อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1215

ฟู่จาวหนิงฟังคำพูดเขา พอคิดดูมันก็ใช่

"ไม่พูดถึงหลันยวน เอาแค่เจ้าก็พอ ซือถูไป๋เหมือนจะหลงเจ้าน่าดูเลยนี่" เสิ่นเสวียนรู้สึกขำขัน

พอได้ยินชื่อซือถูไป๋ ฟู่จาวหนิงก็เงียบไปทันที

คำพูดแบบนี้ความไม่สบอารมณ์สองส่วนในใจนางนั่นก็สลายหายไปแล้ว

ซือถูไป๋ไม่ว่าจะมีใจให้นางแค่ไหน ถึงอย่างไรใจนางก็ไม่โลเลไปมา เช่นนั้นเซียวหลันยวนเองก็เช่นกัน ไม่ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะชอบเขาแค่ไหน นางเองก็ควรจะเชื่อมั่นเซียวหลันยวน

และควรจะเชื่อมั่นว่าเซียวหลันยวนจะจัดการได้

"ท่านลุงพูดถูกต้อง ข้าไม่กังวลเรื่องนี้แล้ว"

"ส่วนเจ้าอารามโยวชิง เจ้าสนใจไว้หน่อยก็เรื่องปกติ รู้เขารู้เราน่ะนะ"

ดังนั้นพวกเขายังต้องดูว่าเจ้าอารามโยวชิงเป็นคนอย่างไร

ระหว่างที่คุยกัน รถไม้ก็มาถึงปลายทาง จอดลงมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองไปด้านหลัง รู้สึกว่าทางค่อนข้างไกลเลยทีเดียว รถม้านี้แล่นระยะทางยาวพอควร

"ท่านลุง นี่ยังเป็นอาณาเขตของสวนคะนึงอยู่ไหม?"

ระยะห่างขนาดนี้ น่าจะออกจากสวนคะนึงแล้ว

อืม ที่นี่ถึงจะเป็นหอเก็บหนังสือ"

เสิ่นเสวียนหลังลงจากรถไม้ก็ยื่นมือไปกดบนกำแพงข้างๆ มีเสียงแกร๊กเบาๆ กำแพงก็สว่างขึ้นมา ส่องให้เห็นประตูเหล็กสามบาน ดูแล้วแน่นหนาสุดๆ

"ประตูสามบานนี้ มีแค่บานเดียวที่ตรงไปยังหอเก็บหนังสือ อีกสองบานเป็นประตูสังหาร"

ในนี้จะต้องมีกลไกที่น่ากลัวมากแน่ๆ ฟู่จาวหนิงไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย

ราวกับเป็นห้องสมุดโบราณแห่งหนึ่ง มีชั้นหนังสือหลายชั้น ด้านบนเรียบหนังสือไว้อย่างเป็นระเบียบ ชั้นไม้แต่ละชั้นสูงไปถึงเพดาน ข้างๆ มีบันไดทำจากไม้ แล้วยังทำเป็นรางเอาไว้แล้วด้วย

เพดานหอเป็นโครงสร้างจากไม้ แต่มีการฝังแก้วเคลือบเอียงลาดไว้ ทำให้แสงส่องลงมาได้

บนยอดของชั้นวางทุกชั้นมีหินเปล่งแสงสลักไว้อยู่ สามารถส่องสว่างชั้นเหล่านั้นได้

ที่ว่างตรงกลางวางโต๊ะไม้ยาวไว้ ซ้ายขวามีเก้าอี้พนักพิงอยู่ ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะถูกปิดไว้ด้วยแก้ว มีความปลอดภัย

"หินเปล่งแสงพวกนี้" เสิ่นเสวียนมองหอเก็บหนังสือที่ยิ่งใหญ่นี้ ทอดถอนใจออกมาเบาๆ "เจ้าคงจะคิดไม่ถึง ว่ามันขนมาจากแคว้นตงฉิง"

"หินแร่ของแคว้นตงฉิงหรือ?" ฟู่จาวหนิงตกตะลึง

"ใช่ เรียกว่าหินเรืองรอง"

"แคว้นตงฉิงนั่นเอาแค่หินแร่ชนิดนี้ก็สามารถร่ำรวยได้แล้วกระมัง?" หินแร่ที่เปล่งแจ้งเจิดจ้าได้เลยนะ! หายากจะตาย!