อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1216

แคว้นตงฉิงมีแร่หินเรืองรอง แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ร่ำรวยได้แล้ว

แต่ว่า จนถึงปัจจุบัน ฟู่จาวหนิงก็เพิ่งจะเคยเห็นหินเรืองรองในหอเก็บหนังสือของตระกูลเสิ่นนี่เอง สิ่งนี้อธิบายอะไรได้?

หินเรืองรองไม่ได้มีชื่อเสียงขึ้นมานั่นเอง

"จากบันทึก เดิมทีควรจะเป็นเช่นนี้ แต่ตงฉิงจนถึงวันที่ล่มสลายวันนั้น ก็ญังไม่ได้ส่งหินเรืองรองออกมาจำนวนมาก จึงมีเพียงคนบางส่วนที่รู้ หรือบางทีอาจจะมีหินเรืองรองอยู่ปริมาณน้อย"

เสิ่นเสวียนไปหยิบตะเกียงน้ำมัน เดินอยู่ระหว่างชั้นหนังสือที่สูงลิบทีละแถวๆ ฟู่จาวหนิงเดินตามเขาอยู่ข้างๆสายตาเหลือบไปยังหนังสือบนชั้นที่สูงลิบเหล่านี้

สิ่งที่นางมองเห็น คือความเห็นแปลกใหม่ที่น่าสนใจของแคว้นต่างๆ อักษรบนหนังสือก็มีความแตกต่างกัน น่าจะเป็นอักษรของแต่ละแคว้น

ฟู่จาวหนิงยังเห็นอักษรของหนานฉือด้วย มีอยู่หลายเล่มเลย

ดูแล้วหอเก็บหนังสือนี้ยังมีคนคอยจัดระเบียบอยู่

"ดังนั้นข้าจึงคาดเดาว่า ตงฉิงในอดีตคงไม่ได้คิดจะเปิดเผยเรื่องหินเรืองรอง ตงฉิงเป็นแคว้นเล็กๆ ประชากรไม่มากนัก และไม่ได้สนใจเรื่องการทหาร ถ้าให้คนอื่นมารู้เรื่องหินเรืองรองเข้า เกรงว่าคงจะกลายเป็นดึงเอาภัยสงครามเข้ามา คงเกิดการแย่งชิงกัน"

ดังนั้นตงฉิงจึงแอบพัฒนาตนเอง

"เพียงแต่ยังเป็นไปได้ ว่าตงฉิงอาจจะเจอกับภัยธรรมชาติที่คาดเดาไม่ถึง จนแคว้นล่มสลาย" เสิ่นเสวียนตอนที่เอ่ยถึงตงฉิงก็ยังรู้สึกเสียอกเสียดายอย่างมาก

ฟู่จาวหนิงนึกถึงเซียวหลันยวน ก็น่าเสียดายจริงๆ

"หาเจอแล้ว"

เสิ่นเสวียนในที่สุดก็หาหนังสือเกี่ยวกับตงฉิงเจอ

เขาดึงออกมา มีทั้งหมดสามเล่ม

สามเล่มนั้นล้วนเก่าผุผัง กระดาษเหลืองไปหมดแล้ว มีกลิ่นเหม็นอับจางๆ แต่หลังจากหยิบมาพลิกเปิด ภายใต้แสงเทียน บนกระดาษยังเปล่งแสงประกาย ราวกับมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่บนกระดาษ อักษรที่เขียนไว้ด้านบนเองก็มีแสงเงินละเอียดลอดออกมา

"เจ้ามองออกแล้วหรือยัง? กระดาษกับในน้ำหมึกล้วนมีผงหินเรืองรองอยู่ ดังนั้นตอนที่ดูจึงมีแสงสว่างบางส่วน ผ่านกาลเวลามาหลายปี แต่กระดาษก็ยังคงดีอยู่ อักษรเองก็ยังคงแจ่มชัด ไม่มีเลือนรางลงเลยแม้แต่น้อย"