อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1214

เสิ่นเสวียนมองนางยิ้มๆ

"วันก่อนตอนที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอวยพร บนถนนหลวงมีนกนับร้อยบินผ่าน และยังมีดนตรีสวรรค์ดังแว่ว เรื่องนี้เจ้าเชื่อไหม?"

ตอนนั้นฟู่จาวหนิงไม่มีเวลาออกไปดูเลย

ถ้าจะต้องแย่งไปอยู่แถวหน้าก็สิ้นเปลืองพลังงานไปหน่อย นางขี้เกียจจะไปแย่ง

และต่อมาก็เห็นแต่คนมากมายดำทมึนไปหมด นางก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าดูแล้ว ใครจะไปคิดว่าจะมีนกนับร้อยบินผ่านกับเสียงดนตรีสวรรค์ดังแว่วแบบนี้ล่ะ

ฟังแล้วรู้สึกไม่น่าเชื่อเลย

"เป็นเรื่องจริงหรือ?"

เสิ่นเสวียนพยักหน้า "นกนับร้อยบินผ่านเป็นเรื่องจริง แต่ว่า คำว่านกนับร้อยก็ดูจะเป็นคำพูดที่เกินจริงไปหน่อย ตอนนั้นประชาชนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ดูอย่างละเอียด อันที่จริงก็เป็นแค่นกฝูงหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่เป็นนกยูงพญาหงส์อะไรแบบนั้น ก็เป็นแค่นกธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไป"

ฟู่จาวหนิงเงียบลงมา

"แต่จำนวนก็เยอะอยู่ไหม?"

ก็น่าจะหลายสิบตัวอยู่กระมัง ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น ถ้ามีนกขนาดฝูงนี้บินผ่าน ก็ถือว่าดึงดูดสายตาผู้คนอยู่ พอบวกกับการจงใจแต่งแต้ม มันก็เลยดูเกินจริงขึ้นมา

"เรื่องนี้ ใช้วิธีการอะไรเสียหน่อยก็ไม่ใช่จะทำไม่ได้"

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินเกี่ยวกับพวกที่ไปขายทักษะศิลปะมาเยอะ มีมากมายหลายแบบเลย คนที่ไม่รู้พอเห็นก็คิดว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แต่อันที่จริงคือละครตบตา

"อืม ข้าส่งคนไปตรวจสอบแล้ว คิดว่าคืนนี้คงได้คำตอบ"

เสิ่นเสวียนส่งคนไปตรวจสอบ เช่นนั้นก็คือไม่ค่อยจะเชื่ออภินิหารที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดึงมากระมัง

"แล้วดนตรีสวรรค์แว่วนั่นมันคืออะไร?"

"ดนตรีสวรรค์นี่ คนที่พวกเราส่งออกไปไม่มีใครได้ยิน แต่พวกเขาไปหาข่าวมา ก็ยืนยันว่ามีประชาชนบางส่วนที่ยืนกรานว่าได้ยิน บอกว่าเป็นดนตรีที่ดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล บอกไม่ถูกว่าเป็นทำนองอะไร และบอกไม่ถูกว่าแว่วมาจากไหน"

"ถึงอย่างไรเรื่องดนตรีสวรรค์ข้าก็ไม่เชื่อ"