อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1215

ฟู่จาวหนิงฟังคำพูดเขา พอคิดดูมันก็ใช่

"ไม่พูดถึงหลันยวน เอาแค่เจ้าก็พอ ซือถูไป๋เหมือนจะหลงเจ้าน่าดูเลยนี่" เสิ่นเสวียนรู้สึกขำขัน

พอได้ยินชื่อซือถูไป๋ ฟู่จาวหนิงก็เงียบไปทันที

คำพูดแบบนี้ความไม่สบอารมณ์สองส่วนในใจนางนั่นก็สลายหายไปแล้ว

ซือถูไป๋ไม่ว่าจะมีใจให้นางแค่ไหน ถึงอย่างไรใจนางก็ไม่โลเลไปมา เช่นนั้นเซียวหลันยวนเองก็เช่นกัน ไม่ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะชอบเขาแค่ไหน นางเองก็ควรจะเชื่อมั่นเซียวหลันยวน

และควรจะเชื่อมั่นว่าเซียวหลันยวนจะจัดการได้

"ท่านลุงพูดถูกต้อง ข้าไม่กังวลเรื่องนี้แล้ว"

"ส่วนเจ้าอารามโยวชิง เจ้าสนใจไว้หน่อยก็เรื่องปกติ รู้เขารู้เราน่ะนะ"

ดังนั้นพวกเขายังต้องดูว่าเจ้าอารามโยวชิงเป็นคนอย่างไร

ระหว่างที่คุยกัน รถไม้ก็มาถึงปลายทาง จอดลงมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองไปด้านหลัง รู้สึกว่าทางค่อนข้างไกลเลยทีเดียว รถม้านี้แล่นระยะทางยาวพอควร

"ท่านลุง นี่ยังเป็นอาณาเขตของสวนคะนึงอยู่ไหม?"

ระยะห่างขนาดนี้ น่าจะออกจากสวนคะนึงแล้ว

อืม ที่นี่ถึงจะเป็นหอเก็บหนังสือ"

เสิ่นเสวียนหลังลงจากรถไม้ก็ยื่นมือไปกดบนกำแพงข้างๆ มีเสียงแกร๊กเบาๆ กำแพงก็สว่างขึ้นมา ส่องให้เห็นประตูเหล็กสามบาน ดูแล้วแน่นหนาสุดๆ

"ประตูสามบานนี้ มีแค่บานเดียวที่ตรงไปยังหอเก็บหนังสือ อีกสองบานเป็นประตูสังหาร"

ในนี้จะต้องมีกลไกที่น่ากลัวมากแน่ๆ ฟู่จาวหนิงไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย