พิการแล้ว มันกลับมาดีแล้ว!

รองผู้บัญชาการหลินกับนายท่านหลิวพอได้ยินข่าว ก็มาดูเหอเซี่ยนอันที่จวนผิงเหอกงด้วยเช่นกัน

พอเห็นว่าเขาเดินได้แล้วจริง พวกเขาก็ส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้

"พวกเขาต้องของคุณผิงเหอกงมาก ถ้าไม่ใช่ท่านแนะนำหมอเทวดาฟู่ให้กับพวกเขา ตอนนี้พวกเราทั้งสองบ้านคงได้จัดงานศพไปแล้ว"

พวกเขาตอนนี้ตื้นตันอย่างมาก ฟู่จาวหนิงช่วยชีวิตลูกชายพวกเขากลับมา

แม้เด็กๆ เหล่านั้นจะตายไป แต่ขาของลูกชายตนเองก็ดีขึ้นแล้ว!

"คำถามเหล่านั้นที่หมอเทวดาฟู่ถาม หลินต๋ากับหลิวเกาไหลตอบอย่างละเอียดแล้วใช่ไหม?" เขาถาม

หลังจากที่เด็กสองคนตื่นมาฟู่จาวหนิงก็เข้าไปถามคำถามพวกเขาบางส่วน

"ตอบอย่างละเอียดแน่นอน ไม่ตกหล่นเลยแม้แต่น้อย" รองผู้บัญชาการหลินตอบ

"จริงด้วย ผิงเหอกง ออกมาหน่อย พวกเราหารือกันสักนิด" รองผู้บัญชาการหลินกวักมือให้กับหลินเหอกง พวกเขาจึงออกจากห้องของเหอเซี่ยนอันไป

พวกเขาก่อนหน้านี้แม้เป็นเพราะลูกๆ สนิทกันจึงได้รู้จักกัน แต่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีอะไรสักเท่าไร

กระทั่งว่า พวกเขาก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่ในกลุ่มเดียวกันด้วยซ้ำ มีความคิดเป็นของตนเอง

แต่ว่าหลายวันนี้ พวกเขาเหมือนจะเกาะกลุ่มกันขึ้นมาแล้ว

"ท่านคิดจะพูดอะไรหรือ?"

ผิงเหอกงมองรองผู้บัญชาการหลิน ก่อนหน้านี้รองผู้บัญชาการหลินกับลูกเขยคนที่สองของเขายังรู้สึกไม่ถูกกันอยู่เลย