อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1216

แคว้นตงฉิงมีแร่หินเรืองรอง แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ร่ำรวยได้แล้ว

แต่ว่า จนถึงปัจจุบัน ฟู่จาวหนิงก็เพิ่งจะเคยเห็นหินเรืองรองในหอเก็บหนังสือของตระกูลเสิ่นนี่เอง สิ่งนี้อธิบายอะไรได้?

หินเรืองรองไม่ได้มีชื่อเสียงขึ้นมานั่นเอง

"จากบันทึก เดิมทีควรจะเป็นเช่นนี้ แต่ตงฉิงจนถึงวันที่ล่มสลายวันนั้น ก็ญังไม่ได้ส่งหินเรืองรองออกมาจำนวนมาก จึงมีเพียงคนบางส่วนที่รู้ หรือบางทีอาจจะมีหินเรืองรองอยู่ปริมาณน้อย"

เสิ่นเสวียนไปหยิบตะเกียงน้ำมัน เดินอยู่ระหว่างชั้นหนังสือที่สูงลิบทีละแถวๆ ฟู่จาวหนิงเดินตามเขาอยู่ข้างๆสายตาเหลือบไปยังหนังสือบนชั้นที่สูงลิบเหล่านี้

สิ่งที่นางมองเห็น คือความเห็นแปลกใหม่ที่น่าสนใจของแคว้นต่างๆ อักษรบนหนังสือก็มีความแตกต่างกัน น่าจะเป็นอักษรของแต่ละแคว้น

ฟู่จาวหนิงยังเห็นอักษรของหนานฉือด้วย มีอยู่หลายเล่มเลย

ดูแล้วหอเก็บหนังสือนี้ยังมีคนคอยจัดระเบียบอยู่

"ดังนั้นข้าจึงคาดเดาว่า ตงฉิงในอดีตคงไม่ได้คิดจะเปิดเผยเรื่องหินเรืองรอง ตงฉิงเป็นแคว้นเล็กๆ ประชากรไม่มากนัก และไม่ได้สนใจเรื่องการทหาร ถ้าให้คนอื่นมารู้เรื่องหินเรืองรองเข้า เกรงว่าคงจะกลายเป็นดึงเอาภัยสงครามเข้ามา คงเกิดการแย่งชิงกัน"

ดังนั้นตงฉิงจึงแอบพัฒนาตนเอง

"เพียงแต่ยังเป็นไปได้ ว่าตงฉิงอาจจะเจอกับภัยธรรมชาติที่คาดเดาไม่ถึง จนแคว้นล่มสลาย" เสิ่นเสวียนตอนที่เอ่ยถึงตงฉิงก็ยังรู้สึกเสียอกเสียดายอย่างมาก

ฟู่จาวหนิงนึกถึงเซียวหลันยวน ก็น่าเสียดายจริงๆ

"หาเจอแล้ว"

เสิ่นเสวียนในที่สุดก็หาหนังสือเกี่ยวกับตงฉิงเจอ

เขาดึงออกมา มีทั้งหมดสามเล่ม

สามเล่มนั้นล้วนเก่าผุผัง กระดาษเหลืองไปหมดแล้ว มีกลิ่นเหม็นอับจางๆ แต่หลังจากหยิบมาพลิกเปิด ภายใต้แสงเทียน บนกระดาษยังเปล่งแสงประกาย ราวกับมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่บนกระดาษ อักษรที่เขียนไว้ด้านบนเองก็มีแสงเงินละเอียดลอดออกมา

"เจ้ามองออกแล้วหรือยัง? กระดาษกับในน้ำหมึกล้วนมีผงหินเรืองรองอยู่ ดังนั้นตอนที่ดูจึงมีแสงสว่างบางส่วน ผ่านกาลเวลามาหลายปี แต่กระดาษก็ยังคงดีอยู่ อักษรเองก็ยังคงแจ่มชัด ไม่มีเลือนรางลงเลยแม้แต่น้อย"

นางยังเห็นหนังสือที่เกี่ยวกับกลไกและค่ายกลอีกไม่น้อย ดูแล้วเหมือนถูกพลิกอ่านไปหลายครั้ง

ที่นี่ยังมีคัมภีร์ลับวิชายุทธ์ด้วย ประสบการณ์งานช่างต่างๆ พวกการสร้างอาวุธก็มี

มิน่าคนมากมายจึงต้องการหนังสือของตระกูลเสิ่น นี่มันเป็นคลังสมบัติขนาดยักษ์ชัดๆ

ฟู่จาวหนิงไปค้นทางด้านยารักษา เจอหนังสือยาหลายเล่ม นี่เป็นสิ่งที่นางได้ใช้ทั้งสิ้น แต่พอเทียบกับสิ่งอื่น หนังสือยาการแพทย์นั้นมีน้อยมากจริงๆ

มิน่าในโลกใบนี้หมอถึงได้เป็นที่ต้องการและหายากขนาดนี้ กระทั่งในหอเก็บหนังสือของตระกูลเสิ่นก็แทบจะไม่มี ดูท่าเรื่องการต่อต้านหมอในครั้งนั้นเมื่อหลายปีก่อนจะรุนแรงมาก แทบจะทำลายสาขาวิชาแพทย์และยาจนราบเป็นหน้ากลอง

ฟู่จาวหนิงหยิบหนังสือยามาสองสามเล่ม และไปหาเสิ่นเสวียนที่กำลังจัดการกับหนังสือที่มุมหนึ่ง

"ท่านลุง สองสามเล่มนี้ข้ายืมออกไปอ่านหน่อยได้ไหม?"

"ให้เจ้าไปเลย จะมายืมทำไม" เสิ่นเสวียนหันหน้ากลับมา พอเห็นคัมภีร์ยาสองสามเล่มในมือนาง ก็เข้าใจขึ้นมาทันที "หนังสือแพทย์ไม่มีที่เจ้าสนใจ แสดงว่าหนังสือแพทย์ในนี้ไม่มีเล่มไหนที่เทียบกับวิชาแพทย์เจ้าได้เลยสินะ?"